Friday, February 12, 2016

သမိုင္းလွလြန္းသည့္စာတစ္ပိုဒ္

(၁)
ဦးေပၚဦးကို ျမန္မာ့သမိုင္း၌ အလြန္ထင္႐ွားေသာ ပညာ႐ွိအမတ္ႀကီးအျဖစ္ ျမန္မာတိုင္းလိုလို သိၾကသည္။ ကဗ်ာစာဆိုႀကီးအျဖစ္ သိသူကား နည္းပါးသည္။ သိသူမ်ားပင္လွ်င္ ဦးေပၚ၏စာကို ႏႈတ္တက္႐ြ႐ြ ႐ြတ္ဆိုျပပါဟု ဆိုလွ်င္ န၀ေဒးတို႔၊ နတ္သွ်င္ေနာင္တို႔၊ လက္၀ဲသုႏၵရတို႔၏ စာေတြကို ႐ြတ္ဆို ျပႏိုင္သကဲ့သို႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ႐ြတ္ဆိုမျပ ႏိုင္ၾက။
ဦးေပၚဦး၏စာက ႐ိုမင္းတစ္ စာမ်ိဳးမဟုတ္။ ခံစားမႈမပါမဟုတ္ ပါေသာ္လည္း လက္၀ဲသုႏၵရ၏ ခံစားမႈမ်ိဳးပင္မဟုတ္။ သူ႔စာက ပုဂၢလိက အဇၩတၱ ခံစားမႈကို ေဖာ္သည့္ လိုင္းရစ္ ကဗ်ာမ်ိဳး မဟုတ္ေသာၾကာင့္ သာမန္လူတို႔အတြက္ ရင္ခုန္ဖြယ္ မေတြ႔။ သည္ေတာ့..... အသည္းမစြဲ...... ။
၁၉၇၉ ခုႏွစ္မွစကာ စာဆိုေတာ္ ေဟာေျပာပြဲမ်ားတြင္ 'ေသြးငင္ၾကမၼာ၊ ၀ါသနာေၾကာင့္' ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာခဲ့သည္။



၀ါသနာဆိုေသာ စကားကိုလည္း လူအမ်ားက ေပါ့ေပါ့ဆဆ နားလည္ထားၾကသည္။ အ႐ွင္မဟာရဌသာရ ဆိုလိုသည့္ နက္နဲေသာ အဓိပၸါယ္ကို မသိၾက။
ပါဠိပညာ႐ွင္ႀကီး ခ်ီး(လ္)ဒါး(စ္) [Childers] က ၀ါသနာကို-
Vasana- Impression remaining on the mind from past good or evil actions and producing pleasure or pain.
၀ါသနာဟူသည္ [ပစၥဳပၸန္ဘ၀] စိတ္၌ အတိတ္ဘ၀မွ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ကံတို႔၏ အာနိသင္ေၾကာင့္ ႐ွိေနေသာ အက်ိဳးတရားျဖစ္သည္။ သုခေ၀ဒနာကိုလည္းေကာင္း၊ ဒုကၡေ၀ဒနာကိုလည္းေကာင္း ေပၚေစတတ္သည္- ဟု အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုသည္။
စာဆိုတို႔၌ ဤသို႔လွ်င္ ေလးနက္ေသာ ၀ါသနာမ်ိဳး ႐ွိၾကသည္။
ျမင့္ျမတ္ႀကီးက်ယ္ေသာ စာဆိုႀကီးမ်ား၌ ျမင့္ျမတ္ႀကီးက်ယ္ေသာ ၀ါသနာ ႐ွိၾကသည္။ အမွန္တရားကို ေတြ႔လွ်င္ သုခေ၀ဒနာ ေပၚၿပီး၊ အမွားကို ေတြ႔လွ်င္ ဒုကၡေ၀ဒနာေပၚကာ... ခ်ီးမြမ္းသင့္သည္ကို ခ်ီးမြမ္း၍ ကဲ့ရဲ႔သင့္သည္ကို ကဲရဲ႔လ်က္ စာေရးဖြဲ႔တတ္ၾကသည္။ ဤ၀ါသနာသေဘာကား အလြန္တြန္းအားႀကီးသည္။ ကိုယ္က်ိဳးကိုပင္ စြန္႔လႊတ္ရဲေစတတ္သည္။
ဤကဲ့သို႔ စာဆိုႀကီးမ်ား၏ ၀ါသနာအေၾကာင္း ေဟာေျပာတိုင္း ဦးေပၚဦး၏ အျဖစ္ႏွင့္ သူ႔စာႏွစ္ပိုဒ္ကို ႐ြတ္ျပလ်က္ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာေလ့႐ွိပါသည္။
စာတပိုဒ္က သူ႔ ရတု၏ အစပိုဒ္မွ အဖြင့္စကား။

"တင့္တိုးက်က္သေရ၊ ျမင့္ၿဖိဳးေ၀သား၊ စက္ေနပမာ၊ ခ်က္ေျမခ်ာ၀ယ္၊ ေတဇာကြန္႔ျမဴး၊ ၾကယ္ေသာက္႐ွဴးႏွင့္၊ ပ်႔ံလူးဥကၠာ၊ ကဲ့ပမာသို႔......."

