Saturday, November 21, 2015

ေအးေမ ကို ေပး…ေပးပါ ။

လွ်ပ္ စီး


ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိုင္ဘူး ေအးေမ ၊ ဒီအေျခအေန ေရာက္မွေတာ့ တို ့ဒီတိုင္း ေန လို ့ရေတာ့မလား။
ေရာင္းကို ေရာင္းရမယ္..ဟူေသာ ကိုလွေဖ၏ အသံမွာ၊ တုန္ရီလႈိက္ေမာလွ်က္ ရွိေနေခ်ျပီ။ေအးေမ၏ နာက်င္ရႈံ ့တြ ေနေသာ မ်က္နွာမွာ ဝမ္းနည္းျခင္း အရိပ္အေယာင္တို ့ကား စြန္းထင္းလွ်က္။
ေအးေမနဲ ့လွေဖတို ့ လြန္ခဲ့သည့္ နွစ္နွစ္အလြန္ေလာက္တုန္းကမွ သည္ရပ္ကြက္ ဓမၼာရံုေလးမွာ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းျပီး လက္ထပ္ခဲ့ၾကေသာ လင္မယား။သူတို ့မွာ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ေတြဘာေတြ နဲ ့လက္မွတ္ မထိုးထားခဲ့ေပမယ့္ အခုထိ အရပ္က အသိအမွတ္ ျပဳထားတဲ့ လက္လုပ္လက္စား လင္မယား။

တစ္ျခားနည္းနဲ ့ဘယ္လိုေျဖရွင္းရင္ ရမလဲဟင္…ဟူသည့္ ေအးေမ၏ စိုးရြံ ့အားငယ္ေနသည့္ အသံ တိတ္ဆိတ္သြားသည့္တိုင္ လွေဖ ဆီမွ အသံတစ္စက္မွ် ထြက္မလာ။ အတန္ၾကာမွ ဟူးးးး ဆိုျပီး အသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခပ္ေလးေလး မႈတ္ထုတ္လိုက္ရင္း
အမ်ိဳးစံု စဥ္းစားျပီးျပီ ေအးေမ ၊ ဒီနည္းကလြဲ ျပီး က်န္တာဘာမွ မရွိေတာ့လို ့ပါကြာ။ငါ့ကို နားလည္ေပးပါ ငါလည္း ဘယ္ေရာင္း
ခ်င္ပါ့မလဲ ။
လွေဖက ေအးေမနဲ ့အိမ္ေထာင္မက်ခင္ သည္ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ ဆိုက္ကားနင္းသည့္ ဆိုက္ကားသမား။
ဆိုက္ကားသမားဆိုေပမယ့္ သူက အရက္မေသာက္ ၊ ေလာင္းကစားမလုပ္ ပဲ သူ ့အေမမုဆိုးမၾကီး ကိုရွာေဖြေကြ်းေမြးကာ
သားအမိနွစ္ေယာက္ ေအးခ်မ္းေနတဲ့ဘဝ။ဒီဘဝထဲကို ရက္ရက္စက္စက္ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္လာတာက မီး။
မီး ဗ်ိဳ ့မီး မီးး…ဟူသည့္ ထိပ္လန္ ့ဖြယ္ရာ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ က်ယ္ေလာင္စူးရွေသာ အသံသည္ လြန္ခဲ့သည့္ ငါးနွစ္ အရင္ရဲ့
ေႏြလလယ္ ညဥ့္သန္းေခါင္ယံမွာ ေပၚထြက္လာျခင္းနွင့္အတူ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံဳး အံုးအံုးက်က္က်က္ျဖင့္ ထိပ္လန္ ့တၾကားနိုးထခဲ့ရေပျပီ။
