ယဥ္ေက်းမွဳမ်ားၿပိဳလဲျခင္း (၂)
ေရွးဆန္ၿပီး ေတာ္၀င္နန္းထိုက္တဲ့၊ တသသ သတိရ
ေနစရာ ဂုဏ္ယူအားက်ဖြယ္ရာ၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မိရိုးဖလာ အစဥ္အဆက္ ထိမ္းသိမ္းလာခဲ့တဲ့
ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳဆိုတာ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ အေရွ႔တိုင္းတန္ဖိုး အေဆာက္ အအံုထဲမွာ
အတူတူရွိေနတယ္။ ဒါေတြကို လြယ္လြယ္ေမ့ေဖ်ာက္ ခ်န္ထား ရစ္ခဲ့ၾကလို႔မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္
ဘယ္လို ထိမ္းသိမ္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကမလဲ? ဒီေန႔ လူငယ္ေတြၾကားက ၿပိဳက်လာတဲ့ ယဥ္ေက်းမွဳကို
ဘယ္လိုျပန္လည္ တည့္မတ္ၾကမလဲ။ လမ္း ေၾကာင္းမွန္ေပၚ ဘယ္လိုျပန္လည္ဆြဲ တင္ၾကမလဲ။ ေနာက္ဆံုးမတတ္ႏိုင္လို႔
လက္ေလွ်ာ့ေပး လိုက္ရ တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ဒီၿပိဳက်လာမွဳကို စနစ္တက်ျဖစ္ဖို႔၊ အဆင့္အတန္းရွိဖို႔ေတာ့
ထိမ္းခ်ဳပ္လမ္း ညြန္ ေပးရမွာ ျဖစ္လာတယ္။
ဥပေဒေတြနဲ႔ အေရးယူ တားဆီးကာကြယ္မလား။ လူကို
ဖမ္းခ်ဳပ္ထားလို႔ရေပမဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္ ထားလို႔မရဘူး။ အဓိကစိတ္ဓါတ္က ျဖစ္ေနတာျဖစ္တယ္။
ဒီလူငယ္ေတြရဲ႔ စိတ္ဓါတ္၊ အေတြးအေခၚ၊ အလုပ္အကိုင္ အျပဳအမူေတြကို အဓိကလႊမ္းမိုးၿပီး ၾသဇာေပးေနတာက
တယ္လီဗီးရွင္း၊ ေရဒီယို၊ ရုပ္ရွင္ေတြထက္ စာေပပဲျဖစ္တယ္။
ျမန္မာရုပ္ရွင္ေတြ တီဗြီေတြမွာ အခုအထိ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း
ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္း အခန္းေတြပါတာ မေတြ႔ ဘူး။ လစ္ဘင္းတူဂဲသား အေတြးအေခၚကို အားေပးေထာက္ခံထားတဲ့
ရုပ္ရွင္ဗီြဒီယိုမေတြ႔ဖူးဘူး။ ရည္း စားလိုတြဲတဲ့ အေတြးအေခၚ ဆိုတာေတာ့ ေ၀းေရာပဲ။ (ဒီရည္းစားလိုတြဲတဲ့
အေတြးအေခၚ ဆိုတာ ကလည္း လစ္ဘင္းတူဂဲသား အေတြးအေခၚကေန ျဖန္႔က်က္ခြဲထြက္ျခင္း (သို႔မဟုတ္)
ဆင့္ပြားေပၚ ေပါက္လာျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။)
ပထမ ေဆာင္းပါးမွာလည္း က်ေနာ္ေျပာထားပါတယ္။
ဂ်ဴးတစ္ေယာက္တည္းကို အျပစ္ပံုခ်ေနတာ မဟုတ္ပဲ၊ စတင္ေဆာ္ၾသလွံဳ႔ေဆာ္သူ၊ အဓိက တာ၀န္ရွိသူအျဖစ္
ေထာက္ျပေနျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။
စစ္အစိုးရလက္ထက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မၾကာေသးခင္ကာလ
တစ္ခုကစၿပီး Club ေတြေပၚ လာတယ္။ လူငယ္ေတြ သြားၾကတယ္။ ဒီမွာ ေယာကၤ်ားေလးနဲ႔ မိန္းကေလးၾကားက
ဆက္ဆံေရး ပံုစံသစ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ ဒါကိုလည္း က်ေနာ္သိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္က စိတ္ဓါတ္၊ အေတြးအေခၚနဲ႔ ခံယူခ်က္ကို
