Thursday, January 7, 2016

“အိပ္မက္ကေလး ေပးပါရစီ”


သံ ဂုံ ပ မ ယ် ျမတ္ဗုဒၶေတြကို ဟိုဘုရားမွ တန္ခိုးႀကီးတယ္ သည္ဘုရားမွ တန္ခိုးႀကီးတယ္ ႏႈိင္းယွဥ္ေရြးခ်ယ္ ကိုးကြယ္မေနေပမယ္႔ ေဂါတမဘုရားရွင္ ရုပ္ပြားေတာ္ခ်င္း အတူတူ ဆုေတာင္းျပည့္ ဘြဲ႔ေတာ္ပါမွ ကန္ေတာ႔ပြဲ အေမႊးတိုင္ ရႊန္းရႊန္းၿမဳိင္ၾကတဲ႔ လူ႕စိတ္သေဘာကို ေစာေၾကာမိတဲ႔အခါ သူတို႔လည္း ကိုးပါးေသာဂုဏ္ေတာ္ကို ၾကည္ညဳိသဒၶါ ပြားမ်ားတဲ႔ေနရာမွာ လိုဘကေလးနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးမွ သာရာစီးတတ္ၾကေပသကိုး လို႔ နားလည္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘုရားရွိခိုးလို႔ ကုသိုလ္ရမွာခ်င္းအတူတူဆို အခုခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ေတာင္းတဲ႔ဆုျပည့္ခ်င္တာ လူ႔သဘာဝပါေလ။ လူေတြ မေျပာနဲ႔ တန္ခိုးရွိတဲ႔ နတ္ေတြေတာင္ အိပ္မက္ယာမက္ ေပးမယ္ၾကံရင္ မ်က္ႏွာႀကီးရာ ဟင္းဖတ္ပါရသတဲ႔။ ဟုတ္သားပဲ။ ရပ္ထဲရြာထဲက အရက္သမား ၾကက္သမား သြားအိပ္မက္ေပးလို႔ ဘယ္သူက ယုံမွာတုန္း။ မင္း ပုဏၰား သူေ႒း သူၾကြယ္ေလာက္ကို “Dream a little dream of me” လုပ္ႏိုင္မွ သူ႔အိပ္မက္ကေလးလည္း ေျခာက္ေရးခုနစ္ေရး အေရးလုပ္ခံရမယ္ မဟုတ္ပါလား။
သားလည္း အခုေလာေလာဆယ္ ဘႀကီးစိန္တို႔ ေမႀကီးစုတို႔ဆီ အိပ္မက္ယာမက္ကေလးမ်ား သြားေပးႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ဘယ္လိုနိမိတ္ပုံကေလးေတြနဲ႔ ေပးရပါ႔မလဲ။
မေဟာ္သထာဇာတ္ေတာ္ထဲမေတာ႔ ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ဝမ္းထဲကအူေတြဟာ နန္းၿမိဳ႕ရိုးကို ပတ္ၾကည့္တယ္ ဆိုလားပဲ။ ဘတို႔ဆီ အူဘယ္ႏွစ္ေခြ ေမာင္႔ဝမ္းထဲမွာ ရွိေလတယ္ မေျပာတတ္ေပသိ အဲသည္အူအေခြကေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္တို႔ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးကို တစ္ပါတ္ေလာက္ လာလွည့္ၾကည့္ၾကပါလား လို႔။ ဇာတ္ေတာ္ထဲကလို မီးပုံႀကီးေလးပုံအလယ္က ထိန္ထိန္ညီးညီး တစ္ခုတည္းေသာမီးပုံကိုေတာ႔ ေတြ႔ရမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဇလားထဲကေန ရြစိရြစိနဲ႔ လွ်ံက်လာတဲ႔ အေကာင္ေဖြးေဖြးေတြလို လူနာေတြ လွ်ံလန္ၿပီး ထြက္က်လာတာကို ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္။ ဥပမာေပးစရာ ရွားလို႔ မဆီမဆိုင္ လက္ပံသား ဓါးနဲ႔ခ်ဳိင္တာ မဟုတ္ရေပါင္။ သူမ်ားေတြလည္း စကားဆန္ဆာေတြဆင္ၿပီး ဝိေဒဟရာဇ္ပုတ္သင္ေလး ဘာေလး လုပ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က “အႏွိပ္သယ္ငတိုးေျပာ ေသာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။” နဲ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ တကယ္လည္း လူနာေတြ လွ်ံလန္လာတဲ႔ပုံစံဟာ ျမင္မေကာင္းရႈမေကာင္း စိတ္ပ်က္စရာသာေကာင္းေတာ႔တယ္။