ဟင္…ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ ဒုကၡပါပဲ ၊ ကယ္ၾကပါဦး ဟီးးး ဟီးးး ဆိုကာ ငိုသူငို ။ ေကာင္းကင္ေပၚသို ့မီးညႊန္ ့တလူလူတက္ကာ ေနအိမ္မ်ားကို ေဒါသတၾကီး ေတာက္ေလာက္ဝါးမ်ိဳ ေနသည့္ မီးနွင့္အတူ။
လွေဖတို ့သားအမိလည္း နိုးထခဲ့ေခ်ျပီ။
အေမ အေမ…ေျပး ေျပး က်ေနာ္တို ့အိမ္ မီး နဲ ့သိပ္နီးေနျပီ ဟူ သည့္ လွေဖ အသံနွင့္ အတူ အိမ္ျပဴတင္း ယိုင္ယြဲ ့ယြဲ ့ဆီမွ ျမင္ေနရ သည္မွာ လင္းထိန္စြာ ေလာင္ကြ်မ္းေနသည့္ မီးေရာင္။သူတို ့အိမ္အျပင္သို ့အလွ်င္တေစာ အေရာက္မွာပင္ မီးက သူ တို ့အိမ္ဆီသို ့ ေျခလွမ္း ဝင္ေရာက္ခဲ့ေပျပီ။
ဘာတစ္ခုမွ ယူခ်ိန္ မရေတာ့ပါဘူး ကိုေအးသြင္ရယ္ ဟီးးး ဟီးးး ကုန္ပါျပီဗ်ာ။ဒီအိမ္ေလးက အေဖ့ အေမြေလးေလ။
မ်က္ရည္မ်ား ရစ္သီလွ်က္ ရွိေသာ လွေဖကို ကိုေအးသြင္ ပုခံုးဖက္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးရံုမွအျပင္ ဘာမွမတတ္နိုင္။ေဒၚလွရီ တစ္ေယာက္
သူ ့သား လွေဖ အနီးမွာ ျငိမ္သက္စြာထိုင္ရင္း မီးကြ်မ္းကာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားျပီျဖစ္ေသာ ျပာက်ကာ မီးေသြးစြဲေနသည့္ အိမ္အစိုင္အခဲ အရိုးစုကို ကမၼဌါန္းရႈေနျခင္းလား ၊ နွေျမာတသ ျဖစ္ေနျခင္းလား စသည့္ ေဝခြဲမရေသာ မ်က္ဝန္းတို ့နွင့္ ရွိေနေခ်ျပီ။
သည္အျဖစ္ေတြ ျဖစ္ျပီး သိပ္မၾကာမီမွာပဲ ေဒၚလွရီတစ္ေယာက္ သူ ့ခင္ပြန္းကိုေဖသိန္း ေနထိုင္သည့္ တမလြန္သို ့လွမ္းသြားခဲ့ေခ်ျပီ။
လွေဖတစ္ေယာက္ ရပ္ကြက္အစြန္ က်ဴးေက်ာ္အိမ္တြင္ေနထိုင္သည့္ သူ ့ဆိုက္ကားအံုနာ ကိုေထြးျမင့္ ၏ က်ဴးေက်ာ္ေျမတြင္ ထပ္မံ၍
က်ဴးေက်ာ္ျပီး ခိုလႈံေနရသည့္ တဲစုတ္စုတ္အိမ္ေလးတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ဆက္လက္ရွႈင္သန္ေနရျခင္းနွင့္ အတူ ဖူးစာေရးနတ္`၏
ေကာင္းမႈျဖင့္ ပဲျပဳပ္သည္ေလး ေအးေမနွင့္ ဖူးစာဆံုကာ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ရျခင္းလည္း ျဖစ္ေပသည္။
ေအးေမနွင့္ သူ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သိပ္မၾကာမီ ေအးေမတြင္ ကိုယ္ေလးလက္ဝန္ ရွိလာခဲ့ေခ်ျပီ။အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ကို ခ်စ္ရတဲ့ မယားအတြက္ သူ ဂရုစိုက္ခဲ့သလို အိမ္စားရိတ္အတြက္ လည္း ေနပူမေရွာင္၊မိုးရြာမေရွာင္ျဖင့္ ဆိုက္ကားနင္းသည့္ အလုပ္ကိုလည္း မပ်က္တမ္း နင္းကာ ရွာေဖြေနခဲ့ရျခင္းေၾကာင့္ ယခု သူ ့တြင္ အဆုတ္အေအးမိေရာဂါ နမိုးနီးယား ဝင္ေရာက္ခဲ့ျခင္းနွင့္အတူ မၾကာခဏ ဖ်ားလိုက္ ျပန္ေကာင္းသြားလုိက္နွင့္ သူမသက္မသာ ျဖစ္ေနသည္မွာ ၾကာေနျပီ။