အဓိကေျပာေနတာပါ။ ဒီ Club ေတြမေပၚ လာခင္ကတည္းက လူငယ္ေတြၾကားမွာ ကူးစက္ပ်ံ႔ႏွံ႔ေနၿပီျဖစ္တဲ့
ယဥ္ေက်းမွဳပ်က္လာေနတဲ့ အေတြး အေခၚ အယူအဆကို ေျပာေနျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ night club သြားတိုင္း ပ်က္စီးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ night club သြားတိုင္း ေပ်ာ္ပါးေဖာ္
ရွာေဖြဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ night club
ေတြက ဆႏၵရွိရင္ ခ်က္ျခင္း ဖ်က္သိမ္းလိုက္လို႔ရတဲ့ ကိစၥေတြ။ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆကိစၥက်ေတာ့
လြယ္လြယ္နဲ႔ ၿဖိဳခ်ဖ်က္ဆီး ပစ္လိုက္လို႔ ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။
အဲဒီ “အခ်စ္မပါပဲ ရည္းစားလိုတြဲတယ္၊ အတူ သြားတယ္၊
အတူစားတယ္၊ လက္ကိုင္တယ္၊ ပါးနမ္း တယ္” ဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ကို အဓိကက်ေနာ္ မီးေမာင္း
ထိုးျပေနတာ။ ဒီလုပ္ရပ္က တုိက္ရိုက္ဘာသာ ျပန္ရရင္ေတာ့ အခ်စ္ေတာ့မပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္
လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ လိင္စိတ္ သာယာျခင္း ကလြဲလို႔ ဘာျဖစ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။
အေနာက္တိုင္းမွာေတာ့ ခပ္ရိုင္းရိုင္းပဲ
sex partner လို႔ ေျဗာင္ေခၚၾကတယ္။ အေနာက္တိုင္းမွာေတာင္ ဒီစကားလံုးနဲ႔ ဒီအစ္ရွဴးကေပၚတာ
ဘာမွၾကာေသးတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ဆီမွာေတာ့ sex partner ဆိုတာ အခ်စ္မလိုတဲ့၊ အေႏွာင္အဖြဲ႔မလိုတဲ့
တူတူအိပ္ေဖာ္ကိုေျပာတာပါ။ Living Together
အဆင့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့အဆင့္ပဲ။ Living Together က အခ်စ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္လို႔
(သို႔မ ဟုတ္) ႀကိဳက္လို႔ ႏွစ္ေယာက္သေဘာတူ အတူတူေနၾကတယ္။ Living Together ကာလမွာ ကေလး
သံုးေလးေယာက္အထိ ေမြးၾကတဲ့ အတြဲေတြရွိတယ္။
က်ေနာ္ေျပာေနတာက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဒီအေတြးအေခၚ
အယူအဆ ေရာက္လာတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာ ေနတာ။ ဒါလံုး၀ လက္ခံႏိုင္စရာ မရွိဘူး။
မၾကာေသးခင္ လွမ္းျမင္ရတဲ့ ကာလတခုအထိ ထိမ္းသိမ္းထားခဲ့ေသးတဲ့
သံုးႏွစ္သံုးမိုးေစာင့္ၿပီးမွ ခ်စ္ သူရည္းစား ျဖစ္ၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔ အစဥ္အလာေတြကို ဘယ္ေျမာင္းထဲမွာ
သြားလႊတ္ ပစ္လိုက္ ရမွာ လဲ။ ခ်စ္သူ ရည္းစားျဖစ္တာေတာင္ အိမ္က မိဘေတြ အုပ္ထိမ္း သူေတြ
သိမွာစိုးလို႔ ခ်ိန္းေတြ႔ခြင့္ လြယ္ လြယ္မရ၊ ခ်ိန္းေတြ႔ခြင့္ရျပန္ေတာ့လည္း လက္ကေလးေတာင္