မနက္မနက္ဆို ကိုယ္တို႔ ငါးထပ္ေဆာင္သစ္ႀကီးေအာက္က ျပင္ပလူနာ႒ာနမွာ လူေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတာပဲ။ ကင္ဆာေဆာင္နဲ႔ ဓါတ္ေရာင္ျခည္႒ာနအေရွ႕မွာေရာ။ ကားလမ္းကူးလိုက္ရင္ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာရွိတဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ အာရုံေၾကာေဆာင္ေတြမွာေရာ၊ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ဘုရားပြဲမ်ားလို ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားေနတာကို ေတြ႔ရမွာပါ။ လူနာေဆာင္တိုင္းေဆာင္တိုင္းမွာ ကုတင္ေနရာမေလာက္လို႔ ေကာ္ရစ္ဒါေရာ အလယ္ေကာင္လူသြားစၾကၤန္မွာပါ ခုံေတြထိုးၿပီး တင္ထားရတာ လမ္းေလွ်ာက္ဝင္လို႔ေတာင္ မလြယ္ေတာ႔ပါဘူး။ ေန႔စဥ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနက် ျပည္သူ႔ေဆးရုံႀကီးတစ္ခုနဲ႔ မတူပဲ စစ္ေျပးဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုလို ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းတစ္ခုလို လာသမွ်လူနာ ျဖစ္သလိုလက္ခံၿပီး ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ဒေရာေသာပါး ကုသေပးေနရပါတယ္။
ညေနေစာင္းသြားလို႔ အေရးေပၚ လူနာလက္ခံတဲ႔ ႒ာနေရာက္ရင္ ကုတင္နဲ႔ လက္တြန္းလွည္းေပးဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ ခဏေပးထိုင္စရာ ကုလားထိုင္ေတာင္ မက်န္ေတာ႔လို႔ မတ္တတ္စမ္းေနရတဲ႔လူနာေတြပါ ေတြ႔ရပါလိမ္႔မယ္။ စမ္းၿပီးရင္ အျပင္ခဏထြက္ျပန္ေစာင္႔ဦး။ ေနာက္တစ္ေယာက္ စမ္းရဦးမယ္။ စာအုပ္အရင္လုပ္ထားနွင္႔၊ ေသြးအရင္ေဖာက္ထားႏွင္႔၊ ဓါတ္မွန္အရင္ရိုက္ထားႏွင္႔၊ တစ္ခုခုလုပ္ၿပီးမွ ျပန္လာခဲ႔။ အခုေတာ႔ ခဏေလး ဖယ္ေပးပါဦး။ အဲ႔သလိုမ်ဳိး အိေျႏၵမရ ကုသေပးေနရပါတယ္။ ဆရာဝန္ ဆရာမအင္အားဆိုတာကေတာ႔ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။ သည္အေျခအေနမ်ဳိးမွာ စြမ္းရည္ျပည့္ က်န္းမာေရးေစာင္႔ေရွာက္မႈ ရနိုင္ပါ႔မလား လို႔ သံသယမရွိပါနဲ႔။ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ယုံလိုက္စမ္းပါ။ လုံးဝ မရနိုင္ပါဘူး။
အဲ႔ေတာ႔ ဘာလုပ္ခ်င္သလဲ။ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ သိေစခ်င္ရုံကေလးပါ။ ႏို႔မို႔ဆို ဦးတို႔က အေတာင္႔စင္ ေဘာ္ဒီဂတ္ကေလးေတြနဲ႔ လမ္းေၾကာင္းရွင္းၿပီးမွ ေဆးရုံေပၚတက္တက္ၾကည့္၊ “ဒါႀကီးက မီးေမာင္းႀကီး၊ ဒါႀကီးက ေထာ္လီႀကီး၊ အဲကြန္းႀကီးမွ ေအးလို႔ ခိုက္ခိုက္ကိုတုန္ေရာ။” နဲ႔ ျပန္ျပန္သြား။ “ႏိုင္ငံျခားကေတာင္ ငါတို႔ဆီ လာကုလို႔ရေလာက္ၿပီ။” လို႔ ထင္ေနၾကလို႔။ တကယ္႔လက္ရွိ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ႔ အေျခအေနေတြကို ပကတိအတိုင္း သိျမင္သြားေစဖို႔ အိပ္မက္ေပးလို႔ရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းမလဲ လို႔ ေျပာၾကည့္ၾကည့္တာပါ။ ရင္ထဲ ေပါ႔သြားလည္း မနည္းပါဘူး။
