Wednesday, November 11, 2015

ထူးဆန္းေသာ လူနာတစ္ဦး။

BrainWave ဉာဏ္လႈိင္း

ကၽြန္မ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေဆးရံုမွာ လူနာေပါင္းမ်ားစြာကို ၾကံဳေတြ႔ဖူးၿပီး လူနာတေယာက္ကို အခုလို ေဆးရံုဆင္းၿပီး အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ အမွတ္ရေနတာ သတိရေနတာမ်ိဳးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းပါတယ္။ ဒီေဆးရံုမွာ လာတက္ဖူးတဲ့ လူနာတေယာက္က အေတာ္ေလးၾကာမွ တေနရာမွာ ေတြ႔လို႔ ကၽြန္မကို လွမ္းႏႈတ္ဆက္ရင္ မ်က္ႏွာကိုသာ ျမင္ဖူးသလို မွတ္မိေနတတ္ၿပီး ဘယ္သူဘယ္တုန္းက ဘယ္ Ward မွာ တက္သြားသူဆိုတာ မမွတ္မိတာက မ်ားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အခုေျပာမယ့္လူနာကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ ခဏပဲ ေတြ႔ရၿပီး Ward ထဲမွာ ကၽြန္မ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေရွာက္လိုက္ရတဲ့ လူနာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ သူေဆးရံုက ဆင္းၿပီးကတည္းက ကၽြန္မ မ်က္စိထဲက သူ႔ပံုရိပ္က ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္မသြားဘဲ မၾကာခဏ သတိရေနတဲ့ လူနာတေယာက္ပါ။
.
အဲဒီလူနာကို စေတြ႔တဲ့ေန႔က ကၽြန္မက သူရွိတဲ့ Ward မွာ တာ၀န္က်တာ မဟုတ္ဘဲ ဓာတ္မွန္ရုိက္တဲ့ ဌာနမွာ တာ၀န္က်ၿပီး ဓာတ္မွန္ဌာနကေန ဓာတ္မွန္ရိုက္ေပးဘို႔ သူ႔ကို Ward ထဲမွာ သြားေခၚရင္း မထင္မွတ္ဘဲ ေတြ႔ရတဲ့လူနာတေယာက္ပါ။ အဲဒီေန႔က ေဆးရံုမွာ ကၽြန္မတို႔ ဓာတ္မွန္ရိုက္ေပးခဲ့ရတဲ့ တျခားလူနာေတြကို ကၽြန္မ တေယာက္မွ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ သူရွိတဲ့ Ward က ဓာတ္မွန္ရိုက္ေပးခဲ့ရတဲ့ လူနာအေရအတြက္နဲ႔ သူ႔ကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က အလုပ္ပိုၿပီး ျမန္ဆန္ အဆင္ေျပေစဘို႔အတြက္ Ward အားလံုးမွာ ရွိတဲ့ လူနာေတြကို Ward အလိုက္မဟုတ္ဘဲ သြားလာလႈပ္ရွားႏိုင္မႈ (Mobility) ပိုေကာင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္သူနဲ႔ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္မွာ ထထိုင္ႏိုင္သူေတြကို အရင္ဆံုး၊ ထမႏိုင္လို႔ X-Ray Trolley နဲ႔ေခၚလာရမည့္သူေတြကို ေနာက္ဆံုးလိုက္ေခၚၿပီး ဓာတ္မွန္ရိုက္ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။
.