အနီးအနားေဆးဆိုင္မွ အိမ္သံုးေဆးတစ္ခ်ိဳ ့ကိုသာ ေစ်းေပါေပါျဖင့္ ဝယ္ေသာက္လိုက္ သက္သာသြားလိုက္ျဖင့္ သူ ့ေဝဒနာကို မယားျဖစ္သူအား အသိမေပးခဲ့ေပ။အသိတစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ ကိုလွေဖ ခင္ဗ်ား ေဆးခန္းေဆးရံု ျပသင့္တယ္ဟု အၾကံေပးေပမယ့္ သူ ့အေျခအေန မယားျဖစ္သူ ေမြးဖြားလာမယ့္ သူ ့ရင္ေသြးေလး ေမြးစရိတ္ ၊ အိမ္စားစရိတ္ ထို ့ထက္ပို၍ သူ ပိုျပီး ေငြကိုအသံုးမျပဳနိုင္
အသံုးမျပဳနိုင္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ အပိုသံုးဖို ့ေနေနသာသာ တစ္ေန ့စရိတ္ေတာင္ တစ္ေန ့ေလာက္ငွေအာင္ မနည္းသံုးစြဲေနရသည့္ သူတို ့ဘဝ အေျခအေနကို သူသာ အသိဆံုးျဖစ္ေလသည္။
ယခုလည္း ေနထိုင္မေကာင္းသည့္ ၾကားမွ အိမ္စား၇ိတ္အတြက္ ဆိုက္ကားထြက္နင္းေနရင္း တစ္ကိုယ္လံုးခ်မ္းတုန္တက္လာျခင္း နွင့္ အတူ ေခါင္းေတြပါ တဆစ္ဆစ္နွင့္ကိုက္လာေသာေၾကာင့္ သူ အိမ္သို ့ျပန္လာခဲ့ျပီး မၾကာမီ ဇနီးျဖစ္သူ ေအးေမ က…
ကိုလွေဖ ရွင္ေနမေကာင္းဘူးလား ၊ ရွင့္ၾကည့္ရတာလည္း ႏြမ္းနယ္ေနသလိုပဲ ဟု ေမးေပမယ့္ လွေဖတစ္ေယာက္ ေခါင္းခါျပီး
နည္းနည္းပင္ပန္းေနလို ့ပါ ေအးေမရယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ခဏေလာက္လွဲလိုက္ရင္ သက္သာသြားမွာပါ လို ့ေအးေမ စိတ္မပူေစရန္ ေျပာေနေပမယ့္ သူ ့ေခါင္းေတြတအား ထိုးကိုက္လာခဲ့သလို တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ခ်မ္းစိမ့္လြန္းေနေခ်ျပီ။
ထမင္းစားမလား ဟု ဇနီးသည္ ေမးေပမယ့္ သူ မစားေသးဘူး ခဏ လွဲလိုက္ဦးမယ္ဟု ဆိုကာ ေစာင္အစုတ္ေလးအားျခံဳျပီး အိပ္ေနလိုက္သည္။ခ်မ္းတုန္လိုက္ ေခါင္းကိုက္လိုက္နွင့္ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားျပီး ညေနေစာင္းတြင္ျပန္လည္နိုးထ လာျခင္းနွင့္အတူ သူ ့
ေဝဒနာေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားေခ်ခဲ့ျပီ။ေအးေမကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗိုက္ၾကီးတျဗဲဲျဗဲ ျဖင့္ အိမ္ေရွ ့ဝါးလံုး တန္းမွာ လွန္းထားေသာ အဝတ္မ်ား ရုတ္ေနတာသူ လွမ္းျမင္ေနရသည္။
