Friday, December 5, 2014

ဦးထုပ္

၁။

ေနပူတဲ႕ အခါမ်ိဳးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ဆံပင္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မျဖီးႏိုင္တဲ႕ အခ်ိန္မ်ိဳးမွ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ႕။ ေနာက္ဆံုး ႏွာေစးေနတဲ႕ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဦးထုပ္တစ္လံုးဟာ ရွိသင့္တယ္ လို႕ က်ေနာ္ ေယဘုယ်ဆန္ဆန္ ယူဆထားျဖစ္ခဲ႕တယ္။ က်ေနာ့္ ဦးထုပ္ဟာ အေရာင္အဆင္းတျဖည္းျဖည္း ေျပေလ်ာ႕လာတဲ႕ ခပ္စုတ္စုတ္ ဦးထုပ္ေလး တစ္လံုးပါပဲ။

တစ္ခါတေလ ဦးထုပ္ကေလးက ေျပာတယ္။ “ခင္ဗ်ား ဆံပင္ေမႊးၾကမ္းၾကမ္းၾကီးေတြေပၚ က်ဳပ္တက္ထိုင္ရတာ သိပ္ဆိုးရြာတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား မသိဘူးလား” တဲ႕။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္ပါ။ ဦးထုပ္နဲ႕ လူသားရဲ႕ မတူညီတဲ႕ ဘာသာစကားေတြကို နားမွ မလည္ခဲ႕ဘဲေလ။ အခိ်န္အေတာ္ၾကာၾကီး က်ေနာ့္ ဦးထုပ္ေလးကို ပစ္ထားခဲ႕တယ္။ က်ေနာ္ အ၀တ္ေတြ ထည့္ထားတဲ႕ ေသတၱာတစ္လံုးထဲမွာ ဦးထုပ္ဟာ အခ်ဳပ္က်သလို က်ေနခဲ႕ပါတယ္။
တစ္ရက္ေပါ႕။ က်ေနာ္ ႏွာေတြ ေစးလာတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ေနေတြ ပူလာတယ္။ ျပီးေတာ႕ က်ေနာ္ ဆံပင္ျဖီးသပ္ဖို႕လည္း စိတ္မပါလာတဲ႕ တစ္ရက္ေပါ႕။ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့္ ဦးထုပ္ကေလးကို သတိရသြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ က်ေနာ့္ ေသတၱာေလးကိုဖြင့္။ မလိုအပ္ေတာ႕တဲ႕ ဖိုင္တြဲေတြ၊ အိမ္ငွား စာခ်ဳပ္ေတြ၊ အက်ၤ ီေတြၾကားမွာ ဦးထုပ္ကေလးကို က်ေနာ္ ျပန္ရွာေတြ႕သြားတယ္။
ခုဆို က်ေနာ္ဟာ အဲဒီ ဦးထုပ္ကေလးကို ေခါင္းေပၚ ေစာင္းလို႕ ထြက္လာခဲ႕ျပီေပါ႕။