သူက ဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ႔ ေခၚလာရမည့္ စာရင္းထဲမွာ ပါၿပီး ကၽြန္မသြားေခၚရတဲ့ လူနာတေယာက္ ျဖစ္တယ္။ Ward ထဲကို မလာခင္ကေတာင္ ဘယ္သူ႔ကို ဘာနဲ႔ေခၚလာရမယ္ဆိုတာကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ သူ႔နာမည္ကို ကၽြန္မ စၿပီးသတိထားမိပါတယ္။ လူနာစာရင္းစာရြက္ကို ကိုင္ၿပီး အဲဒီ Ward ကို ေရာက္လာေတာ့ သူနဲ႔ တျခားဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ႔ ေခၚသြားရမည့္သူ ႏွစ္ေယာက္မွာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနသူကို အရင္ေခၚမယ္ဆိုေပမဲ့ သူ႔နာမည္ေၾကာင့္ ကၽြန္မက သူ႔အေျခအေနကို အရင္သိခ်င္လို႔ သူ႔ဆီအရင္သြားလိုက္ပါတယ္။ အဲလို သြားဘို႔အတြက္ လူနာဘယ္ကုတင္မွာ ဆိုတာၾကည့္ဘို႔ Nurses Station မွာ ကပ္ထားတဲ့ လူနာစာရင္းထဲမွာ လူနာရွိရာ ကုတင္နံပါတ္ အရင္ရွာလိုက္တယ္။ သူ႔နာမည္ကို အခန္းနံပါတ္ (5) ကုတင္နံပါတ္ (C) မွာ ေတြ႔ေတာ့ ေဘးနားက အခန္းပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မ အျပင္ကေန သူ႔ကုတင္ရွိရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခန္းဆီးကို ကုတင္အေပၚပိုင္း အလယ္ေလာက္အထိကြယ္ေအာင္ ဆြဲထားေတာ့ မ်က္ႏွာရွိတဲ့ဘက္ အေပၚပိုင္းကို မေတြ႔ရဘူး။
.
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ကုတင္ေလးလံုးရွိတဲ့ သူရွိရာအခန္းထဲ၀င္သြားၾကည့္တယ္။
ပိန္က်ံဳေသးသြယ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ရွိေပမဲ့ မ်က္ႏွာအနည္းငယ္ ဖူးေရာင္ေနသလို ထင္ရၿပီး ကုတင္ရဲ့ အေပၚပိုင္းကို ၄၅ ဒီဂရီ ျမင့္ထားတဲ့ အေနအထား(Comfortable Position) နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔ အသက္အရြယ္ခန္႔ပဲ ရွိႏိုင္တဲ့ လူနာအမ်ိဳးသားတဦးကို ေတြ႔ရတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ မႏိုးခ်င္ေသးတာနဲ႔ သူ႔ရဲ့အေျခအေနကို ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး Nurses Station ကိုျပန္ထြက္လာကာ အျပာေရာင္လူနာမွတ္တမ္းဖိုင္ကို ရွာေနခ်ိန္မွာ အဲဒီ Ward မွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ သူနာျပဳတေယာက္က Nurses Station အေနာက္ဘက္ရွိ Treatment Room ထဲကေန ထြက္လာၿပီး ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ဘာရွာေနလဲလို႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္မ ဒီေန႔ ဓာတ္မွန္ ဌာနမွာ တာ၀န္က်ၿပီး ဒီ Ward မွာ ဓာတ္မွန္ရိုက္ရမည့္ လူနာ ေလးေယာက္ရွိေၾကာင္း ကုတင္နဲ႔ ေခၚရမည့္လူနာႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွ လာေခၚမွာျဖစ္ၿပီး အခုေလာေလာဆယ္ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ႔ ေခၚသြားရမည့္ ႏွစ္ေယာက္မွာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနသူကို အရင္ေခၚသြားမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး အခုလိုက္ရွာေနတာက နံပါတ္ 5C က လူနာရဲ့ အေျခအေန သိခ်င္လို႔ Blue folder ထဲက Care Plan ထဲမွာ ၾကည့္ဘို႔ လိုက္ရွာေနေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး “အခုေတာ့ နင္လာတာနဲ႔ အေတာ္ပဲ Care Plan မွာ ၾကည့္စရာမလိုေတာ့ဘူး အဲဒီလူနာကို ဒီမနက္ နင္ေစာင့္ေရွာက္လား” လို႔ ေမးေတာ့ သူေစာင့္ေရွာက္တဲ့လူနာမဟုတ္ေပမဲ့ အဲဒီလူနာအေၾကာင္း သူသိတယ္လို႔ ေျပာၿပီးကၽြန္မကို လူနာ ေရႊ႔လ်ားနိုင္မႈ အေျခအေနကေန စေျပာျပပါတယ္။ သူက “ံ He is safe to transferse and walk indentendly for a short distance သူက ကုတင္အတက္အဆင္းနဲ႔ ဟိုနားဒီနား အကြာအေ၀းကို အကူ မလိုဘဲ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ စိတ္ခ်ရတယ္” လို႔ ေျပာျပပါတယ္။
.