ႏိုင္ငံေတာ္အေနနဲ႔ ဆထက္ထမ္းပိုး ပံ႔ပိုးေပးထားမွန္းလည္း သိပါတယ္။ ဆီးသီးဗန္းေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ ဆီးသီးကြန္တိန္နာႀကီး က်ဳပ္တို႔ဆီေမွာက္ေနတာဗ်။ အရင္ကထက္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ ကမာၻ႔အဆင္႔မီ လူနာေဆာင္ႀကီးမွာ အရင္ကမေပးႏိုင္တဲ႔ အခမဲ႔နီးပါး ေဆးကုသမႈမ်ားကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ေလ႔က်င္႔သင္ၾကား က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းမ်ားနဲ႔ အရင္ကထက္ သာလြန္ဆပြား အးကိုးအားထားျပဳလာေသာ ျပည္သူလူထုႀကီးကို ေစာင္႔ေရွာက္ကုသေပးလ်က္ပါ။ အစိုးရဘက္ကလည္း အမ်ားႀကီး လိုက္ေလ်ာစိုက္ထုတ္ထားတယ္။ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းေတြဘက္ကလည္း အစြမ္းကုန္ အားထုတ္ႀကဳိးပမ္းေနတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဇလားထဲလွ်ံလာတဲ႔အေကာင္ေတြလို လႈပ္စိလႈပ္စိတက္လာရတဲ႔အေၾကာင္းကေတာ႔ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ စည္းကမ္းက်နတဲ႔ စံနစ္တစ္ခု ရွိမေနတဲ႔အတြက္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနရတာပါ။
ဘာစံနစ္လဲ ဆိုေတာ႔ စံနစ္တက် လူနာလႊဲပို႔ကုသေစတဲ႔ (Referral System) တစ္ခု ရွိမေနတာ။ လူနာေတြက သူတို႔ဘာသူတို႔ လာခ်င္တဲ႔အခ်ိန္မွာ လာခ်င္သလို လာျပတယ္။ သည္ေန႔ သည္ရက္ သည္အခ်ိန္က သည္အခ်ိန္ထိ ဘယ္သူဘယ္ဝါနဲ႔ ျပခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ႀကိဳတင္ခ်ိန္းဆို Appointment ယူထားတာမ်ဳိး မရွိဘူး။ လႊဲစာလည္း ပါခ်င္မွပါတယ္။ အခု ေဆးရုံအသစ္ႀကီး ျဖစ္လာၿပီ။ ျပလို႔အဆင္ေျပတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ႔မွ ဘယ္သူရွိသလဲ။ နံမယ္ဖတ္ၿပီး အထူးကုေတြနဲ႔ျပမယ္။ ဘာလဲ။ ၾကည့္မေပးနိုင္ဘူးလား။ ငါတို႔မွာ ဟိုးအေဝးႀကီးက လာရတာကြယ္။ မနက္ကတည္းက တန္းစီထားတာ။ ေနမေကာင္းလို႔ လာျပတာ။ အေပ်ာ္လာလည္တာ မဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမယ္႔ အဲ႔လိုလူနာမ်ဳိးကို ဆရာဝန္တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ေလးငါးဆယ္ ၾကည့္ေပးေနရတယ္။ မနက္ကစၾကည့္ရင္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာလည္း ျဖတ္လို႔မရဘူး။ လူနာၾကည့္ခ်ိန္ကုန္လို႔ သည္အခန္းမွာထိုင္မယ္႔ ေနာက္႒ာနတစ္ခုက ဆရာဝန္ေတာင္ ေရာက္လာၿပီ။ ေရွ႕ကလူနာေတြ မျပတ္ေသးဘူး။ အခုေလးတင္ေရာက္လာတဲ႔သူကလည္း အေဝးႀကီးကလာရတာ လမ္းေတြပိတ္ ဘာေတြပိတ္နဲ႔မို႔ သည္ေန႔ၾကည့္မေပးရင္ မျပန္ဘူးတဲ႔။ ဘယ္႔နွယ္လုပ္မလဲ။ ဆရာဝန္ ထမင္းမစားရေသးတာေလာက္ကို စကားထဲထည့္ၿပီး ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာဝန္လုပ္ပါတယ္ဆိုမွ ဒါမ်ဳိးေတြ ရိုးဟိုးဟိုးေနၿပီ။