ကိုင္ခြင့္မရ၊ ပါးနမ္းဖို႔ေတာ့ ေ၀း ေရာ၊ ပု၀ါတကမ္း လက္တလွမ္းကေန ခ်စ္စကားေတြ ေျပာခဲ့ၾကတဲ့
အျဖစ္ေတြကို ငါတို႔နဲ႔ဘာမွ မဆိုင္ဘူး ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ လြယ္လြယ္ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ၾကမွာလား။
ေျခသလံုးသားမေပၚေအာင္ ထိမ္းသိမ္းခဲ့တဲ့ ေခတ္ကေန
လူပံုအလယ္မွာ ေရႊရင္ႏွစ္မႊာ ျဗန္းျဗန္းကြဲ ဖြင့္ခ်ျပရဲတဲ့ ေခတ္ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာတာျဖစ္တယ္။
ဒီေန႔လူငယ္ေတြ ပြင့္လင္းမွဳက လြန္ လြန္း တယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့အခါ တေယာက္နဲ႔တေယာက္
ျပဴမူဆက္ဆံၾကတာ ျမင္ရတဲ့ လူ ေတာင္ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။
က်ေနာ္ခုလိုေတြေျပာေနတာ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲေနတာ။
ပေဒသရာဇ္ေခတ္က ယဥ္ေက်းမွဳကို ျပန္ လည္တမ္းတ လြမ္းဆြတ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေန႔ ဂလုိဘယ္ျဖစ္စဥ္မွာ
ယဥ္ေက်းမွဳအားလံုး ၀ုန္းဒိုင္း က်ဲ ေပါက္ကြဲ ကုန္တဲ့ အေျခအေနေတြကို က်ေနာ္မသိလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။
ဘာသာေရး အယူ အစြဲႀကီးတဲ့၊ ဥပေဒမ်ိဳးစံုနဲ႔
ပိတ္ပင္တားျမစ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက မိန္းကေလး တခ်ိဳ႔ ေတာင္ သူတို႔ ႏိုင္ငံေတြက ေရွးရိုး
အစဥ္အလာေတြကို ရသေလာက္လြန္ဆန္ ေဖာက္ဖ်က္ၾကတာ ကိုလည္း သိေနပါတယ္။ သူတို႔ျဖစ္စဥ္ကသီးျခားပါ။
အျပင္ထြက္ရင္ မ်က္ႏွာကို ဖံုးကြယ္ၿပီး အျပင္ ထြက္ရမယ္၊ ေျခဖ်ားကေန ဆံဖ်ားအထိ အ၀တ္ေတြ
ဖံုးထားရမယ္စတဲ့ အလြန္အကၽြံ တားျမစ္ ပိတ္ပင္ မွဳကို ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။
ေခတ္မီတာနဲ႔ ပ်က္စီးတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ဖို႔
လိုပါတယ္။ သမိုင္းေၾကာင္း ဆိုင္ရာအရ ရွိေနခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့တန္ဖိုး၊ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ အမ်ိဳးသားလကၡဏာေပ်ာက္ရင္ လူမ်ိဳးပါေပ်ာက္တတ္တယ္။
ေရလိွဳင္းလို အရွိန္အဟုန္တခုရဲ႔ ရိုက္ခတ္မွဳနဲ႔
ေတြ႔တဲ့အခါ အားေကာင္းတဲ့လူေတြေတာင္ ယိမ္းယိုင္ တတ္ၾကတယ္။ အားနဲတဲ့လူေတြကေတာ့ တသက္လံုး
ကမ္းေပၚျပန္မတက္ႏိုင္ေအာင္ ေျမာပါေပ်ာက္ ကြယ္သြားၾကေတာ့တာပဲ။ စာေပျမင့္မွ လူမ်ိဳးျမင့္မယ္ဆိုတာ
အလကားေျပာတဲ့စကား မဟုတ္ဘူး။ အေတြးအေခၚ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးက ကူးစက္ပ်ံ႔ႏွံ႔လြယ္တယ္။
စာေရးသူတစ္ေယာက္ဟာ အေတြးအေခၚအသစ္ တခုကို ခ်ျပခ်င္တယ္ဆိုရင္
လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ႏိုင္မျဖစ္ႏိုင္ သံုးသပ္ဖို႔လိုတယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ
အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္လာႏိုင္ရင္ ဒီအေတြးအေခၚကုိ ခ်မျပသင့္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေလွာင္ပိတ္ထားခံရတဲ့
လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းဆိုတာ အသစ္ အဆန္းကို အၿမဲေတာင့္တေနတာ ျဖစ္တယ္။ မြန္းၾကပ္မွဳေတြကေန ရတဲ့နည္း
တခုခုနဲ႔ ေဖာက္ထြက္ ခ်င္ေန ၾကတာျဖစ္တယ္။
က်ေနာ့္ပထမေဆာင္းပါးကို မွတ္ခ်က္ေပးတဲ့သူ တစ္ခ်ိဳ႔က
ဂ်ဴး၀တၱဳထြက္တဲ့အခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အခုျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတြလည္းမျဖစ္ေသးဘူး၊ ၿပီးေတာ့
၀တၱဴထြက္တာလည္းၾကာၿပီ၊ အခု ပ်က္စီး ေနတဲ့ လူငယ္ေတြက အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ကမွ ေမြးတဲ့လူငယ္ေတြ
ျဖစ္တာေၾကာင့္ ခုျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြဟာ ဂ်ဴးနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာၾကတယ္။
အရင္ေဆာင္းပါးမွာ ဂ်ဴးၾသဇာနဲ႔မလြတ္ကင္းတဲ့၊
ဂ်ဴးအေတြးအေခၚေတြကို ထပ္ဆင့္ပြားမ်ားေနၾကတဲ့ ျမန္မာလူငယ္ စာေရးဆရာမေတြ ဆိုတာကိုပါ က်ေနာ္ေျပာခဲ့ၿပီး
ျဖစ္ပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ပထမေဆာင္းပါးမွာ မွတ္ခ်က္ေပးၾကတဲ့
လူငယ္တခ်ိဳ႔ (ခ်ာတိတ္တခ်ိဳ႔) အတြက္ေတာ့ သူတို႔ ေျပာသ လိုပဲ ဂ်ဴးဟာ သူတို႔ အေမ ေခတ္က
စာေရးဆရာမ အန္းဒိတ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။) ဒါေပမဲ့
Influential ျဖစ္တဲ့ အေတြး အေခၚ တစ္ခုဟာ ရာစု ႏွစ္ေတြကို ျဖတ္သန္းၿပီး ခိုင္မာၿမဲၿမံစြာစီးဆင္း
ေနတယ္ဆိုတာ အဲဒီ လူငယ္ ေတြကို က်ေနာ္ သတင္း ေပးခ်င္တယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံက ျဖစ္စဥ္ကိုၾကည့္ရင္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳေတြနဲ႔
ဆန္႔က်င္ဖက္လားရာဆီ လမ္းခြဲ ထြက္ သြားတဲ့ ဒီ လစ္ဘင္းတူဂဲသား ဆိုင္ရာ အေတြးအေခၚ တခုထဲကိုပဲ ၾကည့္လို႔ မရေတာ့ပဲ၊ ဒီစဥ္း
စား ခ်က္ကို အေျခခံၿပီး လူငယ္ေတြၾကားမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့့ ဆက္ဆံမွဳပံုစံအသစ္ေတြ၊
relationship ျဖစ္ ထြန္းမွဳပံုစံသစ္ အားလံုးကို ထည့္တြက္ရမွာျဖစ္တယ္။ ဒီအေတြးအေခၚေတြကို
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဂ်ဴးက အစပ်ိဳး ျဖန္႔ျဖဴးခဲ့သူျဖစ္ၿပီး၊ ဒီအေတြးအေခၚဟာ အခ်ိန္ယူ အရွိန္ယူၿပီးမွ
တစစ ေတာက္ေလာင္ လာ တာျဖစ္တယ္။
ယဥ္ေက်းမွဳဆိုတာ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အေဆာက္အအံုေတြလို
ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ျမင္သာ ထင္သာ ၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္း ၿပိဳလဲက်တဲ့ အရာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။
တိုင္းျပည္တခုရဲ႔ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာမ်ိဳးက ျမင္သာထင္သာရွိတဲ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ
အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ၿပီး၊ ယဥ္ေက်းမွဳ ဆိုတာကေတာ့ စိတ္ ပိုင္းဆိုင္ရာ ဆက္ႏြယ္ျဖစ္ေပၚေနတဲ့
ကိစၥျဖစ္တယ္။
ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မွဳတခု၊ နယ္နိမိတ္အကန္႔ အသတ္တခု၊
လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုထဲမွာ စီးဆင္း၀င္ေရာက္ ေနတဲ့အရာျဖစ္တယ္။ ယဥ္ေက်းမွဳအသစ္တခု လြယ္လြယ္ကူကူ
ျဖစ္မလာတတ္သလို၊ ယဥ္ ေက်းမွဳ အေဟာင္းတခု လြယ္လြယ္ကူကူ ၿပိဳမက်ႏိုင္ဘူး။ ယဥ္ေက်းမွဳတခုနဲ႔
ယွဥ္တြက္ ၾကည့္ရင္ ဂ်ဴး စာေရး တာ ဒီေန႔မွပါ၊ မေန႔ကေတာင္မဟုတ္ဘူး။
ေနာက္တခုက က်ေနာ္က လစ္ဘင္းတူဂဲသား အေတြးအေခၚအယူအဆပါတဲ့
ဂ်ဴး၀တၱဴတပုဒ္တည္း ကိုပဲ ယိုးမယ္ဖြဲ႔ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီစာအုပ္က ျမစ္ဖ်ားခံလာတဲ့ ဂ်ဴးေရးတဲ့တျခားစာေတြ၊
အဲဒီ အေတြးအေခၚကို တထပ္တည္းကူးယူၿပီး ရာႏူန္းျပည့္ ပံုေဖာ္မထားေပမဲ့ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚ
ေလွ်ာက္ေနတဲ့၊ သူ႔အရိပ္မကင္းတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာရန့ံေတြ
ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္တဲ့ ဖားတပိုင္း ငါးတပိုင္း ဟို မေရာက္ ဒီမေရာက္ လူငယ္စာေရးဆရာမေတြကို
က်ေနာ္ေျပာေန ျခင္းျဖစ္တယ္။
ဂ်ဴးဦးေဆာင္တဲ့ သူတို႔အုပ္စုေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ
(အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြ) စဥ္းစားပံု၊ အယူ အဆ၊ အေနအထိုင္၊ အျပဳအမူ၊ အေတြးအေခၚေတြမွာ
ပံုစံပ်က္သြားတယ္။ မိရိုးဖလာ ပတ္၀န္းက်င္ အစဥ္အလာအရ ထိမ္းသိမ္းလာခဲ့တဲ့ ေနထိုင္မွဳပံုစံ၊
စဥ္းစားေတြးေခၚ ေမွ်ာ္ျမင္မွဳ၊ ဗိုင္းေကာင္း ေက်ာက္ဖိလူေနမွဳ ဘ၀အေျခအေနေတြ ယိမ္းယိုင္
ယိုယြင္း ပ်က္စီးသြားတယ္။
အဲဒီ ၀တၱဴေတြထဲက ဇာတ္လိုက္ေတြ အတိုင္း လိုက္စဥ္းစားတယ္၊
သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ဇာတ္လိုက္ေတြလို႔ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္လာ၊ ေသြးနထင္ေရာက္လာ၊ ၿပီးေတာ့၊
ေန႔စဥ္လက္ေတြ႔ ဘ၀ထဲမွာ ပံုတူ ကူးခ်ၿပီး၊ လက္ေတြ႔စီမံေဆာင္ရြက္ လိုက္ေတာ့တာပဲ။ အစဥ္အလာေတြထဲကေန
ခုန္ထြက္လိုက္ၾက တာပဲ။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းကစတယ္။ မိရိုးဖလာနဲ႔ ေသြဖည္ လမ္းလြဲျခင္းေတြျဖစ္လာတယ္။
