Saturday, November 21, 2015

ေမာင့္မွာ ရဟန္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ( အပိုင္း ၁ )


နာရီကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ည(၁၂)နာရီ ထိုးေနေလၿပီ။ ဦးသုမနအဖို႔ ယေန႔ညအိပ္လို႔ရေတာ့ဟန္မတူ။ မျဖဴဟူေသာ နာမည္ေလးကို အထပ္ထပ္ရြတ္ေနမိသည္။ ဒီေလာက္လွတဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳး ေလာကမွာ ရွိေသးပါလားဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ မ်က္ခံုးမ်က္လံုး လွလွ၊ ႏွာတံေပၚေပၚ၊ ပြင္ကာစ ႏွင္းဆီပြင့္ေလးကဲ့သို႔ စုစုဖူးဖူး နီရဲေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းအလွပိုင္ရွင္ မျဖဴ၏ မ်က္ႏွာေလးက ထင္ထင္ရွားရွားႀကီး ေပၚလာသည္။

ကာယအလွမယ္ကဲ့သို႔ အခိိ်ဳးအဆစ္ ေျပျပစ္လွေသာ သူမ၏ ကိုယ္ခႏၶာအလွကိုလည္း ဦးသုမနတစ္ေယာက္ ေမ့ေပ်ာက္၍မရ။ တကယ္ေတာ့ ဦးသုမနသည္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးေသာ ရဟန္းတစ္ပါးသာျဖစ္၏။ စာခ်တန္းေအာင္သည္ႏွင့္ မဂ္ဖိုလ္ရသည္အထိ တရားအားထုတ္မည္။
မိမိအတြက္ စိတ္ခ် ရေသာအခါတြင္မွ တရားျပမည္။ တရားေဟာမည္။ စာေရးမည္ဟူ၍ ပိုင္းျဖတ္ထားသည္။ ယခု ရဟန္းသံုးဝါ ရေနၿပီ။ စာခ်တန္းလည္း ေအာင္ခါနီးေနၿပီ။ ထိုအခ်ိန္တြင္မွ မျဖဴဆိုေသာ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ဖ်က္ပစ္ရမလို ျဖစ္ေနသည္။
မည္သည့္ေယာက္်ား၊ မိန္းမ မဆို တစ္သက္တာတြင္ တစ္ခါေတာ့ ခ်စ္စိတ္ေပၚ ေပါက္ၾကသည္သာျဖစ္၏။ ဘဝါဘဝက ဖူးစာဖက္ဟု ဆိုရေပလိမ့္မည္။ ဗုဒၶလက္ထက္က ခုႏွစ္သမီးအရြယ္ ကတည္းက ေသာတပန္တည္ခ့ဲေသာ စူဠဝိသာခါအမည္ရွိ သူေဌးသမီးသည္ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ သားသတ္သမား မုဆိုးႀကီးတစ္ေယာက္ေနာက္သို႔ မိမိဘာသာလိုက္သြားၿပီး ဇနီးမယားအျဖစ္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးေနခဲ့သည္။
အဂၤလန္မွ မင္းသားတစ္ေယာက္သည္လည္း ထီးနန္းကိုစြန္႔ၿပီး အေမရိကန္သူ မုဆိုးမတစ္ေယာက္ကို ဇနီးမယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္သြားခဲ့သည္။ ဤကဲ့သို႔ ဖိုႏွင့္မတို႔၏ အခ်စ္စိတ္ေပၚရျခင္း၏ အေၾကာင္းႏွစ္ခုကို ဗုဒၶက ဓမၼပဒပါဠိေတာ္တြင္ ေဟာထားသည္မွာ -
ပုေဗၺဝ သႏၷိဝါေသန၊ ပုစၥဳပႏၷဟိေတန ဝါ။
ဧဝံ တံဇာယေတ ေပမံ၊ ဥပၸလံဝ ယေထာဒေက။
အရင္ဘဝက အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ခဲ့ဘူးျခင္း၊ ပစၥဳပၸန္ဘဝ၌ တစ္ေယာက္အက်ိဳးတစ္ေယာက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ ဤအေၾကာင္းႏွစ္ပါးေၾကာင့္ အခ်စ္ဆိုေသာ သဘာဝတရားသည္ ေပၚေပါက္လာရသည္။ ၾကာပန္းသည္ ေရႏွင့္ ရႊံညႊန္ႏွစ္ခုကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေပၚေပါက္သကဲ့သို႔တည္းဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း ေရွးအတိတ္ဘဝက ဦးသုမနႏွင့္ မျဖဴတို႔သည္ အတူတကြ ေနထိုင္ဘူးေသာအေၾကာင္းရွိ၍ေလာ မဆိုတတ္။ ဦးသုမနကား အစြဲလမ္းႀကီး စဲြလန္းေနေပၿပီ။ ညက အိပ္မေပ်ာ္ေသာ္လည္း မနက္ကား ေစာေစာႏိုးသည္သာျဖစ္၏။ အေၾကာင္းကား မျဖဴတို႔အိမ္ကို ဆြမ္းခံျမန္ျမန္ ၾကြခ်င္ ေနေသာေၾကာင့္တည္း။