ျပႆနာက ဆရာဝန္မွာ သည္အလုပ္တစ္ခုတည္း ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ခြဲခန္းဝင္ရဦးမယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ စာသင္ရဦးမယ္။ အေဆာင္ထဲကလူနာေတြအတြက္ လုပ္စရာအလုပ္ေတြ ရွိဦးမယ္။ တမယ္မယ္နဲ႔ မယ္ၿပဳိင္ပြဲသာ ဝင္ပလိုက္ခ်င္ေတာ႔တယ္။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္က လူနာတစ္ေယာက္ကို ၅ မိနစ္ႏႈန္းနဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာင္ တစ္နာရီကို ၁၂ ေယာက္ပဲ ၾကည့္လို႔ရမယ္။ အခုဟာက တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူနာတစ္ရာေက်ာ္ၾကည့္ေနရလို႔။ ဒီဆရာဝန္ႀကီးေတြကို အျပင္ေဆးခန္းမွာလည္း ျပလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဟိုမွာဆိုရင္ ေနဝင္မိုးခ်ဳပ္ တကုပ္ကုပ္ေစာင္႔ၿပီး ျပရမွာ။ ဒီမွာက တရားဝင္အလုပ္ခ်ိန္ေလ။ မင္းဘယ္ေျပးမလဲ မိခ်ဳိသဲ။ ညွင္း ညွင္း ညွင္း ညွင္း။
အေရးထဲ ေဖ႔စ္ဘုတ္ေပၚမွာ ဝမ္းသာအားရ ထၿပီး ခ်ီးက်ဴးတဲ႔စာေတြ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ဝမ္းမသာနိုင္ပါဘူး။ ဘယ္႔ႏွယ္။ “အရပ္ကတို႔ေရ။ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးက အရမ္းအရမ္းကို ေကာင္းလိုက္တာမွ က်ဳပ္စက္ရုံက အလုပ္သမားေတြ ကားနဲ႔တင္ေခၚသြားၿပီး အကုန္ေဆးစစ္ေဆးကုေပးလိုက္တာ တစ္ျပားမွေတာင္ ေပးစရာမလိုဘူး။ ေနာက္လည္း ဘယ္သူေနမေကာင္းျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုပဲ ေဆးရုံကိုလိုက္ပို႔ေပးလိုက္ရင္ ေအးေရာ။” အဲသလိုမ်ဳိး သာဓုေခၚေနတဲ႔အခါ ကိုယ္တို႔မွာ အီလယ္လယ္ႀကီး ျဖစ္ရပါတယ္။ ေဆးရုံဆိုတာ အမႈိက္ပုံမွ မဟုတ္တာ လို႔ ေျပာမိရင္ ဆရာဝန္စိတ္မရွိဘူး အေျပာခံရမယ္။
အမွန္ေတာ႔ အလုပ္ရွင္ နဲ႔ အလုပ္သမားအၾကားမွာ က်န္းမာေရးေစာင္႔ေရွာက္မႈဆိုင္ရာ အာမခံခ်က္နဲ႔ အခြင္႔အေရးေတြ ရွိပါတယ္။ အလုပ္သမားဝန္ႀကီး႒ာနေအာက္မွာ လူမႈဖူလုံေရးေဆးေပးခန္းေတြနဲ႔ အလုပ္သမားေဆးရုံႀကီးေတြ ရွိၿပီးသား။ ကုလည္း ကုေပးေနၿပီးသား။ မမာမက်န္းျဖစ္လာရင္ အလုံးစုံလႊမ္းျခဳံေသာ ျပဳစုကုသမႈေတြ အခမဲ႔ ရရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အလုပ္ရွင္ဘက္က လူမႈဖူလုံေရးစာအုပ္လုပ္ေပးထားၿပီး လစဥ္ပုံမွန္ အခ်ဳိးက် ထည့္ဝင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အဲ႔ဒါေတြ အလုပ္ရႈပ္မခံနိုင္လို႔ ျဖစ္လာရင္ ကားေပၚတင္ေခၚသြားၿပီး ေဆးရုံလိုက္ပို႔ေပးရင္ ၿပီးေရာ မဟုတ္လား လို႔ အလုပ္ရွင္ေတြက ေတြးလာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ မၾကည့္ေပးႏိုင္တာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးကုတယ္ဆိုတာ ေဖေဇာ္ဂ်ီလို ေတာင္ေဝွးနဲ႔ တို႔လိုက္ရုံနဲ႔ ေပ်ာက္သြားရင္လည္း အေကာင္းသား။