ကၽြန္မက သူ႔ရဲ့စိတ္အာရံုပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခအေနကေကာ ဘယ္လိုရွိလဲ” လို႔ေမးေတာ့၊ ဒီလူနာက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတယ္သိလား ၾကည့္ရင္ မ်က္စိအျမဲမွိတ္ထားတတ္လို႔ ႏြမ္းနယ္သလိုထင္ရၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွ ေရာေရာေႏွာေႏွာ ေျပာဆိုဆက္ဆံတာလည္း မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ဆီကို staff ေတြ သြားၿပီး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးဘို႔ တခုခုေမးရင္ ထင္သလိုမဟုတ္ျပန္ဘူး ေတာ္ေတာ္ကြာျခားတယ္” လို႔စေျပာတယ္။ ဘယ္လိုကြာလဲ လို႔ ေမးေတာ့ “He is very alert and orientated, responsive and cooperative, very nice and pleasant when attended to him ဒီလူနာက စိတ္အာရံုပိုင္းဆိုင္အေျခအေန ဘာမွျပႆနာမရွိဘူး ေတာ္ေတာ္ေလးလန္းဆန္းမႈ ရွိၿပီး၊ သူ႔ကိုေမးရင္ ေကာင္းေကာင္းျပန္ေျပာဆိုဆက္ဆံၿပီး ေစာင့္ေရွာက္တာေတြကို အကုန္လံုးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္တယ္၊ ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းတဲ့သူတေယာက္ ျဖစ္တယ္” လို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္မက ၀မ္းသာေက်နပ္တဲ့အေနနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။
.
ၿပီးေတာ့ “And he can speak English very well” လို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မက ၾကားျဖတ္ၿပီး “ဒီေလာက္ဆိုရၿပီ၊ သူ႔ရဲ့ ကြန္ျမဴနီေကးရွင္း အေျခအေနအတြက္ စိတ္မပူပါန႔၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” လို႔ ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ သြားယူဘို႔ လုပ္ေတာ့ ေျပာျပေနတဲ့ သူနာျပဳက တခုခုကို စဥ္းစားမိတဲ့ပံုနဲ႔ ကၽြန္မကို ေနဦးလို႔ ေျပာၿပီ “I think he is Burmese? လို႔ စဥ္းစားၿပီး ေျပာေနရာကေန ခ်က္ခ်င္းပဲ “I am sure he is Burme” လို႔ ဆက္ေျပာေတာ့ ကၽြန္မက “ Of course I know ” လို႔ သူ႔ကို ဂုဏ္ယူတဲ့ ေလသံနဲ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ သူက “ဟယ္ နင့္အသိလား” လို႔ ေမးၿပီး ကၽြန္မနဲ႔ မိတ္ေဆြထင္ေနျပန္ေတာ့ အသိမဟုတ္ဘူး ခုမွေတြ႔ဖူးတာ သိတယ္ဆိုတာက X-Ray ဌာနမွာ လူနာစာရင္းကို ဖတ္တဲ့အခ်ိန္ သူ႔နာမည္ကို ေတြ႔တာနဲ႔ သူဟာ ဗမာတေယာက္မွန္းအတိအက် သိထားလို႔ ေျပာတာပါ၊
.
ဒါေၾကာင့္လည္း သူအဂၤလိပ္လို တခြန္းမွ ေျပာမတတ္ရင္ေတာင္မွ ငါသူနဲ႔ ကြန္ျမဴနီေကးရွင္း လုပ္ႏိုင္လို႔ အဲဒီအတြက္ စိတ္မပူပါနဲ႔လို႔ နင့္ကို ေျပာတာေပါ့” လို႔ ဂုဏ္ယူတဲ့ ေလသံနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဂုဏ္ယူတယ္ဆိုတာက ဗမာလူနာက ရွားရွားပါးပါးပဲ ရွိတတ္ၿပီး ရွိတဲ့တေယာက္ကလည္း ျပႆနာရွာတတ္တဲ့ လူနာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ Nice and pleasant ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ward တာ၀န္က် staff က အမွတ္ေပးလို႔ ဗမာ Staff တေယာက္အေနနဲ႔ ဂုဏ္ယူတာပါ။ အဲဒါၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မလည္း လူနာအေၾကာင္း ေျပာျပတဲ့ သူနာျပဳကို ေက်းဇူးတင္စကား ထပ္ေျပာၿပီး ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ ယူဘို႔ သြားလိုက္တယ္။
.