မျဖဴႏွင့္ အေတြ႔မီက ဆြမ္းခံမၾကြမီ ပါဠိေတာ္ နိႆယတစ္ေခါက္ ေပါက္ေအာင္လွည့္သည္။ ၿပီးမွ ေရခ်ိဳးၿပီး ဆြမ္းခံထြက္ေလ့ရွိသည္။ ယခုေတာ့ စာခ်ဆရာေတာ္ေျပာမွာ ေၾကာက္၍သာ စာလိုက္ရသည္၊ စိတ္က စာထဲမွာမရွိ။ မျဖဴႏွင့္ ေတြ႔ပါေစ။ ေတြ႔လွ်င္ ဘယ္လိုစကားေတြေျပာလိုက္မည္ စသည္တို႔ကို စိတ္ကူးရင္း စာဝါခ်ိန္ၿပီးသြားသည္။
စာဝါၿပီးသည္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးကာ သကၤန္းရံုၿပီး ဆြမ္းခံေစာေစာထြက္လိုက္သည္။ ဆြမ္းမရခ်င္ေန မျဖဴႏွင့္ ေတြ႔ရရင္ၿပီးေရာဟူေသာ စိတ္က ဘယ္ကဘယ္လို ေပၚလာသည္ကို ဦးသုမနကိုယ္တိုင္မသိ၊ မျဖဴတို႔ အိမ္ေရာက္ပါၿပီ။ ရဟန္းတို႔ ဝိနည္းစည္းကမ္းက ၿမိဳ႕ရြာထဲၾကြလွ်င္ ေရွ႕ကို ေလးေတာင္ခန္႔သာ ၾကည့္ရသည္။
ဦးသုမနလည္း ေလးေတာင္ခန္႔သာ ၾကည့္ပါသည္။ မျဖဴတို႔ အိမ္မေရာက္မီက လက္ေလးေတာင္သာ ေရွ႕ကိုၾကည့္ခဲ့ေသာ္လည္း မျဖဴတို႔အိမ္ေရွ႕ ေရာက္သည္ႏွင့္ ရိုးရိုးေလးေတာင္မဟုတ္ဘဲ မႏၱေလးေတာင္၊ စစ္ကိုင္းေတာင္၊ ရန္ကင္းေတာင္၊ ပုပၸါေတာင္တို႔ ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။
မျဖဴဘယ္နားမွာ ရွိေလသနည္း ဟူေသာအေတြးျဖင့္ အိမ္ဝိုင္းအတြင္း အထက္ေအာက္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာကို မ်က္စိကစားပစ္လိုက္သည္။ အေပၚထပ္ လာသာေဆာင္ေပၚမွ မျဖဴကလည္း ေအာက္ထပ္သို႔ လွမ္းအၾကည့္ ဦးသုမနအၾကည့္ကလည္း အေပၚသို႔ေရာက္အသြား လမ္းခုလတ္မွာ အၾကည့္ျခင္းဆံုသြားၾကသည္။
ႏွစ္ဦးလံုး၏ ႏႈတ္ဖ်ားမွ လွပေသာ အၿပံဳးပန္းေလးတစ္ပြင့္စီ ပြင့္သြားၾကသည္။ မျဖဴရင္ထဲ ရိွန္းကနဲျဖစ္သြားသလို ဦးသုမနရင္ထဲတြင္လည္း သိမ့္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ အလြန္အမင္းလိုခ်င္ေနသာ အၿပံဳးပန္းတစ္ပြင့္ကို အလြယ္တကူရရွိလိုက္ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္သက္ခ်မ္းေျမ႕မႈ ပီတိေဇာမ်ားက ဦးသုမနတစ္ကိုယ္လံုး ျပည့္က်ပ္လို႔သြားသည္။
အေပၚထပ္မွ အပ်ိဳျဖန္းမေလး မျဖဴမွာလည္း သူ႔ရင္ဘတ္ကို လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ခပ္ဖြဖြေလးအုပ္ထားရင္း ငါဘယ္လိုျဖစ္ပါလိမ့္။ ရင္ေတြကလည္း ခုန္လိုက္တာ မေန႔ကမွ စေတြ႔တဲ့ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးကို ငါဘာျဖစ္လို႔ တအားခင္သြားပါလိမ့္။ ငါဟာ ေယာက်္ားေလးေတြကို မခင္တတ္ပါဘူးဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ ေအာင္ထပ္သို႔ ေျဖးေျဖးျခင္းဆင္းလာမိသည္။