ဂ်ပန္မွာဆိုရင္ သူ႔နယ္နဲ႔သူ ေဆးခန္းေဆးရုံေတြ သပ္သပ္ရွိတာေတာင္မွ ရုံးခ်ိန္အတြင္း လာလို႔ရတဲ႔ေဆးခန္း၊ ရုံးခ်ိန္ျပင္ပ လက္ခံကုသေပးတဲ႔ေဆးခန္းဆို သပ္သပ္စီ ရွိပါတယ္။ အသည္းအသန္ကို အသည္းအသန္လို ကုၿပီး အာဂႏၶဳကို အာဂႏၶဳလို ကုသတဲ႔။ ကိုယ္တို႔ဆီမွာလို ပူတာအို၊ ေကာ႔ေသာင္၊ ဘူးသီးေတာင္၊ တာခ်ီလိတ္ကလူနာေတြ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးကို ကိုယ္႔သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ဥဒဟို လာကုေနတာမ်ဳိး မရွိပါဘူး။
အျပင္ေဆးခန္းမွာက်ေတာ႔ ဘယ္ကလာလာ စတုဒီသာ။ ေျမြေဟာက္လိုလွ်ာန်စ္ခြနဲ႔ လာသမွ် လက္ခံၿပီး ျပည္သူ႔ေဆးရုံက်မွ ေတာင္ေတာကသာၿပီး ေျမာက္ေတာမသာလို႔ ရမလား။ ရပါတယ္ေလ။ သာဆိုလည္း သာရုံေပါ႔။ အလွည့္ေလးေတာ႔ ေစာင္႔ေပးၾကဦး။ သုံးေယာက္ေလာက္ၿပဳိင္ နားၾကပ္တင္ေတာ႔လည္း ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ေဖ႔စ္ဘုတ္ေပၚ တင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ၿမဳိ႕ထဲမွာ ကားလမ္းပိတ္ရင္ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြနဲ႔ စံနစ္တက် လမ္းရွင္းေပးသလိုပဲ၊ ေဆးရုံေပၚက လူနာေတြကိုလည္း စည္းကမ္းတက် လူနာလႊဲပို႔တဲ႔ စံနစ္နဲ႔ လက္ခံကုသေပးဖို႔ လိုပါမယ္။ ဆရာဝန္က လူနာကို မကုဘူး ျငင္းရမယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ လူနာေတြသာ သူ႔ဘာသာသူ နည္းမွန္လမ္းမွန္ လာျပတတ္သြားေအာင္ အသိပညာေပးရမွာပါ။ လူနာသိပ္ၾကပ္လြန္းလို႔ အဆင္မေျပစရာရွိရင္ သူတို႔ပဲ နစ္နာတာ မဟုတ္လား။
လူနာက ေဆးရုံတက္ဖို႔ လိုလာၿပီဆိုရင္ေတာ႔ အိမ္ကလူ ႏွစ္ေယာက္သုံးေယာက္ေလာက္ အလွည့္က် လူနာေစာင္႔ဖို႔ လိုလိမ္႔ဦးမဗ်။ ဘိုဆန္ဆန္ ဧည့္ခ်ိန္က်မွ ပန္းစည္းေလးေပးျပန္လို႔ မရဘူး။ ဘယ္အေဆာင္မွာျဖစ္ျဖစ္ လူနာက တစ္ရာေက်ာ္၊ တာဝန္က် ဆရာဝန္ဆရာမက တစ္က်ိတ္ပတ္လည္၊ လူနာကို အင္းအင္းပါ ရွဴးရွဴးတည္က အလုပ္သမားခိုင္းလို႔ရပါတယ္။ မရတာက ေဆးဝယ္၊ ေသြးေဖာက္၊ ဓါတ္မွန္၊ အေခါက္ေခါက္အခါခါ လိုသမွ်ေျပးၿပီး အဲသည္လူနာအတြက္ တာဝန္ယူႏိုင္မယ္႔သူတစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ႔ ရွိမွရမယ္ေလ။ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ပုလင္းထဲက ေဆးေတြကုန္ရင္လည္း ဆရာဝန္ေျပးေခၚရမယ္။ (ၿပီးက်မွ ဟိုက ဘီးလုံးေလး ကိုယ္႔ဘာသာ လွည့္ပိတ္ထားလိုက္လို႔ ျပန္ေျပာကာမွ ေျပာေရာ။) ဗိုက္နာလို႔၊ အန္လို႔၊ ကိုယ္ပူလို႔၊ လူနာမွာ ျဖစ္သမွ် အားလုံး ဆရာဝန္ကို လာေျပာနိုင္ဖို႔ လူနာေစာင္႔ မရွိလို႔ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာလို လူနာေစာင္႔မပါပဲ လူနာတစ္ေယာက္တည္းကို ေဆးရုံက လိုေလေသးမရွိ ျပဳစုကုသေပးႏိုင္တဲ႔ အေျခအေနမွ မရွိတာ။
