Monday, December 15, 2014

ဂရုဏာေဒါသမွ အကုသိုလ္တရားဆီသို႕


ကၽြန္မတို႔ ပတ္၀န္းက်င္၌ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ တစ္ခ်ိဳ႔အျဖစ္ပ်က္တို႔သည္ မိမိျဖစ္ေစခ်င္သည္႔ အတိုင္း ျဖစ္တည္ဖို႔ရာ လြန္စြာခက္ခဲတတ္ပါသည္ ။ မည္မ်ွပင္ ေစတနာေရွ႔က ေက်ာေနပါေစ မိမိေစတနာအား နား၀င္လက္ခံသူျဖစ္မွသာ အဆင္ေျပႏိုင္မည္။ ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ္လည္း ျဖစ္မလာႏိုင္သည္႔ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုအား အခ်ိန္ႏွင္႔အမ်ွ ပူပန္ေသာကေရာက္ေနပါလ်ွင္ မိမိထားေသာေစတနာ သည္ ေ၀ဒနာ အသြင္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားတတ္ေပသည္ ။ 


လြန္ခဲ႔ေသာ ေလး၊ ငါးလခန္႔က ျပင္းစြာေသာ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္းတစ္ခုအား စာေရးသူ ရင္ဆိုင္ခဲ႔ေလသည္ ။ စာေရးသူႏွင္႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြတစ္ဦးသည္ အိမ္ေထာင္ရွိပါလ်ွက္ ေဖာက္ျပန္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးႏွင္႔ ခ်စ္ၾကိဳက္ေနခဲ႔ၾကသည္ ။ စာေရးသူႏွင္႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမွာ ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွင္႔ မပတ္သတ္ခင္အခ်ိန္ထိ နာမည္ေကာင္းျဖင္႔ စိတ္ေကာင္းရွိသူတစ္ဦးပင္ ။ စိတ္ရင္းေကာင္းသည္ ။ သူတစ္ပါးအား လြန္စြာကူညီေဖာ္ေရြတတ္သူတစ္ဦးပင္။ ထိုအရည္ခ်င္းမ်ားေၾကာင္႔ သူသည္ အင္မတန္မွ လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားသူတစ္ဦးျဖစ္ခဲ႔ပါသည္ ။ ထို အျဖဴေရာင္ လူသားအား အေရာင္ဆိုးေပးတတ္သူ အိမ္ေထာင္ရွိအမ်ိဳးသမီးႏွင္႔ ခ်စ္ၾကိဳက္ၾကျပီးသကာလ လူအမ်ား၏ အထင္ေသးျခင္း ၊ ကြယ္ရာ၌ ႏွာေခါင္းရွံဳ႔ျခင္း အစရွိသည္တို႔ကို ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရပါေတာ႔သည္ ။ သူ၌ နဂိုမူလရွိေနခဲ႔ေသာ ေကာင္းျမတ္သည္႔ အေၾကာင္းအရာအားလံုးသည္လည္း သူထံမွ ေပ်ာက္ကြယ္ ကုန္ပါေတာ႔၏ ။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာတို႔အား စလယ္ဆံုး ေသခ်ာသိျမင္ၾကားသိရေနရေသာ စာေရးသူမွာ ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွင္႔ ဆံုေလတိုင္း လြန္စြာစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ခဲ႔ရသည္ ။ ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွင္႔ ဆံုေတြ႔ခ်ိန္တိုင္း *ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ*ဟူေသာ ဂရုဏာေဒါသ ျဖစ္ရေလ႔ရွိေလသည္ ။ ၎ခံစားခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚေနမ႔ွုသည္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုတိုင္ေအာင္ ရွည္ၾကာလာခဲ႔ပါသည္ ။ တစ္ေန႔ ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွင္႔ဆံုခ်ိန္၌ စာေရးသူရင္ထဲ ေဒါသခပ္ပါးပါးေလးတစ္ခု ျဖတ္ေျပးသြားမိျပန္သည္ ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ စာေရးသူဖတ္ခဲ႔ဘူးေသာ သုခ၏ ရာမာခရစ္ရွနာပံုျပင္မ်ားမွထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားခ်က္ေလးကိုလည္း ျပန္လည္၍ အမွတ္ရလိုက္မိ၏ ။ အေၾကာင္းအရာေလးကို အခ်ိန္မွီသတိရလိုက္ျခင္းသည္ စာေရးသူအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းတစ္ခုပင္ျဖစ္ခဲ႔သည္ ။ ထိုအေၾကာင္းအရာေလးမွာ -
*ေရွးအခါက တရားဓမၼကိုက်င့္ႀကံအားထုတ္ေနေသာ သူေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္သည္
ေက်ာင္းသခၤမ္းသြားရာ လမ္းအနီးက ျပည့္တန္ဆာမ၏ အိမ္တစ္အိမ္ကို သတိျပဳမိေလသည္။ ထိုအိမ္သို႔ေယာက္်ားမ်ားအစဥ္သျဖင့္ စုေပါင္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဥဒဟို၀င္ထြက္သြားလာေနသည္ကို ေတြ႕ရဖန္မ်ားေသာအခါ ျပည့္တန္ဆာမကိုေခၚ၍ဟယ္ ျပည့္တန္ဆာမ သင္သည္ ကာမႏွင့္ပတ္သတ္၍ အလြန္ယုတ္မာေသာအျပစ္ႀကီးမ်ားကို က်ဴးလြန္ေနသူျဖစ္သည္။ ေန႔စဥ္ညစဥ္
သင္ျပဳေနေသာ အကုသိုလ္ေၾကာင့္ ေနာင္ဘ၀တြင္ သင္ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ေရာက္လတၱံ႔ဟု
ဆိုဆံုးမေလသည္။ျပည့္တန္ဆာမကလည္း သူေတာ္ေကာင္း၏ျပစ္တင္ဆံုးမေသာ စကားကိုၾကားေသာအခါ
စိတ္ႏွလံုးထိခုိက္သြားေလ၏။သို႔ရာတြင္ ျပည့္တန္ဆာမ၏အလုပ္မွာသူ၏အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအတြက္
တစ္ခုတည္းေသာလုပ္တတ္သည့္အလုပ္ျဖစ္ေလသည္။ သူမမွာအျပစ္မကင္းေသာ အျခားေသာ အလုပ္ကို လြယ္ကူစြာမလုပ္ႏုိင္။ မကိုင္တတ္ျဖစ္ေနရကား မိမိအိမ္သို႔ အဆက္မျပတ္၀င္ထြက္သြားလာေနေသာ ေယာက္်ားမ်ား၏ အလုိသို႔လုိက္ကာ ကိုယ္ႏွင့္ရင္းႏွီး၍ စီးပြားရွာၿမဲရွာေနရေလ၏။ဟဲ့ ျပည့္တန္ဆာမ နင့္ကိုငါဆံုးမသည္ကိုမနာခံေလေရာ့သလား၊ နင့္အဖို႔ ငရဲမွလြတ္လမ္းမရွိေတာ့ၿပီဟု ေခၚ၍ေျပာျပန္
ရာ တပည့္ေတာ္မ အရွင္ဘုရား၏ဆံုးမသည္မ်ားကို နာခံလိုပါသည္ဘုရား။ဒါေပမဲ႔ ထမင္းတစ္လုပ္အတြက္
အျခားေသာပရိေယသနကိုလုပ္ကိုင္ႏုိင္စြမ္းမရွိ၍ ဇြတ္လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘုရားရွင္အားေန႔စဥ္ရွိခိုး၍