သူအိပ္ေပ်ာ္ေနေတာ့ ကၽြန္မက တျခားလူနာတေယာက္ကို အရင္ေခၚသြားလိုက္ၿပီး အဲဒီလူနာကို ဓာတ္မွန္ရိုက္ၿပီးလို႔ ျပန္လာပို႔တဲ့အခါမွ သူ႔ကိုသြားေခၚတယ္။ အဲဒီတေခါက္မွာေတာ့ သူႏိုးေနၿပီး ျဖစ္ေပမဲ့ ကုတင္ေပၚမွာ မ်က္လံုးမွိတ္ လဲေနေတာ့ တရားမွတ္ေနတာ ျဖစ္မယ္လို႔ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မ သူ႔ကုတင္ေဘးမွာ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို ရပ္လိုက္ေတာ့ အသံၾကားရလို႔ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္မက ႏႈတ္ဆက္စကား ေျပာဆိုၿပီး ဆရာ၀န္ ေအာ္ဒါထုတ္ထားတဲ့ ဓာတ္မွန္ရိုက္ရမည့္ စာရင္းထဲမွာပါလို႔ ဓာတ္မွန္ သြားရိုက္ဘို႔ လာေခၚေၾကာင္း အဂၤလိပ္လိုနဲ႔ ရွင္းျပေတာ့ “Yes” လို႔ တခြန္းပဲ ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ထထိုင္ၿပီး ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚ ထိုင္ဘို႔လုပ္ေနလို႔ ကၽြန္မက “ Just a momemt ခဏေလး” လို႔ ေျပာၿပီး ကုလားထိုင္က အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးလို႔ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို မေရႊ႕ေအာင္ ဘရိတ္ကိုခ်လိုက္တယ္။ သူက “ ေဆာရီး” လို႔ တခြန္းျပန္ေျပာကာ ေျခေတာက္ကို ၾကမ္းျပင္မွာ ခ်ၿပီး ကုတင္ေပၚ ေဘးတိုက္ အဆင္သင့္အေနထားနဲ႔ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။
.
ေခၚသြားရမွာ ဒီလူနာဆိုတာ အတိအက် သိေပမဲ့လည္း လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအတိုင္း မျဖစ္မေန နာမည္နဲ႔ ေမြးသကၠရာဇ္ေတြ ေမးလို႔ သူက ေျပာတဲ့့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက ကၽြန္မလက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ စာရြက္ထဲက အခ်က္နဲ႔ တိုက္ၾကည့္ၿပီး လူနာနံပါတ္ကိုေတာ့ ကၽြန္မ ကိုယ့္ဖါသာကိုယ္ပဲ သူ႔လက္မွာ ပတ္ထားတဲ့ ID မွာဖတ္ၿပီး အားလံုးတိုက္ၿပီးတာနဲ႔ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚ ထိုင္ႏို္င္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ကုတင္အတက္အဆင္း အကူအေျပာင္းမွာ ဘာျပႆနာမွ မရွိဘူးဆိုေပမဲ့ သူက လူနာျဖစ္ေတာ့ ရုတ္တရက္ထတဲ့အခ်ိန္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီးျဖစ္ေစ မူးလို႔ျဖစ္ေစ လဲက်မလို ျဖစ္ခဲ့ရင္ အဆင္သင့္ တြဲကူလို႔ရေအာင္ Safety Procedure အတိုင္း ကၽြန္မက သူ႔ေဘးနားကပ္လာေတာ့ သူ႔ကိုတြဲကူဘို႔ လုပ္တယ္ထင္လို႔ “I am OK” လို႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မလည္း “ကၽြန္မသိပါတယ္ ဒါေမပဲ့ မေတာ္တဆျဖစ္ရင္ Safety အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ေနေပးတာပါ” လို႔ ေျပာေတာ့ “Thank you” လို႔ျပန္ေျပာတယ္။
.
သူဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚ ေရာက္ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မက အျပင္ကို တြန္းထုတ္လာၿပီး သူက မ်က္စိမွိတ္ၿပီးပဲ လိုက္လာတယ္။ အခန္းျပင္ေရာက္မွ ကၽြန္မက စၿပီး ေရာဂါ Dignosis ကို သိရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲလို႔ အဲဒီအခါမွ ဗမာလိုနဲ႔ စေမးေတာ့ သူကလည္း “ၾကာၿပီ တႏွစ္ေက်ာ္ရွိၿပီ” လို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဗမာလိုနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ကၽြန္မက “ဟုတ္လား Dignosis က တႏွစ္ေတာင္ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ဒီေရာဂါရဲ့ သေဘာသဘာ၀ကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ခံႏိုင္ရည္ ရွိေနၿပီေပါ့ေနာ့္” လို႔ေျပာေတာ့ “ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ခံႏိုင္ရည္ ရွိပါတယ္” လို႔ေျပာတယ္။
.
ကၽြန္မက သူ႔ကို တခြန္းေမးရင္ တခြန္းပဲ ေျဖၿပီး ဘာမွ အပိုအလိုမေျပာဘူး။ ကၽြန္မကို ဗမာမွန္းသိလို႔ ဘာမွ အံ့ၾသပံုလည္းမျပ ေမးလည္းဘာမွမေမး၊ စိတ္လည္းမ၀င္စားတဲ့ပံုနဲ႔ မ်က္စိေတာင္ မဖြင့္ဘူးဆိုေတာ့ ဒီလူနာက ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားဘို႔ေကာင္းတယ္လို႔ တာ၀န္က် သူနာျပဳ ေျပာျပတာ မွန္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မကပဲ ကိုယ့္ဖါသာကိုယ္ မိတ္ဆက္ၿပီး အကူအညီလိုအပ္ရင္ ေျပာပါစသည္ျဖင့္ ေျပာေတာ့ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” လို႔ မ်က္စိမွတ္ၿပီးပဲ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မကို အေတာ္မ်ားမ်ားက နာမည္မေခၚဘဲ ကၽြန္မညီမေခၚသလို မငယ္ပဲ ေခၚၾကတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ တခ်ိန္လံုး မ်က္စိမွိတ္ၿပီး နားေထာင္လာရာကေန အေနာက္ တခ်က္ျပန္လွည့္ကာ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ၿပီး “စာေရးလား” လို႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္မက ဘာစာကိုေျပာတာလဲ ေမးၿပီးမွ ဘေလာ့ဂ္ကို ခ်က္ခ်င္းသတိရသြားလို႔ ဘေလာ့ဂ္ကို ေျပာတယ္ထင္တယ္ ဆိုေတာ့ “ဟုတ္တယ္” လို႔ ေျပာၿပီး “ငယ္ႏိုင္လား” လို႔ ထပ္ေမးတယ္။ ကၽြန္မက “ဟုတ္တယ္ အဲဒါကၽြန္မ ဘေလာ့ဂ္ရဲ့ နာမည္ပါ” ဆိုေတာ့ “ဒါဆိုခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္သိတယ္” တဲ့ ဒါပဲေျပာၿပီး မ်က္လံုးျပန္မိွတ္သြားတယ္။
.
ကၽြန္မလည္းကၽြန္မဘေလာ့ဂ္ကို သိေနတယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာေၾကာင္းနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္လည္း မေရးျဖစ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပရင္းနဲ႔ X-Ray ရိုက္တဲ့ေနရာကို ေရာက္လာလို႔ စကားစျပတ္သြားတယ္။ X-Ray အခန္းထဲမွာ တေယာက္နဲ႔ အခန္းျပင္အေရွ႔မွာ တေယာက္ ရွိေနတာ့ အဲဒီႏွစ္ေယာက္ ၿပီးမွ သူ႔အလွည့္ ေရာက္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္မေျပာျပၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မလည္း X-Ray အခန္းထဲ ၀င္လာၿပီး Radiographer နဲ႔ တျခားသူေတြကို ၀ိုင္းကူေပးဘို႔ ၀င္သြားတယ္။
.