ဆရာဝန္ေတြကလည္း မလိုတစ္မ်ဳိး လိုတစ္မ်ဳိးဗ်။ အခုပဲ သူတို႔က လူနာေစာင္႔ မရွိမျဖစ္လိုတယ္။ လူနာေစာင္႔မပါရင္ ေဆးရုံတင္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ေျပာေနတာ။ မနက္မနက္က်ေတာ႔ အဲသည္လူနာေစာင္႔ေတြအကုန္လုံး ေခါင္းေလာင္းတီးၿပီး ဆရာဝန္ႀကီး ေရာင္းလွည့္ေတာ႔မယ္။ အကုန္အျပင္ ထြက္ ထြက္။ နဲ႔ ေမာင္းခ်ျပန္ေရာ။ ရတယ္ေလ။ ခမ်ားတို႔ ေရာင္းတုန္း လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလး ဘာေလးထိုင္ ေဒါင္ေလးတီးေလး ဆြဲလိုက္မယ္ မၾကံနဲ႔။ ဒီကုတင္က လူနာေစာင္႔ ေခၚစမ္း။ မေန႔ကတုန္းက ေဖာက္ထားတဲ႔ ေသြးအေျဖေတြ ျပန္ေရြးၿပီးပလား။ ဘယ္မလဲ။ ဆိုရင္ ႀကိမ္စၾကာနဲ႔ ရိုက္သလို ေငါက္ကနဲငုတ္တုတ္ေပၚရပါတယ္။ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ ဝါဒ္ထဲက ေမာင္းထုတ္လိုက္ေပမယ္႔ ဘယ္ကိုမွ မသြားနဲ႔။ တံခါးဝနားမွာ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ လိုလွ်င္ရေစ ႀကဳိးႏြယ္ေခြသို႔ ေနရတယ္။ သူတို႔တေတြ အေပါက္ဝမွာ ဝင္ေခ်ထြက္ေခ် လိပ္ေခါင္းကေလးေတြလို ေနတဲ႔အခါ ဝါဒ္ထဲက အလုပ္သမားေတြက တျခားအလုပ္ခိုင္းလို႔မရေတာ႔ဘူး။ ဂိတ္ေစာင္႔ပဲ အလုအယက္ လုပ္ေတာ႔တယ္။ သေဘာေပါက္ပလား။
သည္ျပႆနာေတြ ေျပလည္သြားေအာင္လို႔ လူနာေစာင္႔လက္မွတ္ေတြ ထုတ္ေပး၊ လည္ဆြဲေတြထုတ္ေပး၊ သူမ်ားနည္းတူ စမကဒ္ေတြနဲ႔ အဝင္တစ္ခါ အထြက္တစ္ခါ တြီကနဲမီးလင္းၿပီး Open Sesame ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးေပမယ္႔လည္း လူမေျပာနဲ႔ အဲသည္ စမကီးနဲ႔ ေအာ္တိုမစ္တစ္တံခါးႀကီးေတာင္ ရူးသြားလို႔ ဖြင္႔မရ ပိတ္မရ ျပင္လိုက္ရတာ ခဏခဏ။ ကိုယ္တို႔ဆီက ဓါတ္ေလွကားေတာင္ ဒရိုင္ဘာထားမစီးရင္ နွစ္ရက္နဲ႔ ပ်က္တဲ႔အမ်ဳိး။ အဲ႔ေတာ႔ ဘာျဖစ္လဲ။ ေဆးရုံစၾကၤန္မွာ ေစာင္ကေလး ပုဆိုးကေလးခင္းၿပီး အထက္စေရာေအာက္စေရာ လန္ကုန္ေအာင္ အိပ္ေနတဲ႔ လူနာေစာင္႔ပရိတ္သတ္ႀကီးနဲ႔ တိုးမေပါက္ေတာ႔ဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ အိမ္ကခ်က္ျပဳတ္လာတဲ႔ ထမင္းခ်ဳိင္႔ ဟင္းခ်ဳိင္႔ေတြနဲ႔ အဲ႔ဒီနားတင္စား။ အနားေတာ္သလိုပစ္။ ဘာညာသာရကာ ေနၾကာ ကြာစိ လာေရာင္းတဲ႔သူေတြကလာ။ ေဆးလိပ္လား ကြမ္းယာလား။ ကာတြန္းစာအုပ္ကေလးမ်ားပါ ငွားဦးမတဲ႔။ အမယ္ ဖုန္းအားသြင္းေပးသည္ ေတာင္ပါေသး။
ကိုယ္အလုပ္လုပ္တဲ႔ လူနာေဆာင္က ခြဲစိတ္ေဆာင္ဆိုေတာ႔ လူနာေတြကို မနက္ျပန္ညျပန္ စမ္းသပ္ကုသတဲ႔အလုပ္အျပင္ ခြဲခန္းႀကီးထဲဝင္ၿပီး လိုအပ္သလို ခြဲစိတ္ကုသရတဲ႔ အလုပ္တစ္လုပ္ ပိုပါေသးတယ္။ အေရးေပၚလူနာေတြကို ေန႔မဆိုင္း ညမဆိုင္း တာဝန္နဲ႔ အလွည့္က်ခြဲေပမယ္႔ ခြဲရက္ခ်ိန္းနဲ႔ Elective လူနာေတြကိုေတာ႔ တစ္လ ကိုးသီတင္းနဲ႔ ရက္ခ်ိန္းေပးလို႔မရပါဘူး။ တန္းစီထားတဲ႔ၾကားက ေရွ႕တိုးတယ္ မရွိဘူး။ ေနာက္ကိုခ်ည့္ ဆုတ္ဆုတ္သြားတာ။ တခါတေလမွာ လူနာကို အိမ္ျပန္မလႊတ္ေတာ႔ပဲ ေခ်ာင္တဲ႔ရက္ထည့္ေပးမယ္ဆိုၿပီး Go Show ဆင္းခိုင္းရပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ေမ႔ေဆးက fit မေပးလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို Postpone လုပ္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ေနာက္တစ္ေယာက္ အစားထည့္နိုင္ဖို႔ ေဘာလုံးသမားမ်ားလို အရံလူေတြ Operation List ထဲ ထည့္တင္ရပါေသးတယ္။