ဆုေတာင္းေနလ်က္ပါဘုရားဟုျပန္ေလွ်ာက္၏။နင္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးေနလို႔ ဘုရားက အျပစ္လႊတ္မည္တဲ့လား။ သူေတာ္ေကာင္းသည္ သူ႔ဆံုးမစကား အက်ဳိးမရွိသည္ကို ျမင္ေသာအခါဤမိန္းမထံသို႔ ေယာက္်ားဘယ္ႏွစ္ေယာက္လာသနည္းဟုစဥ္းစားေတြးေခၚ၍ ျပည့္တန္ဆာမအိမ္သို႔ လူတစ္ေယာက္လာတိုင္း ေက်ာက္ခဲတစ္လံုးစီအမွတ္ျပဳကာဧည့္သည္အ၀င္အထြက္ကို ေရတြက္မွတ္သားထားေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေန႔ရက္မၾကာမီေက်ာက္ခဲပံုႀကီးျဖစ္လာေတာ့သတည္း။ တစ္ေန႔သ၌ သူေတာ္ေကာင္းသည္ သူမွတ္သားထားေသာ ေက်ာက္ခဲပံုႀကီးကို ညႊန္ျပ၍ ဟယ္မိန္းမ၊ ဤေက်ာက္ခဲပံုကို ၾကည့္ေလာ့။ သင့္ကိုငါဆံုးမသည့္ေန႔ကစ၍ သင္အျပစ္လုပ္ခဲ့သမွ် အႀကိမ္ေပါင္းသည္ ဤေက်ာက္ခဲပံုႏွင့္အညီအမွ်ရွိေပၿပီ။ အခုတစ္ႀကိမ္ထပ္မံ၍အျပစ္မပြားရန္ ငါသတိေပး၏ ဟုေျပာေလ၏။ထိုစကားကိုၾကားျခင္းေၾကာင့္ ဒုကၡိတမိန္းမေခ်ာသည္ သူ၏မေကာင္းမႈအစုအပံုႀကီးကို ၾကည့္၍ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရႊံ႕လွစြာ မ်က္ရည္အသြယ္သြယ္ ယိုစီးလ်က္ သူျပဳခဲ့ဖူးေသာအျခားေသာ ေကာင္းမႈမ်ားကိုေတြးေတာရင္းျဖင့္ ကြယ္လြန္ေလသည္။တိုက္ဆုိင္လွစြာ သူေတာ္ေကာင္းသည္လည္း ထိုေန႔၌ပင္ ကြယ္လြန္ေလသည္။ ထိုသူႏွစ္ဦးကြယ္လြန္ၾကေသာအခါ ျပည့္တန္ဆာမသည္ နတ္ျပည္သုဂတိသုိ႔လားေရာက္ရ၍ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးသည္ သူတစ္ပါးအား ကဲ့ရဲ႕ေျပာဆိုတတ္ေသာ အျပစ္ေၾကာင့္ငရဲျပည္သို႔ လားေရာက္ရေလ၏။အထက္ပါယာမာခရစ္ရွနားပံုျပင္ကိုက သူတစ္ပါးအျပစ္ကိုၾကည့္႐ႈ၍ ကဲ့ရဲ႕လုိေသာ စိတ္ထားကို ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသေဘာတရားမ်ဳိးကို ေရွာင္ၾကဥ္ရန္ ဗုဒၶသည္ရဟန္းမ်ားအား ဤသို႔ဆံုးမၾသ၀ါဒေပးေလ့ရွိသည္။ ခ်စ္သားတို႔၊ သူတစ္ပါး၏အျပစ္ကို႐ႈ႕ေလ့ရွိေသာ အၿမဲအားျဖင့္ သူတစ္ပါး၏အျပစ္ကိုကဲ့ရဲ႕ေလ့ရွိထေသာ အၾကင္ပုဂၢဳိလ္အား အာသေ၀ါတရားတို႔သည္ တိုးပြားကုန္၏။ ထိုပုဂၢဳိလ္သည္အာသေ၀ါတရားတို႔၏ ကုန္ရာကုန္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္မွ အေ၀းႀကီးေ၀း၏။ ထိုမွတစ္ပါး ဓမၼပဒ၌လည္း သူတစ္ပါးတို႔၏မေလ်ာ္ေသာအျပစ္အနာဆာ ကို မၾကည့္႐ႈရာ၊ သူတစ္ပါးတို႔ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈကို မၾကည့္႐ႈရာ၊ မိမိ၏ေကာင္းမႈမေကာင္းမႈ ျပဳမျပဳသာလွ်င္ၾကည့္႐ႈရာ၏ဟု
ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။ *
( သုခ၏ ရာမာခရစ္ရွနာပံုျပင္မ်ားမွထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားခ်က္ကို ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္ ။ )