ေလွခါးေအာက္ထစ္ဆံုး ေရာက္ေသာအခါ အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ခပ္ေစာင္းေစာင္း လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ဘဲဥပံုက်ေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ဝါဝင္းေသာအသားအေရတို႔ကို နီညိဳေရာင္သကၤန္းေလးျဖင့္ ပံုေဖာ္ထားသည္မွာ ျမင္ရသူအားလံုးအတြက္ ၾကည္ညိဳတတ္စရာပင္ျဖစ္၏။ ထူထဲေသာမ်က္ခံုး၊ ေပၚလြင္ေသာႏွာတံ၊ ပိပိယိယိ ႏႈတ္ခမ္းအစံုပိုင္ရွင္ ဦးသုမန၏ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ေသာအလွကို မျဖဴတစ္ေယာက္ တေမ့တေမာၾကည့္ေနမိသည္။
အို - ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးအေပၚမွာ ငါဒီလိုစိတ္ေတြ မေပၚသင့္ဘူးဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမကာ သူမအိပ္ခန္းထဲသို႔ ကမန္းကတန္းဝင္သြားမိသည္။ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ ဆြမ္းပင္ ထြက္မေလာင္းရဲေတာ့။ ေမေမ ေလာင္းလိမ့္မယ္ဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ အျပင္ဘက္က အသံမ်ားကို နားစြင့္ေနမိသည္။
ေဟာ - အျပင္ဘက္က ေမ့ေမ့အသံႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္၏ အသံကို ၾကားေနရၿပီ။
“ေၾသာ္ .. မျဖဴက ဆြမ္းေလာင္းပါဆိုတာ ဘယ္ထြက္သြား ျပန္တယ္မသိဘူး။ အရွင္ဘုရား ေရာက္ေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီးလား ဘုရား”
“မၾကာေသးပါဘူး၊ ဒါယိကာမႀကီး”
“အရွင္ဘုရား၊ မေန႔ကမွ ဆြမ္းခံအိမ္ လာဖိတ္ထားတာ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါယိကာမႀကီး”
“အရွင္ဘုရား၊ ဇာတိကေကာ”
“ျမင္းၿခံခရိုင္၊ ေတာင္သာၿမိဳ႕နယ္ကပါ”
“အရွင္ဘုရားက မႏၱေလးသားပဲ၊ အခု ရန္ကုန္မွာ စာလိုက္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဘုရား၊ လိုတာရွိရင္ ေျပာပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴပါမယ္”
“အဆင္ေျပပါတယ္ ဒါယိကာမႀကီး၊ လိုတာရွိရင္ ေျပာပါမယ္”
ေဒၚခင္ဝင္းက ဆြမ္းေလာင္းသပိတ္ကပ္ၿပီး ဦးခ်ရင္းျဖင့္
“အရွင္ဘုရား ရဟန္းခံၿပီးၿပီလား”
“ၿပီးၿပီ ဒါယိကာမႀကီး၊ အခု ရဟန္းသံုးဝါ ရေနၿပီ”
“အင္း … ထင္ေတာ့ထင္သား၊ ေသခ်ာေအာင္ ေမးၾကည့္လုိက္တာ၊ ဒါဆိုရင္လဲ ဦးပဥၨင္းလို႔ပဲ ေခၚရေတာ့မွာေပါ့။ ဦးပဥၨင္း မ်က္ႏွာက ႏုႏုငယ္ငယ္ေလးဆိုေတာ့ မသိရင္ ကိုရင္ေလးလို႔ ထင္စရာပဲ”
အျပင္ဘက္က စကားသံဆံုးသည္ႏွင့္ အိပ္ခန္းထဲမွ မျဖဴတစ္ေယာက္ သူလိုရာဆဲြေတြးေနမိျပန္သည္။