ျမန္မာယဥ္ေက်းမွဳ လူေနမွဳဘ၀အရ လစ္ဘင္းတူဂဲသား
ေနထိုင္မွဳပံုစံရဲ႔ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ အဆင့္ အတန္းအထိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေကာင္အထည္
ေဖာ္လို႔ရခ်င္မွ ရမွာျဖစ္ေပမဲ့၊ လစ္ဘင္းတူဂဲသား အေတြးအေခၚေတြ စိတ္ဓါတ္ေတြ စီး၀င္ျဖစ္ေပၚလာတယ္။
ျမန္မာမိန္းကေလးဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရ တန္ ဖိုး၊ အပ်ိဳစင္ တစ္ေယာက္ရဲ႔ တန္ဖိုးေတြ တေျဖးေျဖး
ေမွးမွိန္ ေပ်ာက္ကြယ္ လာတယ္။
လြယ္လြယ္ကူကူ ရည္းစားထားလာတယ္၊ လြယ္လြယ္ကူကူ
ခ်ိန္းေတြ႔လာၾကတယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူ က်ဴးက်ဴးလြန္လြန္ ေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီအေလ့အက်င့္ဟာ ပတ္၀န္းက်င္ထဲမွာ
အျဖစ္မ်ားလာ၊ ေတြ႔ရ ဖန္မ်ားလာေတာ့ ဒီကိစၥျဖစ္ေနတာ အဆန္းတၾကယ္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ပံုမွန္ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္
ကိစၥ တစ္ခုလို ျဖစ္လာတယ္။ လူ႔တန္ဖိုးေတြ ထိုးက်လာၿပီး၊ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားက ကိစၥေတြဟာ၊
ျဖစ္ပါမ်ား လုပ္ပါ မ်ားလာေတာ့ လူျမင္ကြင္းေတြအထိ ဟီရိၾသတပကင္းစြာ ယူေဆာင္လာၾကတာေတြ
ျဖစ္လာတယ္။
“ရည္းစားလိုတြဲတယ္” ဆိုတဲ့ အဆင့္က်ေတာ့ ဒီထက္ပိုအရွိန္
ျမင့္သြားတဲ့ စိတ္ဓါတ္၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆပိုင္းဆိုင္ရာ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီအဆင့္က လစ္ဘင္းတူဂဲသားကေန
ထပ္မံခြဲျဖာထြက္လာတဲ့ အကိုင္းအခက္တခု၊ ပိုမိုအႏၱရာယ္ႀကီးတဲ့ အေျခအေနတခု ျဖစ္တယ္။
ဒီအဆင့္မွာ ဘယ္အထိ ခရီးဆက္သလဲဆိုတာ က်ေနာ္မသိဘူး။
ပါးနမ္းတယ္ ဆိုတာကေတာ့ သိရ တယ္။ ဒီအဆင့္ကို ျမန္မာလူငယ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား လက္ေတြ႔က်င့္သံုး
ေနသလဲဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီအေျခအေနဟာ တကယ္ရွိေနၿပီ။
ဒီေနရာမွာ ပုဂၢိဳလ္ေရး ဆန္တဲ့ စကားအခ်ိဳ႔ အနည္းငယ္ေျပာမွ
ျဖစ္မွာမို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွ လည္း ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္ရမွာမို႔ပါ။ စာေရးဆရာ၊
ကဗ်ာဆရာေတြဆိုတာ၊ သူတို႔ေတြရဲ႔ လက္ ေတြ႔ဘ၀ကို ထင္ဟပ္တဲ့၊ ဘ၀ေပးအေျခ အေနကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့
အယူအဆ၊ အေတြး အေခၚေတြ သူတို႔စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြမွာ အရိပ္ထိုး ေနပါတယ္။
(ေယာကၤ်ားျဖစ္ရက္နဲ႔ ကိုယ့္ထက္လည္း အသက္ႀကီးတဲ့
အမ်ိဳးသမီးလည္းျဖစ္သူ တစ္ေယာက္ကို မိွဳ ခ်ိဳးျမွစ္ခ်ိဳး ေျပာတယ္လို႔ ဆိုၾကရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ။