ထိုအေၾကာင္းအရာေလးကို စာေရးသူျပန္မွတ္မိလိုက္ခ်ိန္မွာ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ ေတြးေတာေနေသာ အျဖစ္ပ်က္မ်ားႏွင္႔ မ်ားစြာတိုက္ဆိုင္လြန္းေနျခင္းေၾကာင္႔ လြန္စြာထိတ္လန္႔သြားမိပါသည္ ။သတိ၀င္လာခဲ႔သည္ ဆိုလ်ွင္ ပိုမွန္ပါလိမ္႔မည္ ။ ေစတနာထား၍ ေျပာျပခဲ႔သည္ ။ သို႕ေသာ္လိုက္နာ နားေထာင္ျခင္း မရွိခဲ႔ေပ ။ ဘယ္လို ေျပာေျပာနားမေထာင္သူအတြက္ ငါအဘယ္ေၾကာင္႔ ငါ႔ကိုယ္ငါ အကုသိုလ္အျဖစ္ခံေနပါသနည္းဆိုတဲ႔ အေတြးႏွင္႔ အတူ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ဆံုးမဆင္ျခင္လိုက္မိပါသည္ ။ တခါတရံ စာေရးသူတို႔ လူသားေတြ သတိမမူတတ္ၾကတာေလးေတြေပါ႔ ။
ကိုယ္ကေတာ႔ ေကာင္းေစခ်င္သည္႔ ေစတနာစိတ္မွ ျဖစ္တည္လာေသာ ဂရုဏာေဒါသဟု ထင္မွတ္မိေသာ္လည္း ၊ ဂရုဏာေဒါသမွ အကုသိုလ္တရားဆီသို႕ ကူးေျပာင္းသြားျခင္းအား သတိမထားမိပဲ ျဖစ္ခဲ႔ရပါသည္ ။ သူမကိုျမင္သည္႔အခါတိုင္း ဒီလုိုမေကာင္းသည္႔ လုပ္ရပ္မ်ားအား ဘာေၾကာင္႔လုပ္ေဆာင္ေနရသနည္းဆိုေသာ ဂရုဏာေဒါသမ်ား ျဖစ္မိရာမွ ကာယ၊၀စီ၊မေနာ ကံ အကုသိုလ္ဆီသို႔ ကူးေျပာင္းသြားခဲ႔ရသည္ ။ ေကာင္းတဲ့စိတ္နဲ႔ မေကာင္းတဲ့စိတ္ ႏွစ္ခုသည္ မထင္မွတ္ပဲ လြန္ဆြဲပြဲျဖစ္သြားခဲ႔ရသည္ ။ မိမိေစတနာကို နားမလည္သူအား အမုန္းခံ၍လည္းေျပာခဲ႔ျပီးေပျပီ ။ ေစတနာကို နားမလည္သူတစ္ေယာက္အတြက္ မိမိပါေရာေႏွာ၍ အကုသိုလ္အျဖစ္ခံမည္႔အစား ေအးေဆးစြာ ဥပကၡာျပဳလိုက္ျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေပသည္ ။
လူတစ္ေယာက္သည္ အမွားလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားျဖင္႔ ရပ္တည္ေနျပီဆိုလ်ွင္ ဦးစြာပထမ ေစတနာေရွ႔ထား၍ သူအမွားအား ေျပာဆိုျပပါ ။ မိမိေျပာဆိုျပသည္ကို နားမေထာင္လ်ွင္ ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္မံ၍ နား၀င္ေအာင္ ေျပာၾကည္႔ပါ ။ ဒုတိယအၾကိမ္၌လည္း နားမေထာင္ခဲ႔ဘူးဆိုလ်ွင္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ေျပာဖို႔ မၾကိဳးစားသင္႔ေတာ႔ေပ ။သူအမွားအား သင္ခန္းစာယူ၍ သူလိုအမွားမ်ိဳး ကိုယ္႔မမွားရေလေအာင္ ေကာင္းမြန္စြာ ေနထိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရမည္ ။ မည္သည္႔အေၾကာင္းရာကိစၥကိုမဆို ေကာင္းမြန္သည္႔ စိတ္ေစတနာျဖင္႔ ေျပာျပသည္ဆိုေသာ္လည္း မိမိစိတ္အား ဉာဏ္ပညာျဖင္႔ အသံုးခ်၍ မိမိလုပ္ေနေသာ အလုပ္တိုင္း၌ အကုသိုလ္မျဖစ္သြားေအာင္ ၾကိဳးစားရေပေတာ႔မည္ဟု စာေရးသူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါေတာ႔သည္ ။ ထိုေန႔မွစ၍ စာေရးသူ၏ မိတ္ေဆြ ႏွင္႔ သူ႔အမ်ိဳးသမီးအား လံုး၀စိတ္၀င္စားျခင္းမရွိေတာ႔ေပ ။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ သိရွိခဲ႔ျခင္း မရွိသူတစ္ဦးအျဖစ္ သတ္မွတ္ကာ အကုသိုလ္ကင္းေအာင္ ေနထိုင္လိုက္ပါေတာ႔၏ ။

ေရးသားသူ = ခိုင္ေလး ( ေရႊေတာင္ )

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...