အဝတ္မ်ားရုတ္လို ့ အိမ္ေပၚသို ့ေအးေမတက္လာျပီး ခဏမွာပင္ အမေလး ဗိုက္နာလိုက္တာ ေမြးေတာ့မလား မသိဘူး။ကြ်တ္ ကြ်တ္
အား နာလိုက္တာ ကိုလွေဖရယ္…ဟူေသာအသံနွင့္အတူ အိမ္ရဲ့ၾကမ္းခင္း ဝါးျခမ္းစုတ္ေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း ညဥ္းညဴေနသည့္ ေအးေမ အား သူ ၾကည့္လိုက္ရင္း အိပ္ရာမွ အလွ်င္အျမန္သူ ထလိုက္သည္ ေခါင္းမိုက္ကနဲ ျဖစ္သြားေပမယ့္ သူ ့ကိုယ္ဟန္သူ ျပန္ထိန္းလိုက္ရင္း
ေအးေမ နင္ နင္ ေမြးေတာ့မလား ၊ ဒုကၡပါပဲ ငါတို ့မွာ ပိုက္ဆံကလည္း မရွိဘူး နင့္နားကပ္ေလး အခ်ိန္ရွိတုန္း သြားေရာင္းလိုက္မယ္။
ဒီနားကပ္ေလးက ရွင္နဲ ့မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ရွင္မဂၤလာဦး လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဝယ္ေပးခဲ့တာေလး က်မ မေရာင္းရက္ပါဘူး ကိုလွေဖရယ္…။နာက်င္ေနသည့္ ေဝဒနာၾကားမွ အားယူကာ ေျပာလိုက္သည့္ ေအးေမအသံအား သူ ကရုဏာမသက္နိုင္ေတာ့ သည့္ အေျခအေန…။မေျပာခ်င္သည့္ စကားအား မေျပာမျဖစ္ေျပာရေပေတာ့မည္ ဟူ ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နွင့္ အတူ လွေဖတစ္ေယာက္…။
ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိုင္ဘူး ေအးေမ ၊ ဒီအေျခအေနေရာက္မွေတာ့ တို ့ဒီတိုင္းေနလို ့ရေတာ့မလား။
ေျပာေျပာဆိုဆို ျဖင့္ပင္ ေအးေမ၏ တုန္ရီေနေသာ လက္ျဖင့္ေပးသည့္ နားကပ္ေလးတစ္စံုကို သူယူျပီး ခပ္သြက္သြက္ အိမ္ေပၚမွ ေျပးဆင္းကာ ရပ္ကြက္္ထိပ္နားက ေရႊဆိုင္ေလးဆီသို ့။ပိတ္ခါနီးေရႊဆိုင္မွာ နားကပ္ေလးအား ေရာင္းခ်ျပီး ဆိုင္အျပင္သို ့ထြက္လိုက္လွ်င္
ထြက္လိုက္ျခင္း လွေဖ အသိေတြ မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားကာ ေျခေထာက္အစံုပါ ေခြညြတ္ သြားခ်င္ျပီ။မနည္း စိတ္ကို မနည္းအားတင္းျပီး အိမ္သို ့သူ အျမန္ အျမန္ လွမ္းလာခဲ့လိုက္သည္။