Modular OT အသစ္ႀကီးက ခြဲခန္းဆယ္ခန္းစလုံးမွာ သူ႔အေဆာင္ကိုယ္႔အေဆာင္ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ နင္ဆင္းနင္တက္ ခြဲေနတာေတာင္မွ လူနာေတြကို အားနာစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေဒၚစၾကာ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ လုပ္ေနရတယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဆီးလမ္းေၾကာင္း ေက်ာက္တည္လို႔ မွန္ေျပာင္းနဲ႔ခြဲရေတာ႔မယ္႔အခါ ေဆးရုံမွာ ကိုယ္႔ဆရာသမား သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေပမယ္႔ သြားမခြဲပါဘူး။ သၾကၤန္ပိတ္ရက္ ေရာက္ေအာင္ေစာင္႔ၿပီး အျပင္မွာပဲ သြားခြဲတယ္။ ကိုယ္ဝင္လိုက္လို႔ ေရွ႕ကတန္းစီေနတဲ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္သြားမွာ အားနာလို႔။ သူတို႔ဆီက Waiting list က ေျခာက္လစာ တစ္ႏွစ္စာ ရွိေနၿပီေလ။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အဲသလိုပဲ စဥ္းစားတဲ႔အခါ ခြဲဖို႔အလွည့္ေစာင္႔ေနတဲ႔လူနာေတြ ဦးစားေပးစီတဲ႔အခါ လူနာမ်က္ႏွာထက္ ေရာဂါမ်က္ႏွာကိုပဲ ၾကည့္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ရြခ်င္ပြခ်င္လို႔ ဆီလီကုံးေတြ ဘာဘာညာညာ ထည့္ထားၿပီး အဆင္မေျပလို႔ ျပန္ထုတ္ခ်င္တဲ႔လူနာမ်ဳိးေတြဟာ ေဆးရုံမွာ ကင္ဆာအရင္႔စားလူနာႀကီးေတြနဲ႔ ခြဲခန္းခုံ ၿပဳိင္မလုသင္႔ဘူး။ သူတို႔ ဆတ္ဆတ္ေဆာ႔ေဆာ႔ ထည့္ထားတုန္းက ဒီေဆးရုံကထည့္ေပးလိုက္တာမွ မဟုတ္တာ။ အျပင္မွာ လုပ္ခဲ႔ၾကတာပဲ။ အခုလည္း အဆင္မေျပရင္ အျပင္မွာပဲ ျပန္လုပ္ၾကေပါ႔။ သေဘာေျပာပါတယ္။
ေဟာ။ ေဆးရုံကလူေတြ အျပင္ေခၚထုတ္ဖို႔ ႏွပ္ေၾကာင္းေပးတယ္ေတာ႔ မထင္ပါနဲ႔။ ရန္ကုန္မွာ သုံးႏွစ္ျပည့္ေတာ႔မယ္။ အျပင္ေဆးခန္း လုံးဝမထိုင္ဘူးေနာ္။ ေခ်ေခ်ပဲ။ အမ္းမွာတုန္းက အပူေလာင္လူနာ ဓါတ္ပုံတင္တဲ႔အခါ ဘူမသိကိုးမသိတစ္ေယာက္က အျပင္ေဆးခန္းမွာ လူနာရခ်င္လို႔ ေၾကာ္ျငာတယ္ဆိုတာနဲ႔ တစ္ခါတည္း ျပန္ရွင္းထားခဲ႔တယ္။ ကိုယ္႔လိုေခ်ႏိုင္ရင္ လာေခ်လွည့္။ အခုေျပာခ်င္တာက ကုိယ္႔ဘာသာကိုယ္ အျပင္ေဆးခန္းမွာ တတ္ႏိုင္တဲ႔သူေတြက ေဆးရုံမွာ အလကားရတယ္ဆိုၿပီး ေပခ်ီးက်ၿပီး လာခြဲလို႔ရွိရင္ ေဆးရုံမွာ လေပါက္ႏွစ္ေပါက္ ေစာင္႔ေနရတဲ႔သူေတြကို နည္းနည္းေလာက္ ငဲ႔ၾကည့္ပါဦး လို႔ ေျပာခ်င္တာ။ ကိုယ္႔ေရာဂါက သည္ေဆးရုံမွာခြဲမွ စိတ္ခ်ရမယ္႔ဟာဆိုရင္ တစ္မ်ဳိးေပါ႔။ လူနာေတြ လူလည္က်ပုံေတာ႔ျဖင္႔ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ေဆးရုံမွာ ေစာင္႔ရက္ၾကာတယ္ထင္ရင္ အျပင္ေဆးခန္းထြက္ ပါေမာကၡႀကီးနဲ႔ ငါးေထာင္ဖိုးအကုန္ခံျပ၊ ၿပီးမွ အဲဒီစာအုပ္နဲ႔ ေဆးရုံျပန္လာ။ “ဒီမွာေနာ္။ ခညားတို႔ ေပ်ာ္ဖက္ဆာ႔လူနာ၊ အခုခ်က္ခ်င္း ခြဲေပး။ ေတတြားမယ္ ရွင္တြားမယ္။” ဆိုတဲ႔ မိေက်ာင္းမင္းႀကီးေတြပါ။ အျပင္မွာေတာ႔ ခြဲခန္းထဲ ရွဴရွူးဝင္ေပါက္ရင္ေတာင္ သိန္းေအာက္ေလ်ာ႔တာ ဘာမွမရွိဘူး မဟုတ္လား။