“သံုးဝါဆိုေတာ့ (၂၃)ႏွစ္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ ငါ့ထက္ ငါးႏွစ္ေလာက္ႀကီးတယ္။ ေယာက်္ားနဲ႔မိန္းမ ေယာက်္ားက အသက္ႀကီးတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါမွ ငါကသူ႔အေပၚ ႏဲြ႔ဆိုးဆိုးလို႔ရမွာ၊ ဟင္ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ငါ ဘာေတြေလွ်ာက္ေတြးေနပါလိမ့္၊ ငရဲေတာ့ ႀကီးေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္” ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို မနဲႀကီး ဆံုးမလိုက္ရေလသည္။
အခန္း (၂)
မနက္ခင္း မျဖဴထံမွ ရခဲ့သည့္ အၿပံဳးပန္းပြင့္ေလးသည္ ဦးသုမနအတြက္ ဘယ္ေသာအခါမွ ႏြမ္းယိသြားမည္မဟုတ္။ အၿမဲတမ္း လန္းဆန္းေနမည္သာ ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း ညသန္းေခါင္ေရာက္သည္အထိ ထိုအၿပံဳးပန္းပြင္းေလးကို အထပ္ထပ္အခါခါ နမ္းရႈပ္ေနမိသည္။
မိုးျမန္ျမန္လင္းပါေစေတာ့ဟုသာ ဆုေတာင္းမိသည္။ ဆြမ္းခံၾကြမွသာလွ်င္ မျဖဴႏွင့္ ေတြ႔ႏိုင္သည္မဟုတ္ပါလား။ အခ်စ္ ဒီဂရီေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ ျမင့္တက္ပါေစ။ ရဟန္းတစ္ပါးအေနႏွင့္ ဆြမ္းခံခ်ိန္မွတစ္ပါး ရပ္ကြက္ထဲသို႔ မသြားသင့္ဟူေသာ ကန္႔သတ္ခ်က္ကိုကား ဦးသုမန လိုက္နာေပသည္။
အရင္က ဆြမ္းခံၾကြခါနီးလွ်င္ ေမတၱာသုတ္ပရိတ္ သံုးေခါက္ရြတ္သည္။ ယခု မရြတ္ႏိုင္ေတာ့။ မျဖဴ၊ မျဖဴဟူေသာ အမည္ေလးကိုသာ အထပ္ထပ္အခါခါ ရြတ္ေနမိသည္။ မ်က္လႊာခ်သြားျခင္းျဖစ္သျဖင့္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေျမႀကီးကိုသာ ျမင္သြားရေပမည္။
ဤကား သာမန္လူသားမ်ားအတြက္ျဖစ္၏။ အခ်စ္နယ္ဖမ္းစားျခင္းခံေနရေသာ ဦးသုမန၏ မ်က္ေစ့ထဲတြင္ကား လမ္းေျမျပင္တစ္ေလွ်ာက္ မျဖဴ၏ လွပေသာ မ်က္ႏွာေလးကိုသာ ျမင္ေနသည္။
မျဖဴတို႔အိမ္ေရွ႕ အေရာက္တြင္ကား ဦးသုမနအတြက္ အခ်ိဳရွာ သကာေတြ႔ေလၿပီ။ အိမ္ေရွ႕တြင္ မျဖဴတစ္ေယာက္ ပဲျပဳတ္ဝယ္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေက်ာင္းစိမ္းဝတ္စံုေလးက သူမ၏ ရွိၿပီးသားအလွကို အေရာင္တင္ေပးသကဲ့သို႔ ရွိသည္။ ဦးသုမနအိမ္ထဲသို႔ တန္းမဝင္ႏိုင္ေသးဘဲ တစ္ရိႈက္မတ္မတ္ ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။
မျဖဴက ဦးသုမနကို ျမင္ေသာ္လည္း ခ်က္ျခင္းျပန္ၾကည့္ရဲသည္အထိ သတၱိမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ မျမင္ဟန္ျပဳကာ ပဲျပဳတ္ကိုသာ ၿပီးေအာင္ဝယ္ေနလိုက္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဦးသုမနကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ရင္ေတြခုန္လာၿပီး ဣေျႏၵရွင္မိန္းကေလးမို႔ ျပန္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ကို မ်ိဳသိပ္ေနျခင္းသာ။
ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ မျဖဴကို စေတြ႔ကတည္းက သူမမ်က္ႏွာမွာ အၿမဲတပ္ထားေသာ မ်က္မွန္ေလးေၾကာင့္ မ်က္စိအားနည္း လို႔ထင္တယ္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ သနားစိတ္ေလးတစ္ခုပါ ပိုေနမိသည္။ ေသခ်ာသိေအာင္လည္း ေမးၾကည့္ခ်င္သည္။