၂။

အဆင္ေျပမႈ တစ္ခုကို လူသားဆန္ဆန္ တည္ေဆာက္ၾကည့္တိုင္းမွာ အဲဒီ အဆင္ေျပမႈနဲ႕ မတန္တဲ႕ စြန္႕လြတ္လိုက္ရမႈေတြကို က်ေနာ္ဟာ ႏွေျမွာေနတတ္ျပန္တယ္။ ေနရာေဟာင္ေလးတစ္ခုမွာပဲ ေနျမဲအတိုင္း ေနလိုက္တယ္။ ဘ၀က ဘာမ်ား ေရရာမႈေတြ ရွိေနလို႕လဲလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သေရာ္ပစ္တယ္။ သြားေနက် ေနရာေတြကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေရာက္တယ္။ လက္တြဲျဖဳတ္သြားတဲ႕ လူတစ္ဦးအေၾကာင္းကို ထပ္ခါထပ္ခါေတြးမိေနတဲ႕ စိတ္ကေလးကိုလည္း ခဏတိုင္း သတ္သတ္ပစ္ခဲ႕တယ္။
အရွိတရားနဲ႕ အသိတရားတို႕ၾကားမွာ က်ေနာ္ လူပီသေနတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ လူမပီသေတာ႕ဘူး။ လုပ္စရာရွိတာ မလုပ္ဘဲလည္း မလိုအပ္တာေတြ လုပ္ခ်င္ လုပ္မိေနခဲ႕တယ္။ ဘာျဖစ္လဲေလ။ က်ေနာ့္ အရွိတရားဟာ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚမွာ ဆာေလာင္ေနသူမွ မဟုတ္ဘဲ။
စဥ္းစားေနမယ္။ ေတြးေတာေနမယ္။ လက္ခံသင့္၊ လက္မခံသင့္ဆိုတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ တစ္ခါတေလ အကုန္လက္ခံပစ္လိုက္ျပီး တစ္ခါတေလက်ေတာ႕လည္း ဘာကိုမွ လက္မခံလိုက္တာမ်ိဳး ျငင္းဆိုမႈေတြနဲ႕ေပါ႕။ က်ေနာ့္ ဦးထုပ္ေလးကေတာ႕ အေရာင္ေတြမိွန္သြားျပီ။ အသစ္တုန္းကလို မသစ္လြင္ေတာ႕ဘူး။ ေဟာင္းႏြမ္းေနခဲ႕ျပီ။ ေၾကမႊေနခဲ႕ျပီ။
အခ်ိန္အၾကာၾကီး ေခ်ာင္ထိုးခံလိုက္ရတဲ႕ အရာ၀တၳဳမ်ား
ဒါမွမဟုတ္လည္း
အခ်ိန္အၾကာၾကီး အသံုးမျပဳဘဲ ပစ္ထားခံလိုက္ရတဲ႕ အရာ၀တၳဳမ်ားဟာ ဂုဏ္သတၱိေတြ နည္းလာတယ္လို႕ ဆိုရမလား။ က်ေနာ္နဲ႕ ဦးထုပ္ေလးၾကားမွာ အရင္လို အဆင္ေျပမႈေတြ မရွိေတာ႕ဘူး။ သူ စိတ္ဆိုးေနမလားလို႕ ေတြးမိေသးေပမယ့္ ဦးထုပ္ဆိုတဲ႕ အရာ၀တၳဳမွာ စိတ္ဆိုးဖို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕ႏွလံုးသား လကၡဏာေတြ ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။

၃။

ဦးထုပ္တစ္လံုးကို ေစာင္းလိုက္တာနဲ႕ လူဟာ ႏွာေစးေပ်ာက္သြားမွာမို႕လားဆိုေတာ႕ မေပ်ာက္ပါဘူး။ အမွန္က ႏွာမေစးခင္ကသာ ကာကြယ္ႏိုင္တဲ႕ အရာ၀တၳဳ တစ္ခုေလာက္သာ မဟုတ္လား။ ဘာမွလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လူဟာ ဦးထုပ္ေစာင္းလိုက္တယ္။ ဦးထုပ္ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ အံ၀င္ဂြင္က် ရွိေနမယ္။ ေလအနည္းငယ္တုိက္ရံုေလာက္နဲ႕ ကၽြတ္မက်သြားတဲ႕ ဦးထုပ္တစ္လံုးျဖစ္ရင္ ရျပီေလ။
ခုေတာ႕ က်ေနာ္ဟာ အသံုးျပဳေနက် မဟုတ္ေတာ႕တဲ႕ အတြက္ စိတ္ေတြ အိုက္လာတယ္။ ေခါင္းေတြ ပူလာတယ္။ ဆံပင္ၾကားက ေခၽြးအနည္းငယ္ ထြက္လာတယ္။ က်ေနာ္ မလြတ္လပ္ေတာ႕ဘူး။ က်ေနာ္ အရင္လို မလြတ္လပ္ေတာ႕ဘူး။ ဦးထုပ္ကေလးကို ေသတၱာထဲ ထိုးထည့္ခဲ႕တုန္းကေရာ သူလြတ္လပ္ပါ႕မလား။ သူ စိတ္ေတြ အိုက္ေနမလား။ က်ေနာ့္လိုပဲ မလြတ္မလပ္နဲ႕ စိတ္ညစ္ေနခဲ႕မလား။
တကယ္ဆို က်ေနာ္ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ။
ဦးထုပ္ကို ေစာင္းခ်င္တဲ႕ စိတ္တစ္ခုနဲ႕ သူ႕ဘ၀ကို ျပန္လည္း အသက္သြင္းခဲ႕ျပီးမွ ခုတစ္ခါ က်ေနာ္ စိတ္ကို က်ေနာ္ မလံုေတာ႕ျပန္ဘူး။ သူ႕ကို ခၽြတ္ပစ္ျပီး အရင္လို ေခ်ာင္ထိုးထားရမလား။ ဒါမွ မဟုတ္ လမ္းေဘးတစ္ေနရာကို အျပီးအပိုင္ စြန္႕ပစ္လိုက္ရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ လိုခ်င္တဲ႕သူ တစ္ေယာက္ကို သြားေပးလိုက္ရမလား။ က်ေနာ္ မေသခ်ာဘူး။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ ဦးထုပ္ကို ခၽြတ္ျပီး က်ေနာ္ လက္က ကိုင္လာရမလား။
က်ေနာ္ စဥ္းစားေနတယ္။
အ၀တ္အစားေတြ မ၀တ္ဘဲ လက္က ကိုင္လာရင္ အဆင္မေျပသလိုမ်ိဳး ဦးထုပ္ကို မေစာင္းဘဲ လက္က ကိုင္လာတာ အဆင္ေျပမႈ တစ္ခု မဟုတ္ႏိုင္ဘူးလို႕ က်ေနာ္ယူဆတယ္။ ဦးထုပ္တစ္လံုးကို မေစာင္းခ်င္ အိမ္မွာထားခဲ႕ရံုသာ။ သံေခ်ာင္း၊ ဒါမွ မဟုတ္ ခ်ိတ္တစ္ခုမွာ ခ်ိတ္ခဲ႕ရံုသာ မဟုတ္လား။