သူ႔အလွည့္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ စိတ္က်န္းမာေရး Ward က လူနာတေယာက္က ေခၚလာတုန္းက ဘာမွမျဖစ္ေပမဲ့ ေစာင့္ေနရေတာ့ စိတ္မရွည္ဘဲ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ေျပာခ်င္ရာေျပာ လုပ္ေနေတာ့ အဲဒီလူနာကို ေခၚလာတဲ့ နာ့စ္က သူ႔ေရွ႔က ျဖတ္ၿပီး သူ႔လူနာကို အရင္လုပ္ေပးၿပီး ျမန္ျမန္ျပန္ပို႔မွ ျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး X-Ray အခန္းထဲ ေခၚလာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မက “ နင့္လူနာကို အရင္ေခၚလာတာ သူ႔ထက္အရင္ ေရာက္လာတဲ့ ငါ့လူနာကို ေသခ်ာ ရွင္းျပခဲ့ရဲ့လား” ေမးေတာ့ “ရွင္းျပစရာ မလိုဘူး နင့္လူနာက အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္” တဲ့။
.
အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မက “အဲဒါ အိပ္ေပ်ာ္တာ မဟုတ္ဘူး တရားမွတ္ေနတာ” လို႔ ေျပာျပၿပီးတာနဲ႔ X-Ray အခန္းထဲက ထြက္လာၿပီး သူ႔ကို အေျခအန အက်ိဳးအေၾကာင္း သြားရွင္းျပေတာ့ “ရပါတယ္ က်ေနာ္သိပါတယ္ ရွင္းျပစရာမလိုဘူး” လို႔ မ်က္စိမွိတ္ရက္ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
သူ႔အလွည့္ၿပီးလို႔ ဓာတ္မွန္ရိုက္ၿပီး သူ႔ကို Ward ထဲ ျပန္ပို႔တဲ့သူက ကၽြန္မ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ X-Ray ခန္းထဲက မထြက္ခြာခင္ ကၽြန္မကို တခ်က္လွည့္ၾကည့္ကာ “ေက်းဇူးတင္တယ္” လို႔ ေျပာၿပီး လက္ယပ္ ဘိုင့္ဘိုင္ လုပ္သြားလို႔ ကၽြန္မက “ဟုတ္တဲ့ အလုပ္ဆင္းခ်ိန္မွ ကၽြန္မ လာေတြ႔ဦးမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒါက ကၽြန္မနဲ႔ အဲဒီလူနာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေျပာဆိုတဲ့ စကားပဲ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔က အလုပ္ဆင္းခါနီး ကၽြန္မ သူရွိတဲ့ Ward ကို သြာေတာ့ သူအိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ မေတြ႔ခဲ့ရဘူး ေနာက္ေန႔ တခါလာေတာ့လည္း ဆရာ၀န္ေတြ Round လွည့္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တိုးေနလို႔ ကၽြန္မ ျပန္သြားတယ္ ေနာက္တခါျပန္လာေတာ့ ေဆးရံုကဆင္းသြားၿပီတဲ့။ သူ႔ကိုကၽြန္မ ေနာက္ထပ္ ထပ္မေတြ႔ေတာ့ဘူး။
.
ကၽြန္မ သူ႔ကို ေဆးရံုမွာ စေတြ႔ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မ Roster က်ေနတဲ့ Ward မွာလည္း မိတ္ေဆြ ဗမာလူနာတဦး ေဆးရံုတက္ေနတာ ရွိေတာ့ ေအာက္ထပ္မွာ ဗမာတေယာက္ ေဆးရံုတက္ေနေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး သူ႔နာမည္ကို ေျပာၿပီးသိလားေမးေတာ့ အဲဒီ မိတ္ေဆြလူနာက သူလည္းမသိဘူးတဲ့။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ အမ်ိဳးသားကို ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း မသိဘူးတဲ့။ အဲလိုနဲ႔ပဲ သူ႔အေၾကာင္းကို လံုး၀ထပ္မၾကားရေတာ့ဘူး။ သူနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔က မိတ္ေဆြလည္း မဟုတ္သလို သူဟာကၽြန္မ မိတ္ေဆြတေယာက္ေယာက္ရဲ့ မိတ္ေဆြထဲကလည္း မဟုတ္တဲ့အတြက္ သူ႔ေရာဂါ အေျခအေနအရ သူ႔ကိုကၽြန္မ ျပန္ေတြ႔ရဦးမယ္လို႔လည္း မထင္ထားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္လံုး မ်က္စိမွိတ္ေနၿပီး တရားမွတ္ေနတတ္တဲ့ စကားအင္မတန္နည္းၿပီး တခြန္းေမးမွ တခြန္းေျဖတတ္ေပမဲ့ ကၽြန္မကို သံုးခြန္းတည္းေသာ စကားနဲ႔ ျပန္ခါနီး ေက်းဇူးတင္တယ္ ဆိုတဲ့တခြန္း စုစုေပါင္း စကားေလးခြန္းကိုသာ ကၽြန္မေမးစရာမလိုဘဲ ေျပာဖူးတဲ့ အမွတ္မထင္ ခဏတာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ အဲဒီလူနာကို တခါတခါ သတိရေနပါတယ္။
.
