Monday, November 16, 2015

ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းသို႕ ေပးစာမ်ား


 
ဖိုးထူးေရ ..
ငါတို႕ အိမ္ေျပာင္းရေတာ့မယ္။ နင့္ကို ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ေတာ့ဘူး။ ငါတို႕ကို ရြာကေန အျမန္ဆံုးခြာဖို႕ ငါတို႕ရြာလူႀကီးက ေလာ္နဲ႕ ေအာ္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႕ ငါလည္း ဒီစာကို ေကာက္ေရး လိုက္တာပဲ။ အစ္မက အေဖနဲ႕ အစ္ကို မပါဘဲ မသြားဘူး လုပ္ေနတယ္။ အေမတို႕ကေတာ့ အထုတ္ေတြ သယ္ႏိုင္သေလာက္သယ္ဖို႕ ျပင္ေနၾကတယ္။ ဒီညဆိုရင္ ငါတို႕ရြာကို မီးရႈိႈ႕ၾကေတာ့မွာတဲ့။ နင္တို႕ေရာ အဆင္ေျပပါ့မလား ငါစိတ္ပူတယ္။ နင္စာျပန္မထည့္ေပးနဲ႕ေတာ့။ ဒီစာကိုေတာင္ ဗိုလ္ႀကီးတစ္ေယာက္က နင္တို႕ရြာဘက္ကို သူသြားရမယ္ဆုိလို႕ ငါထည့္ေပးလိုက္ႏိုင္တာ။ နင္ ျပန္စာေရးလိုက္ရင္ ငါဘယ္ေရာက္ေနမလဲ မသိဘူး။
ငါေလ လံုးလံုးနဲ႕ ၿမီးေကာက္ ႏွစ္ေကာင္ကို ထားခဲ့ရတယ္။ သိပ္ငိုခ်င္တာပဲ။
ေအးမူ

ဖိုးထူးေရ…
နင္တို႕ အေဒၚရွိတဲ့ ၿမိဳ႕မွာ နင္တို႕ မိသားစု ေရာက္ေနတယ္လို႕ ငါ့ကို ဘေထြးေျပာလို႕ ငါ စာေရးလိုက္တယ္။ နင္ေရးတဲ့စာတိုင္းကို ငါမရဘူး။ ငါတို႕ေရာက္တဲ့ဘက္တိုင္းက မၿငိမ္းခ်မ္းဘူးတဲ့။ အေမတို႕ေျပာတာ။ ငါလည္း ဘယ္မွမသြားရဘူး။ သိပ္ပ်င္းတာပဲ။ လံုးလံုးနဲ႕ ၿမီးေကာက္ကို လြမ္းလို႕လည္း ေန႕တိုင္း ငိုရတယ္။ အစ္မက ေျပာတယ္။ သူတို႕ ေသသြားေလာက္ၿပီတဲ့။ ငါတို႕ရြာကို မီးရႈိႈမယ္ဆိုေတာ့ သူတို႕လည္း မီးကင္ၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာတဲ့။ ငါေတာ့ အစ္မကို စိတ္တိုလြန္းလို႕ စကားကို မေျပာဘူး။
ငါတို႕စခန္းဆီကို အေဖနဲ႕အစ္ကို လိုက္လာႏိုင္ေအာင္ ငါလမ္းမွာ ပဲေစ့ေတြခ်ခဲ့တယ္။ ငါ အဲဒီပဲေစ့ေတြ သိပ္ၾကိဳက္တာ အေဖသိတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီပဲေစ့ေတြ႕ရင္ ငါခ်ခဲ့တာဆိုတာ သိမွာ။ ဒါဆုိ ငါတို႕ ဘယ္သြားလဲဆိုတာ သူတို႕သိၿပီး လိုက္လာႏိုင္မွာ။ နင္အဆင္ေျပရင္ စာေရးပါဦး။
ေအးမူ