၄။

အဲလိုနဲ႕ေပါ႕ က်ေနာ္ ဦးထုပ္ကို မခၽြတ္ေတာ႕ဘဲ ဆက္လက္ အသံုးျပဳျဖစ္ခဲ႕တယ္။ လူေတာထဲကို က်ေနာ္ တိုး၀င္တယ္။ ဘက္စ္ကားေတြေပၚ က်ေနာ္ တက္စီးတယ္။ ကုန္းေက်ာ္တံတားမ်ား၊ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းမ်ားေပၚ၀ယ္ က်ေနာ္ဟာ ဦးထုပ္တစ္လံုး ေစာင္းျပီး ေလွ်ာက္သြားျဖစ္ခဲ႕တယ္။
အသံုးျပဳေနက် မဟုတ္ေပမယ့္ အသံုးျပဳလိုက္ေတာ႕လည္း အသံုးျပဳေနက်လို ျပန္ျဖစ္သြားတာဟာ က်ေနာ့္ ဘ၀အတြက္ ရယ္စရာ ေကာင္းတဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ၾကီးတစ္ခုလိုပါပဲ။ တကယ္ဆို ဦးထုပ္ကို သည္းခံသလို လူတခ်ိဳ႕နဲ႕ ဆက္ဆံေရးမွာ က်ေနာ္ သည္းခံလိုက္လို႕ ရတာပဲ။
ဘာလို႕လဲ။ ဦးထုပ္ဟာ သက္မဲ႕ မလို႕လား။
ဦးထုပ္ဟာ က်ေနာ္ လုပ္သမွ် ျငိမ္ခံေနလို႕ က်ေနာ္က အားနာေနတာမ်ိဳးလား။
ေသခ်ာတာကေတာ႕ က်ေနာ္ ေခါင္းပူမွာ စိုးလို႕ ဦးထုပ္ကို ေစာင္းထားျပီးမွ ဦးထုပ္ေစာင္းထားလို႕ ေလမရဘဲ ေခါင္းထဲမွာ ပိုပူလာသလို ခံစားရလာတာပဲ။ ပိုဆိုးတာက တျဖည္းျဖည္း ေစာင္းပါးမ်ားေတာ႕ မသိသာေတာ႕တာပဲ။ တခ်ိဳ႕ နာက်င္မႈေတြဟာ ခံရပါမ်ားရင္ မသိသာၾကေတာ႕ဘူး။
ဘ၀ဆိုတာၾကီးကလည္း အဲဒီအတိုင္း ပါပဲ။
ကိုယ္ႏွာေစးေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေခါင္းကို ေနေရာင္ျခည္အပူနဲ႕ တိုက္ရိုက္မထိေတြ႕ေအာင္ အကာကြယ္ေပးေနတဲ႕ ဦးထုပ္တစ္လံုးေၾကာင့္ က်ေနာ္ စိတ္ေတြ အိုက္ရျပန္တယ္။
ေနမေကာင္းတာေတြ ေပ်ာက္ဖို႕အတြက္ေတာင္ ေဆးထိုးအပ္ထိပ္ဖ်ားေလး တင္ပါးထဲ ၀င္သြားတဲ႕ နာက်င္မႈကို ျပန္စေတးရတာပဲ မဟုတ္လား။ လူ႕ေလာကၾကီးဟာ နာက်င္မႈတစ္ခုကို ေပ်ာက္ဖို႕ တျခားနာက်င္မႈတစ္ခုနဲ႕ လဲလွယ္ေနရတာပါ။ က်ေနာ္ ဦးထုပ္ေစာင္းရင္း၊ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဘ၀ရဲ႕ နာက်င္မႈတစ္ခုကို တျခား ဘယ္လို နာက်င္မႈေတြနဲ႕ ငါစေတးရရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္းနဲ႕ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာေနျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။

ရင္နင့္ေအာင္

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...