ေခ်ာေမာလွပၿပီး ဣေျႏၵရွိေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ခင္မင္ဖို႔မဆိုထားႏွင့္ စကားေျပာဖို႔ပင္ သိပ္မလြယ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း မျဖဴႏွင့္ စကားေျပာဖို႔ရန္ အခြင့္အလမ္းကို ဦးသုမနစဥ္းစားေနသည္။ ေယာက်္ားမာယာက မိန္းမထက္သာသည္မို႔ အႀကံေကာင္း ဉာဏ္ေကာင္းက ခ်က္ျခင္းေပၚလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ပဲျပဳတ္ဝယ္ၿပီး ဝင္လာမည့္မျဖဴကို ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ေဟာ … မျဖဴဝင္လာၿပီ၊ ဦးသုမနအခ်ိန္ဆဲြမေနေတာ့၊
“မျဖဴ … ဦးပဥၨင္း ေရတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ခ်င္တယ္”
“တပည့္ေတာ္ ခပ္ေပးပါ့မယ္ဘုရား”
မျဖဴက ပဲျပဳတ္ပန္းကန္ေလးကို ေနာက္ေဖးကို အျမန္သြားပို႔ကာ ေသာက္ေရကို ဖန္ခြက္ျဖဴျဖဴေလးထဲထည့္ၿပီး ေအာက္ခံပန္းကန္ျပားေပၚ တင္လာကာ ဦးသုမနကို ကပ္လိုက္သည္။ ရွက္ရြံ႕တတ္ေသာ မိန္းကေလးပီပီ ဦးသုမနကို မၾကည့္ရဲ ၾကမ္းျပင္ကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
သနပ္ခါးေရက်ဲ ပါးပါးေအာက္မွာ ျဖဴဝင္းစိုေနေသာ နဖူး၊ ႏွာတံႏွင့္ ပါးမို႔မို႔ေလးမ်ား အေၾကာစိမ္းေလးမ်ား ျမင္ေနရသည့္ လည္တိုင္ေလးမ်ားကို အနီးကပ္ျမင္လိုက္ရေသာအခါ ဦးသုမနသည္ ေျပာရမည့္စကားကိုပင္ ေမ့ေပ်ာက္သြားကာ တဒဂၤမွင္သက္မိသြားသည္။ ေရကိုလည္း မေသာက္မိေသး။
အတန္ၾကာေတာ့ ဦးသုမန ေရေသာက္ၿပီးေလာက္ၿပီ အထင္ႏွင့္ မျဖဴက ဖန္ခြက္ကိုယူရန္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရာ သူမကိုစိုက္ၾကည့္ေနေသာ ဦးသုမနႏွင့္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုသြားၾက၏။ မျဖဴမ်က္ႏွာတြင္ ပန္းေရာင္ေျပးသြားကာ “အို” ဟူေသာ မပြင့္တပြင့္အသံေလးႏွင့္ အတူ ေအာက္ကို ကမန္းကတန္း ျပန္ငံုသြားသည္။
ထိုအခါက်မွ ဦးသုမနမွာလည္း ဥပုသ္သည္ပိုး သူခိုးလူမိ ျဖစ္သြားကာ အားနာပါးနာႏွင့္ မ်က္လႊာကို ကမန္းကတန္း ေအာက္ခ်လိုက္ရသည္။ ဦးသုမနမွာလည္း ရွက္သြားသျဖင့္ ဖန္ခြက္ကိုကိုင္ကာ ဘာမွမေျပာႏိုင္ျဖစ္သြားသည္။ မိန္းမတို႔ ဣေျႏၵ ေရႊေပးလို႔မရသလို ရဟန္းတို႔ဣေျႏၵသည္လည္း စိန္ေပးလို႔မရေပ။ ဣေျႏၵရွင္ ႏွစ္ဦးတို႔ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈ ရဖို႔ကား ခက္လွဘိေကာင္း။
မိမိတို႔အလွကို ႏွစ္သက္ေသာသူကို သေဘာမက်ေသာ မိန္းကေလးဟူ၍ မရွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း မျဖဴက ၿပံဳးၿပံဳးေလးျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္ကာ -
“ဦးပဥၨင္း ေရဘုဥ္းေပးေလ” ဟု သတိေပးလိုက္ေသာအခါ ဦးသုမနမွာ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္