ဖိုးထူးေရ..
နင္ေရးတဲ့စာကိုရတယ္။ နင္ေက်ာင္းျပန္တက္ေနရၿပီဆိုတာ သိရေတာ့ ငါ၀မ္းသာတယ္သူငယ္ခ်င္း။ ခုဆို နင္ ခုနစ္တန္းကို တက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ငါ့ထက္ သာသြားၿပီ။ နင့္ကို သိပ္အားက်တယ္ဟာ။ နင္က ၿမိဳ႕ေပၚမွာ အမ်ဳိးရွိေတာ့ ကံေကာင္းလိုက္တာ။ ငါက စခန္းမွာပဲ ေနေနရတုန္း။ ေသနတ္သံေတြလည္း ၾကားေနရတုန္းပဲ။ ၾကာေတာ့ ရိုးေတာင္ေနပါၿပီ။ အစ္ကိုနဲ႕ အေဖလည္း ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ မသိဘူး။ သူတို႕ကို ေမ့သြားမွာစုိးလို႕ ထင္ပါရဲ႕ မေန႕ညက အေမက သူတို႕ ဓာတ္ပံုထုတ္ၾကည့္ေနတယ္။ ဓာတ္ပံုကလည္း ေသခ်ာေတာင္ မျမင္ရပါဘူး။ ဒါနဲ႕ နင့္ဓာတ္ပံုေလး အဆင္ေျပရင္ ငါ့ကို ထည့္ေပးလိုက္ပါဦး။ ငါ့ဓာတ္ပံုပို႕ခ်င္ေပမယ့္ မရွိဘူးဟယ္။ ငါတုိ႕စခန္းကို နင္အလည္လာပါဦး။
ေအးမူ
ေမာင္ေက်ာင္းသားဖိုးထူး
နင့္ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႕ ဓာတ္ပံုက သိပ္သားနားတာပဲ။ ငါေတာ့ စခန္းတစ္ခုလံုး ပတ္ၾကြား ပစ္လိုက္တယ္။ အရင္က ငါတို႕ရြာမွာပဲ ေက်ာင္းရွိလို႕ နင္တို႕ရြာကေန နင္ ေက်ာင္းလာတက္ရင္ နင့္အ၀တ္အစားေတြက ဖုန္ေတြနဲ႕ သိပ္ညစ္ပတ္လို႕ ငါအျမဲ နင့္ကို ေနာက္ခဲ့တာေတာင္ အားနာမိတယ္။ ခုနင္က ၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းတက္ေနရေတာ့ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးက သိပ္လွတာပဲေနာ္။ ေအးဟယ္။ ငါတို႕ေက်ာင္းႀကီးလည္း မီးေလာင္သြားၿပီလားမသိဘူး ေနာ္။သိပ္သတိရတယ္။ အေမတို႕ကိုေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္ေနၾကာ မျဖစ္ႏိုင္တာကို ေျပာေနတယ္ဆိုၿပီး အေမက ရို္က္ဦးမယ္။ သူခုတစ္ေလာ သိပ္စိတ္တိုလြယ္ေနတာ။
ငါ့အစ္မ ေယာက်ၤားရသြားၿပီ။ ငါတို႕စခန္းကပါပဲ။ တစ္ရြာတည္းသားေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ေအးမူ

ဖိုးထူးေရ
နင့္ဆီကို စာေပးရတာ တစ္ခါထက္တစ္ခါ ခက္တယ္။ ငါတို႕ဆီကို လာတဲ့ အလွဴရွင္ေတြနဲ႕ ထည့္ေပးရတာဆိုေတာ့ သူတို႕ ယူသြားေပးခ်င္မွ ငါက ထည့္ေပးလို႕ရတာ။ အရင္က ၿမိဳ႕ကို လာေနက် ဦးေပါက္က ေသသြားတယ္ေလ သူ႕ေနရာမွာ ေနာက္ထပ္ တာ၀န္က်တဲ့ လူက ငါစာသြားေပးေတာ့ ရႈပ္တယ္တဲ့ မယူသြားေပးႏိုင္ဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႕ ခု အလွဴရွင္ေတြ ငါတို႕စခန္းကိုလာတာနဲ႕ ငါ ထည့္ေရးေပးလုိက္တာ။ ရာသီဥတုက သိပ္ေအးလာေနၿပီ။ ငါအေႏြးထည္ေလးလည္း က်ပ္ေနတယ္။ လာလွဴတဲ့အထဲမွာလည္း ငါနဲ႕ေတာ္တာ မပါေတာ့ အေမ့အေႏြးထည္အပြႀကီး ယူ၀တ္ထားရတယ္။ ငါ့အေမကေတာ့ လာလွဴတဲ့အထဲမွာ သူနဲ႕ေတာ္တာပါလို႕ ယူထားတယ္။ သူေပ်ာ္ေနတယ္။ သူႀကိဳက္တဲ့ အနီေရာင္ေလး ရလို႕တဲ့။ ငါကေတာ့ ပြပြႀကီးေပါ့။
ေအးမူ

ဖိုးထူးေရ…
အေမဆံုးၿပီ။ ငါတို႕လည္း ထပ္ေရႊ႕ရဦးမယ္ထင္တယ္။ ငါခု အစ္မတို႕လင္မယားနဲ႕ပဲေနေနတယ္။ အေမဘာလို႕ဆံုးလဲ ငါမသိဘူး။ ေတာထဲသြားရင္း ျပန္မလာေတာ့ စခန္းက လူေတြက လို္က္ရွာေပးၾကတယ္။ ျပန္မေတြ႕ေတာ့ ေသၿပီလို႕ ေျပာၾကတယ္။ အေဖနဲ႕ အစ္ကိုလည္း ျပန္မလာေသးဘူး။ ငါလည္း ဘယ္ထပ္ေရႊ႕ရမယ္မသိဘူး။ ဒီတစ္ေခါက္ေရႊ႕ရင္ အေဖနဲ႕ အစ္ကို လိုက္လာႏိုင္ပါ့မလားမသိဘူးေနာ္။ ခုဆို နင္ကေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားႀကီးျဖစ္ေနေလာက္ေရာေပါ့။ စခန္းအသစ္ေရာက္လို႕ ေနသားတက်ျဖစ္တာနဲ႕ ငါနင့္ဆီကို စာထပ္ေရးလိုက္ပါမယ္။
ေအးမူ

မိ
၁၂.၁၁.၂၀၁၅

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...