အိမ္ေပၚတြင္ ေအးေမတစ္ကိုယ္လံုး တုန္ရီစြာ နာက်င္သည့္ ေမြးခါနီးေဝဒနာအား ၾကိတ္မွတ္ခံစားရင္း သူ ့ျပန္အလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ ေနရွာသည္။ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ ကဲ ကဲ ထ ထ…ေအးေမ ေဆးရံုေျပးၾကမယ္ ဟု ေျပာရင္း ေအးေမအား တြဲလို ့ကားတစ္စီးငွါးဖို ့ျပင္ ဆင္ေနတုန္း သူနွင့္ဘဝတူ ဆိုက္ကားသမား ကိုေအးသြင္ ဆိုက္ကားနင္းလာရင္း လွမ္းေတြ ့သျဖင့္ ဘာျဖစ္တုန္း ငါ့လူရ ၊ ေအးေမ ေမြးေတာ့မလို ့လား ကဲ ကဲ ငါပါ အေဖာ္ရေအာင္လိုက္ခဲ့ေပးမယ္ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို ျဖင့္ နင္းလာေသာဆိုက္ကားအား ကိုေအးသြင္ သူ ့ျခံေလးထဲ ဆိုက္ကားဝင္ထားျပီး သူတို ့နွင့္တူ ေဆးရံုသို ့လိုက္ပါလာခဲ့ေလသည္။
ေဆးရံုသို ့ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း ဆရာဝန္၊ဆရာမတို ့က လူနာအားေမြးခန္း ထဲသို ့အေစာတလွ်င္ ေခၚငင္သြားခဲ့ေလသည္။
လွေဖတစ္ေယာက္ မနက္က ျဖစ္သည့္အတုိင္း ေခါင္းေတြတဆစ္ဆစ္ ထပ္မံထိုးကိုက္လာျခင္း နွင့္အတူ ရင္ေတြတလွပ္လွပ္ တုန္လာခဲ့ျပီး လူနာေစာင့္သည့္ ခံုေလးေပၚမွေန၍ တစ္ကိုယ္လံုးမထိန္းနိုင္ေတာ့ပဲ ထိုးငိုက္ကာ ေဆးရံုၾကမ္းျပင္ေပၚသို ့ေျခလြတ္လက္လြတ္ ထိုးက်သြားေတာ့ေလသည္။
ေဟ့ေကာင္ လွေဖ…ဘာ ဘာ ျဖစ္တာလဲ ဟူသည့္ စိုး၇ိမ္တၾကီး ေမးလိုက္သည့္ ကိုေအးသြင္အသံေတာ့ သူၾကားလိုက္ပါေသးသည္။
ကိုေအးသြင္အား သူ ဘာတစ္ခုမွ ျပန္ေျပာလို ့မရေအာင္ လွ်ာတစ္ခုလံုး လံုးလိပ္လိုက္ကာ မ်က္လံုးမ်ားမွာ အလင္းသဲ့သဲ့ေလးမွ်သာ သူ ျမင္နိုင္ေတာ့သည့္ အေျခအေန။ေနာက္ဆံုးတစ္ကိုယ္လံဳး အားအင္မ်ားကို စုစည္းလုိက္ျပီး သူ ့အိပ္ကပ္အႏြမ္းေလးထဲမွ ေစာေစာက သူေရာင္းခ်လာခဲ့သည့္ နားကပ္ေရာင္းရေငြ ပိုက္ဆံအလိပ္ေလးကို ထုတ္ကာ ကိုေအးသြင္ဆီလို ့မွန္းျပီး လက္ကမ္းလိုက္ျခင္းနွင့္ အတူ သူ ့ႏႈတ္မွ စကားတစ္ခြန္း လူ ့ဘဝရဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ ထြက္ေပၚသြားခဲ့ေလေတာ့သည္။
ဒီ…ဒီ ေငြေလး…ေအးေမ ကို ေပး ေပး ပါ…။စကားသံေနာက္တြင္ေတာ့ လွေဖ မ်က္လံုးထဲ အရာအားလံုးဟာ ေမွာင္အတိ မိုက္ က် သြားခဲ့ ေခ်ျပီ။ေမြးခန္းထဲမွာေတာ့ အူဝဲ အူဝဲ ဆိုသည့္ ကေလးအသံေလးနွင့္ အတူ ပထမဆံုး ေျခလွမ္း နွင့္ ေနာက္ဆံုး ေျခလွမ္းတို ့သည္ ဘဝတစ္ခု၏ ညေနခ်ိန္တြင္ ေပါင္းဆံုခဲ့ပါ ေလသလား ။။။ ။။။
လွ်ပ္စီး...။။။ ။။။(မူပိုင္...လွ်ပ္စီး)

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...