ကိုယ္႔သေဘာကေတာ႔ အျပင္ေဆးရုံကလူနာေတြ မႏိုင္ရင္ကာမဟုတ္ရင္ အစိုးရေဆးရုံေတြေပၚ တက္မလာေစခ်င္ပါဘူး။ ၿပီးက် သည္မွာ ကိုယ္တို႔ေပးတဲ႔ဆားဗစ္နဲ႔ သူတို႔ ေက်နပ္နိုင္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ခြဲတာလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ မခြဲေသးတာလဲ။ ဆရာဝန္ႀကီးက ေျပာေတာ႔ ခြဲဖို႔လိုအပ္တယ္ဆို။ အခုခြဲမေပးေသးတာ ဘာအေၾကာင္းရွိသလဲ။ လဲ လဲ လဲ လဲ။ နဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ နစ္ကီဘိုမင္းေအာင္ သီခ်င္းအတိုင္းပဲ “ကိုင္းကြာ။” ဆိုၿပီး မထိုးမခ်င္း ေမးေနေတာ႔တာ။ ေစာေစာကေျပာတဲ႔ Referral System ထဲမွာ ေဆးရုံ နဲ႔ ေဆးခန္းကို လူနာကခ်ည့္ သူ႔သေဘာက် ထင္သလို ေရြးခ်ယ္ကုသခံတာ မဟုတ္ပဲ ဆရာဝန္က သူနဲ႔သင္႔ေတာ္ရာ စီမံလႊဲအပ္တာက ပိုသင္႔ေတာ္လိမ္႔မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲ႔ဒါက ပိုက္ဆံရွိတဲ႔သူေတြကို အျပင္ေခၚထုတ္ၿပီး ထူထူလွီးမယ္ ပါးပါးလွီးမယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ေၾကာင္႔မဟုတ္ပဲ ျပည္သူ႔ေဆးရုံမွာ မရွိဆင္းရဲသားလူနာေတြကို အသက္ကယ္တင္ႏိုင္ခြင္႔ရေအာင္ တဘက္တလမ္းက ဇီဝိတဒါနလုပ္တဲ႔ သေဘာပါပဲ။ ထီးတင္ပြဲမွာ ပိုက္ဆံက်ဲမွ အလွဴလို႔ေခၚသလား။
ဒါကေတာ႔ သိေအာင္ သေဘာေပါက္ေအာင္ပဲ ေျပာတာပါေလ။ ေဆးရုံဆိုတာ ရုပ္ရွင္ရုံမ်ားလို ရုံျပည့္ၿပီ ဆိုင္းဘုတ္တင္လို႔ ရတာလည္း မဟုတ္။ ဘူတာရုံမ်ားလို ခရီးသည္ဦးေရ ကန္႔သတ္ထားပါသျဖင္႔ လာေလ ေစာေစာသြားမွ တို႔ေနရာရမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္။ စက္ရုံမ်ားလို အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေခါင္းေလာင္းတီးလို႔ လက္ထဲကပစၥည္း ဘုတ္ကနဲ ထားပစ္ခဲ႔လို႔ ရတာလည္း မဟုတ္။ လာေတာ႔လည္း ကုရတာပဲေပါ႔။ အဆင္မေျပေတာ႔လည္း သည္းညည္းခံၾကေပါ႔ေနာ္။ ကြာလတီကို လိုခ်င္ရင္ ကြမ္တတီေလးလည္း ငါးျပားဖိုးေလာက္ ေလွ်ာ႔ေပးၾကပါဦး။ သားသားတို႔လည္း မႏိုင္ဝန္ထမ္းရတာ ခါးခ်ိေနၿပီ။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ၿပီး ျဖစ္ေအာင္လုပ္တာ မလုပ္တာကေတာ႔ လူႀကီးေတြနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အဲသည္လူႀကီးေတြခမ်ာလည္း ေအာက္က ေတာ္သလိုတင္ျပတဲ႔ ေဒတာေတြ ေဝေဝဆာဆာနဲ႔ မိန္းေမာမူးေဝေနမွာစိုးလို႔ အိပ္မက္ကေလး လာေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။
“Stars shining bright above you,
night breezes seem to whisper I love you.
Birds singing in the Sycamore tree,
dream a little dream of me.”

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...