သူဟာ ကၽြန္မအတြက္သာမက သူ႔ကိုေစာင့္ေရွာက္တဲ့ အဲဒီ Ward က သူနာျပဳေတြ အေျပာအရပါ တကယ္ကို ထူးဆန္းၿပီး Very nice and pleasant person ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ လူနာတဦးျဖစ္တယ္။ အမွန္တကယ္လည္း သူဟာ ေမတၱာတရားနဲ႔ ျပည့္၀သူ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သူ႔မွာ ရွိတဲ့ ေမတၱာသုတ္ထဲက လကၡဏာေတြက သက္ေသျပေနပါတယ္။ သူ႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ သူေတြအတြက္ သူဟာ သႏၱဳႆေကာ စ၊ သုဘေရာ စ၊ အပၸကိေစၥာ စ၊ သလႅဟုက၀ုတၱိ၊ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေမတၱာတရားနဲ႔ ျပည့္၀သူမို႔ သူတပါးအတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ေရာင့္ရဲ့လြယ္ကူသူ၊ ျပဳစု ေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ေပးရလြယ္ကူသူ၊ သူ႔အတြက္ ကရိကထ ကိစၥ နည္းသည္ထက္ နည္းေစသူတေယာက္ ျဖစ္တယ္။
.
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔မိတ္သားစုေတြ သူနဲ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ၾကံဳႀကိဳက္ရင္ေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္လို႔ စဥ္းစားေနစဥ္မွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႔က သူ႔နာေရးသတင္းကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ သူဟာကၽြန္မနဲ႔ ေဆးရံုမွာ ခဏတာ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့တဲ့ လူနာတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ကၽြန္မတို႔လို စစ္အာဏာရွင္ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သား ရဲေဘာ္ရဲဘက္တဦး ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ သူႏိုင္သမွ် လုပ္သြားတယ္ဆိုတာ သိရေတာ့ ကၽြန္မအတိုင္းမသိ ေလးစားဂုဏ္ျပဳအေလးျပဳလိုက္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တဦး အခ်ိန္ေစာစြာ ဆံုးရႈံုးမႈအတြက္ မိသားစုနဲ႔ ထပ္တူနီးပါး ၀မ္းနည္းႏွေျမာတသရပါတယ္။
.
ကုိဉာဏ္လင္းသိန္း ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစ။
.
ဘေလာ့ဂါ - ငယ္ႏိုင္။
.
(ကုိဉာဏ္လင္းသိန္းဟာ Rebound88 သတင္းစာမ်က္ႏွာကို ဖန္တီးခဲ့သူႏွင့္ ယခုအခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္ လူအမ်ားႏွစ္သက္လ်က္ရွိသည့္ “BrainWave ဉာဏ္လႈိင္း”ကို ဖန္တီးခဲ့သူျဖစ္ျပီး မၾကာခင္ရက္ပိုင္းက ကင္ဆာေရာဂါေ၀ဒနာျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားသူ ျဖစ္ပါတယ္)။
.
ကုိဉာဏ္ ကြယ္လြန္ျခင္း ၄ လျပည့္ အမွတ္တရအေနျဖင့္ ေဖာ္ျပပါသည္။
.
Credit : Nik Nayman

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...