“မဘုဥ္းေပးခ်င္ပါဘူး” ဟု ေျဖလိုက္၏။ ထိုအခါ မျဖဴက အံ့ၾသေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္
“ဟင္ … တပည့္ေတာ္ကိုေတာ့ ေရခပ္ခိုင္းၿပီး” ဟုေလွ်ာက္လိုက္ေသာအခါတြင္မွာ ဦးသုမနမွာ သူ႔စကားမွားသြားမွန္း သတိရသြားသျဖင့္ -
“အဲ … အဲ … ဟုတ္ပါဘူး၊ ဘုဥ္းေပးမွာေပါ့” ဟု ျပင္ေျပာၿပီး ေရကို ေမာ့ေသာက္လိုက္ေလသည္။ ၿပီးလွ်င္ ႏွစ္ေယာက္သား တိုးညႇင္းစြာရယ္မိၾကသည္။ လြတ္လပ္စြာ ရယ္ေမာျခင္းသည္ လူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ ခင္မင္လြယ္ေသာ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းတစ္ခုပင္ျဖစ္၏။ ဦးသုမနက စေမးရသည္။
“မျဖဴ ဘယ္အတန္းေျဖမွာလည္း”
“ဆယ္တန္းပါဘုရား”
“မ်က္လံုးအားနည္းတယ္ထင္တယ္၊ ၾကာၿပီလား”
“ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္ဘုရား”
“ဦးပဥၨင္းဆီမွာ မ်က္လံုးအားျပန္ေကာင္းၿပီး မ်က္မွန္လြတ္တဲ့ နည္းေကာင္းတစ္ခုရွိတယ္။ သူ႔နည္းက တစ္သက္လံုး က်င့္သြားရမွာ ၾကာေလေကာင္းေလပဲ။ မျဖဴက်င့္ၾကည့္မလား”
“မ်က္လံုးသာ အားေကာင္းလာမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လို ေလ့က်င့္ရ ေလ့က်င့္ရပါ ေျပာျပပါဘုရား”
“ဦးပဥၨင္းရဲ႕ ကိုယ္ေတြနည္းပါ။ ဦးပဥၨင္းကိုယ္တိုင္ အသက္ (၁၉)ႏွစ္ေလာက္က မျဖဴလိုပဲ မ်က္လံုးအားနည္းလာတယ္။ စာၾကည့္တာနဲ႔ ဇတ္ေၾကာေတြက တအားတတ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္။ မ်က္စိ ဆရာဝန္နဲ႔ ျပၾကည့္ေတာ့ ဒီဂရီ မ်က္မွန္တပ္ရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့တာပဲ”
“ဦးပဥၨင္းက စာေပသမားဆိုေတာ့ မ်က္မွန္လြတ္က်င့္နည္း ဆိုတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ရွာဝယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္မႏၱေလးၿမိဳ႕က က်မ္းျပဳစာခ်အေက်ာ္ ဆရာေတာ္ ဦးေကာဝိဒါဘိဝံသ သက္ေတာ္ (၇၀)ေက်ာ္မွ မ်က္မွန္လြတ္သြားတဲ့ က်င့္စဥ္အေၾကာင္းကိုလည္း ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္”
“တစ္ခါ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ သြားကိုက္ေပ်ာက္ က်င့္စဥ္တစ္ခုကိုလည္း ရလိုက္ျပန္တယ္။ ဒီသံုးနည္းကို ေပါင္းစပ္ၿပီး နည္းသစ္တစ္ခုကို သဘာဝက်ေအာင္ ေပါင္းစပ္ၿပီး က်င့္လိုက္တာ အခုဆိုရင္ ဦးပဥၨင္းစာ ဘယ္ေလာက္ၾကည့္ၾကည့္ ဇတ္ေၾကာမတက္ေတာ့ဘူး။ မ်က္ရည္ပူလည္း မက်ေတာ့ဘူး။ မ်က္မွန္လည္း မတပ္ရေတာ့ဘူးေပါ့”
“တပည့္ေတာ္ အေတာ္စိတ္ဝင္စား သြားၿပီဘုရား၊ ေျပာပါ တပည့္ေတာ္လည္း စဲြစဲြၿမဲၿမဲေလ့က်င့္ပါ့မယ္”
“ပထမဆံုး အိပ္ယာက ႏိုးၿပီးၿပီးခ်င္း မ်က္ႏွာကို အရင္မသစ္ရဘူး၊ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္လံုး ဒူးအထက္ကေနၿပီး ေရသံုးခြက္စီေလာက္ ေလာင္းေပးရတယ္။ ဒါက တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ျပန္႔ႏွံေနတဲ့ အပူခိုးေတြကို ေျခေထာက္ေရာက္သြားေအာင္ ဆဲြခ်လိုက္တာပါ”