အမ်ားစုနဲ႔ သက္ဆိုင္လာတဲ့အခါ တဦးတ ေယာက္ သို႔မဟုတ္ အနည္းစုကို
ပုဂၢိဳလ္ေရးအရပါ လိုအပ္လို႔ ေ၀ဖန္ သင့္ရင္ ေ၀ဖန္ရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အေျခခံေပၚမွာ
ရပ္တည္ၿပီး ေ၀ဖန္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။)
လူတစ္ေယာက္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ေတြရဲ႔
စိတ္၀င္စားျခင္း၊ ႏွစ္သက္ သေဘာက်ျခင္းကို လိုခ်င္ၾကတာပါပဲ။
ေယာကၤ်ားဆိုတာကလည္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို
ၾကည့္တဲ့အခါ နံပါတ္တစ္ ရုပ္ရည္ရူပကာကို ၾကည့္တာပါ။ ေနာက္မွ ကိုယ့္က်င့္သီလ၊ စိတ္ေနသေဘာထား၊
ေငြေၾကး၊ အရည္အခ်င္း ဆိုတာေတြ ကိုၾကည့္တာ။ ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ရုပ္အရမ္းဆိုးေပမဲ့ စိတ္ထားအရမ္းလွေနတဲ့
မိန္းကေလးမ်ိဳးကိုလည္း ေယာကၤ်ားေလးေတြ ခ်စ္သြားတတ္၊ ျမတ္ႏိုးသြားတတ္ၾကတယ္။ ရွားပါတယ္။
ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ရုပ္အရမ္းဆိုးတဲ့ မိန္းကေလးကို
ေယာကၤ်ားေလးေတြ မႀကိဳက္ၾကဘူး။ အိမ္ေထာင္ ဖက္အျဖစ္ ေပါင္းေဖာ္ဖို႔ ဆႏၵမရွိၾကပါဘူး။ ရုပ္အရမ္းဆိုးေပမဲ့
မိန္းကေလးက ပိုက္ဆံေတြ အဆမတန္ ခ်မ္းသာေနလို႔ တခ်ိဳ႔ေယာကၤ်ားေတြ လက္ထပ္ခ်င္လက္ထပ္ၾကမယ္။
ဒါက လူကို ခ်စ္တာထက္ အဲဒီ မိန္းကေလး ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာ ေငြေၾကးေတြကို ခ်စ္လို႔
လက္ထပ္ၾကတာပါ။
ဆရာမ ဂ်ဴးကေတာ့ သူ႔ရုပ္ရည္ရူပကာေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ
ေယာကၤ်ားေတြရဲ႔ စိတ္၀င္စားျခင္း၊ ခ်စ္ ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ခ်ဥ္းကပ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရပံုမရဘူး။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မိန္းကေလးက ေယာကၤ်ားေလးကို က်မရွင့္ကို သေဘာက်ေနမိ ၿပီဆိုတာ စတင္ေျပာေလ့ကလည္းမရွိ။
မိန္းကေလးက စေျပာတာ ႏိုင္ငံ ျခားမွာလည္း ရွားပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူ မိန္းကေလးေတြကို
ေယာကၤ်ားေလးေတြက စိတ္၀င္ စား ခ်ဥ္းကပ္ ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ၊ ေယာကၤ်ားေလးေတြရဲ႔ စိတ္၀င္စားျခင္းကို
မခံရ၊ ဥေပကၡာျပဳျခင္းကို ခံရ တဲ့ မိန္းကေလးဟာ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္သူဆိုရင္ ေသဒဏ္အေပးခံရတာနဲ႔
သိပ္မျခားပါဘူး။
အဲဒီအခါ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႔ဘ၀မွာ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔မရတဲ့
စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ရလာတယ္။ ဒီလိုရင္ ဆိုင္ရတဲ့အခါ ရုပ္နဲ႔စြဲေဆာင္ လို႔မရရင္ တျခားဘာနဲ႔
စြဲေဆာင္ မလဲဆိုတာ သူ႔စိတ္ကူးထဲမွာ ထက္ျမက္ သူပီပီ စဥ္းစားခဲ့ပံုရတယ္။
မိန္းကေလး တစ္ေယာက္မွာ လွပတဲ့မ်က္ႏွာေလး မရွိရင္လည္း၊ အျခားအရာေတြ ရွိေနေသးတာပဲ။ အျခားနည္းနာေတြနဲ႔ စြဲေဆာင္လို႔
ရေနေသးတာပဲ ဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္မ်ိဳး စိတ္ကူးယဥ္ စဥ္းစားခဲ့ပံုရပါ တယ္။ အဲဒီမွာ မေၾကမလည္ေတြျဖစ္၊
ပူေလာင္ေနခဲ့ၿပီးတဲ့အခါ၊ သူ႔စိတ္ကူးထဲမွာ ရွိေနတာေတြနဲ႔ ဖတ္မွတ္ထားတဲ့ အေနာက္တိုင္း ၀တၱဳတခ်ိဳ႔ကို ေပါင္းစပ္ၿပီး
လစ္ဘင္းတူဂဲသား အေတြးအေခၚ စာအုပ္ မ်ိဳးေတြကို ခ်ေရး လိုက္တာပဲ။
သူ႔အားနည္းခ်က္အေပၚမွာ သိမ္ငယ္စိတ္ (တနည္းအားျဖင့္)
“အက်ေဒါသစိတ္” နဲ႔ ခ်ေရးလိုက္တာက အေၾကာင္းမဟုတ္ေပမဲ့၊ ရုပ္ရည္ေျပျပစ္ လွပတင့္တယ္ ေခ်ာေမာၾကတဲ့
ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလးေတြပါ ဒီအေတြးအေခၚေတြရဲ႔ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ဒီကေန႔ခံေနရတာက ျပႆနာျဖစ္လာတယ္။
ဆရာမဂ်ဴး ဦး ေဆာင္ၿပီး စိုက္ပ်ိဳးလိုက္တဲ့ မ်ိဳးေစ့က ကာလတခုၾကာတဲ့အခါ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ
တကယ္ကို အပင္ေပါက္ လာၿပီ။
ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳထဲမွာ က်ဴးေက်ာ္ၿပီး ၀င္ေရာက္
အေပါက္ခံလို႔ မျဖစ္တဲ့ ဒီအဆိပ္ပင္ကို လြယ္လြယ္ ကူကူ အျမစ္ျဖတ္ဆြဲႏူတ္ လိုက္ဖို႔လည္း
မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္သိတယ္။ ဒီအတိုင္း လႊတ္ ထားလိုက္ရင္လည္း ပိုမိုရင့္သန္ႀကီးထြား
လာမွာလည္း ျဖစ္ျပန္တယ္။ ဒါဟာ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ စိန္ေခၚမွဳ တခုျဖစ္လာၿပီး၊ တိုင္းျပည္ တျပည္လံုးနဲ႔
သက္ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာျဖစ္လာၿပီ ျဖစ္တယ္။
[က်ေနာ့္ကို ေျပာျပတဲ့ေကာင္မေလးက
ပထမ ေဆာင္းပါးကို ေရးလိုက္တဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ကို စိတ္ဆိုး တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သူ႔ကိုခြင့္မေတာင္းပဲေရးခဲ့မိတယ္။
ဒီေနရာကေနပဲ ဒီစာေတြ ေရးမိတဲ့ အတြက္ သူ႔ကို ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက က်ေနာ့္အေနနဲ႔
ေငြေၾကး အတြက္ စာေရးမွာ မဟုတ္သလို၊ စာေရးျခင္းနဲ႔ ဘယ္ေသာအခါမွ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း
ျပဳမည္မဟုတ္ ေသာ္လည္း၊ ပထမေဆာင္းပါးကို ေရးလိုက္မိၿပီးျဖစ္ေတာ့၊ မွတ္ခ်က္ေတြလည္းရွိလာတဲ့
အေပၚမွာ၊ ဒီေဆာင္းပါးကို ဆက္ၿပီးေရးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္]
ကိုထြဋ္
(ဧၿပီ ၂၈၊ ၂၀၁၂)
0 comments:
Post a Comment