“အိပ္ယာက ထလာတာနဲ႔ အပူေတြက တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ႏွံေနတာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ အရင္ကထံုးစံအတုိင္း မ်က္ႏွာကို အရင္သစ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ေရနဲ႔ထိၿပီး ေအးသြားတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လံုးကို တစ္ကိုယ္လံုးက အပူေတြအကုန္ေျပးလာၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မ်က္စိကို တစ္ကိုယ္လံုးကရွိတဲ့ အပူခိုး၊ အပူေငြ႔ေတြက လာရိုက္ေတာ့တာေပါ့”
“ေသခ်ာသိခ်င္ရင္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးတာနဲ႔ မွန္ေထာင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ မ်က္စိႏွစ္လံုးစလံုး ရဲေနတာ ေတြ႔ရလိမ့္တယ္။ အဲဒီလို အပူခိုးေတြ ရိုက္ပါမ်ားလာတဲ့အခါ ဒီမ်က္စိကမႈန္ၿပီး အားနည္းသြားတာပဲေပါ့”
“ဒါ့ေၾကာင့္ အပူခိုးေတြ မ်က္စိမသြားဘဲ ေအာက္ေရာက္သြားေအာင္ ေျခေထာက္ကိုအရင္ ေရေလာင္းရတာေပါ့။ ဒူးကေန ေရေလာင္းၿပီးတဲ့အခါမွာလည္း ခ်က္ျခင္းမ်က္ႏွာ မသစ္ရေသးဘူး။ ခ်ိဳင္းၾကားႏွစ္ဘက္မွာ ကပ္က်န္ေနတဲ့ အပူခိုးေတြထြက္သြားေအာင္ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေခါင္းေပၚေျမႇာက္တင္လိုက္ ေအာက္ခ်လိုက္နဲ႔ အနည္းဆံုး အႀကိမ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ လုပ္ေပးရမယ္”
“အဲဒါၿပီးတဲ့အခါ တက္ေနတဲ့ ဇတ္ေၾကာေတြ ေလွ်ာ့က်သြားေအာင္ ေခါင္းကို ေနာက္ေက်ာဘက္ ေရာက္ႏိုင္သေလာက္ လွန္ခ်ရမယ္။ ေရွ႕ကိုလည္း ရသေလာက္ငံု႔ရမယ္။ ဒါကလည္း အႀကိမ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေပါ့။ ၿပီးရင္ ေခါင္းကို ဘယ္ညာအခါ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ လွည့္ေပးရမယ္။ ဒီေလ့က်င့္ခန္း သံုးခုၿပီးတာနဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုးမွာရွိတဲ့ အပုခိုးေတြ ေျခေထာက္ကတစ္ဆင့္ထြက္ေနတာ ကုန္သြားပါၿပီ”
“ေသခ်ာသိခ်င္ရင္ ေျခေထာက္ကို စမ္းၾကည့္လိုက္ေပါ့။ ေရတစ္စက္မွ မရွိေတာ့ဘဲ ေျခာက္ေနတာေတြရလိမ့္မယ္။ အဲဒီက်ေတာ့မွ မ်က္ႏွာကို ဆပ္ျပာနဲ႔ ေသခ်ာသစ္ရမယ္။ သြားမတိုက္ရေသးဘူး။ ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားရမယ္။ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးတာနဲ႔ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါနဲ႔ သုတ္ေပေတာ့”
“ဒီအခိ်န္မွာ မ်က္ႏွာမွာရိွတဲ့ ေမႊးညႇင္းေပါက္ေတြ အကုန္ပြင့္သြားတာေပါ့။ အဲဒီက်ေတာ့မွ သြားတိုက္ရမယ္။ သြားတိုက္ရင္းနဲ႔ သြားႀကိဳ သြားၾကားမွာရိွတဲ့ အခိုးအေငြ႔ေတြဟာ မ်က္ႏွာက ေမႊးညႇင္းေပါက္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ ထြက္ကုန္တာေပါ့။ ဒီနည္းက အပူေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ သြားကိုက္ေရာဂါကို ႀကိဳတင္ ကာကြယ္တဲ့နည္းပါ။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ညႊန္ျပတာေပါ့။”
“ဘာမွ ခဲယဥ္းတာ မပါပါဘူး၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္ ေလ့က်င့္ပါ့မယ္”
“ေနာက္ … အစားအစာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ အရည္ရႊမ္းတဲ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အသီးအရြက္ေတြကို ဦးစားေပးၿပီး စားရမယ္။ ေနာက္ၿပီး အစားအစာကို စားတဲ့အခါမွာလည္း အာဟာရျဖစ္တဲ့ ေၾကလြယ္တဲ့အစာကို ဦးစားေပးၿပီးစားရမယ္”
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ေဒၚခင္ဝင္းလည္း အနားသို႔ေရာက္လာၿပီး ဦးသုမနကို ဦးခ်လိုက္ကာ
“ေဟာ … မျဖဴက ဦးပဥၨင္းကို ဆြမ္းမေလာင္းပဲ ဘာေတြေမးေနတယ္မသိဘူး” ဟု ေျပာလိုက္ရာ မျဖဴက
“ဦးပဥၨင္းက မ်က္မွန္လြတ္ မ်က္စိအားေကာင္းတဲ့ နည္းေတြ ေျပာျပေနတာ ေမေမရဲ႕ သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာပဲ” ဟု ေျပာလိုက္ၿပီး ဦးသုမနကို ေက်းဇူးတင္ေသာမ်က္လံုးေလးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ေနသည္။ ေဒၚခင္ဝင္းက
“ဆံုးမပါဘုရား၊ ဦးပဥၨင္း တပည့္မက ညဆို မီးနဲ႔စာ အရမ္းၾကည့္၊ အရမ္းေရးတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မ်က္မွန္တပ္ေနရတာ” ဟု ေျပာလိုက္သျဖင့္ ဦးသုမနက
“ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေန႔ဘက္ကို ဦးစားေပးၿပီး စာၾကည့္သင့္တယ္။ ညဘက္ေတာ့ နည္းနည္းပဲၾကည့္ေပါ့။ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီျဖစ္တဲ့၊ စစ္ကိုင္း ေရႊဟသၤာေတာရ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဆိုရင္ အသက္တစ္ရာေက်ာ္တဲ့ အထိ စာၾကည့္ႏိုင္ေသးတယ္။ ၁၀၂ ႏွစ္က်မွ ပ်ံေတာ္မူတာ။ အဲဒါ ညဘက္မီးနဲ႔ စာမၾကည့္လို႔တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက အမိန္႔ရွိတယ္”
သူ႔အတြက္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုန္သြားသည္ကို သတိထား မိသြားေသာ မိျဖဴက
“ဦးပဥၨင္း ဆြမ္းခံေနာက္က်ေနဦးမယ္ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္လိုက္မွ ဦးသုမန ေရွ႕ဆက္ၾကြဖို႔ သတိရေတာ့သည္။
ဆက္ရန္။
[ အပိုင္း ၂ ၊ ၃ ၊ ၄ တို႔အား ေန႔စဥ္တင္ေပးပါမယ္ ]
ေမတၱာ႐ွင္-ေရႊျပည္သာ
စာရိတၱသတၱိ စာအုပ္မွ
ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းဘဲရွယ္ႏိုင္သည္

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...