ဤအပိုဒ္က 'အက်ိဳး' ကို ရည္ညႊန္းသည္။
ေနာက္တပိုဒ္က.. သူ႔ရတု၏ အဆံုးပိုဒ္မွ နိဂံုးေကာက္ခ်က္စကား။

"က်င့္မ်ိဳးခက္ေ၀၊ ျမင့္တိုးေစသား၊ မိုးေျမတုတ္ခြန္၊ ယုတ္မလြန္ေအာင္၊ အမြန္႐ွည္ၾကာ၊ တည္စိမ့္ငွာဟု"

ဤအပိုဒ္က 'အေၾကာင္း' ကို ျပသည္။
အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာႏွင့္ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္အက်ိဳး ခ်စ္ျမတ္ႏိႈးသည့္ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ ၀ါသနာ တို႔မွ ေပါက္ဖြား ေပၚထြန္းလာသည့္ ကဗ်ာ.......။

(၂)
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔သည္ အဆင့္ျမင့္ေသာ ယဥ္ေက်းမႈျဖင့္ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္စိုး ၍ ကမၻာေပၚတြင္ ေနလာခဲ့ၾကသည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈသက္သည္ ယေန႔ ဥေရာပသားအမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမႈသက္ထက္ ပိုႀကီးသည္။
ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုယ္ပိုင္အမ်ိဳးသားသြင္ျပင္လကၡဏာ၊ ကိုယ့္ထီး၊ ကိုယ့္နန္း၊ ကိုယ့္က်ငွန္းဟု ေခၚေသာ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္မႈတို႔ျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္ ကမၻာေျမေပၚ၌ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္မွာ အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္။ အက်ိဳးမွန္သမွ်၌ အေၾကာင္း႐ွိသည္သာတည္း။
ဂ်ီအိုေပၚလစ္တစ္ [Geopolitic] ေခၚ ပထ၀ီႏိုင္ငံေရးပညာအရဆိုလွ်င္ အဂၤလိပ္လို စတိတ္[State] ေခါမလို ေပၚလီတီးယား[Politeir]၊ ျမန္မာလို ႏိုင္ငံဟုေခၚေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အျမင့္စားတခု ေပၚေပါက္လာရန္ ပထ၀ီေဒသတခုအတြင္း အတူေနၾကသူ လူတို႔အားလံုး၏ စိတ္အတြင္း၌ စတိတ္အိုင္ဒီယာ [State idea] ဟုေခၚသည့္ ႏိုင္ငံသေဘာ ေပၚလာရသည္။ ႏိုင္ငံသေဘာ ဆိုသည္မွာလည္း လူ၏ အသိဥာဏ္တမ်ိဳး ျဖစ္ေလ သည္။ အားလံုးအက်ိဳးအတြက္ အားလံုးေစာင့္ေ႐ွာက္ လိုက္နာၾကရမည့္ စည္းကမ္းစနစ္ လိုအပ္သည္ဟု နားလည္လာေသာ အသိဥာဏ္ျဖစ္သည္။ ထိုအသိဥာဏ္သည္လည္း လူတို႔၏ တူညီေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကို သေဘာတူ ေဖာ္ျပျခင္း [statement of purpose] မွ ထင္႐ွား ေပၚလာရသည္။
စည္းကမ္းစနစ္မ်ား ခ်မွတ္ျခင္း၊ ထိုခ်မွတ္ထားေသာ စည္းကမ္းစနစ္မ်ားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္၊ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္စာင္ေ႐ွာက္ရန္ ထက္မ်က္ေသာအဖြဲ႔အစည္း၊ ထိေရာက္ေသာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ စသည္တို႔ တည္ေထာင္ျခင္းသည္ ႏိုင္ငံတခု၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကိုပင္ အဂၤလိပ္လို ဗိုင္းေအးဗလစ္တီေအာ့(ဖ္)စတိတ္ [viability of state] ဟု ေခၚသည္။ ျမန္မာလိုေတာ့.... ႏိုင္ငံ၏ အျမစ္ခိုင္႐ွင္သန္ႀကီးပြါးျခင္း၏ အေၾကာင္းခံတရား ဟု ေခၚသည္။
ေ႐ွးပေ၀သဏီတည္းက ျမန္မာတို႔၌ ႏိုင္ငံသေဘာေခၚ အသိဥာဏ္႐ွိသည္။ ႏိုင္ငံ၏ အျမစ္ခိုင္႐ွင္သန္ႀကီး ပါြးျခင္း၏ အေၾကာင္းခံတရားေတြ ႐ွိၿပီး... ထိုအေၾကာင္းခံတရားေတြကို ေကာင္းစြာ ေစာင့္ေ႐ွက္သည္။
ဦးေပၚဦး၏ စာသည္ ထိုသို႔ေသာ အေၾကာင္းခံတရားေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္မႈႏွင့္ ပတ္သက္ေန သည္။

(၃)
ဘိုးေတာ္မင္းၾတားကား ျမန္မာ့သမိုင္းမွ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္တပါး ျဖစ္ေလသည္။
သို႔ရာတြင္... ပုထုဇဥ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မွားႏိုင္သည္။ တခါတြင္ ဘိုးေတာ္ မင္းၾတားသည္ 'ပညာ႐ွိ သတိျဖစ္ခဲ' အမိန္႔တခု ခ်မွတ္ခဲ့ေလသည္။
ျမစ္ေတာ္ေလး ေညာင္ရမ္းမင္းအတြက္ ျမဧယဥ္ျပဳလုပ္ရန္ သႆေမဓဆိုင္ရာမွ ေငြေတာ္ ႐ွစ္သိန္း ေ႐ႊတိုက္မွ ထုတ္ယူေစဟု မင္းႀကီးတို႔အား အမိန္႔ေတာ္ ထုတ္ျပန္သည္။ ဤသည္ကို အမတ္ႀကီး ဦးေပၚဦး ၾကားေသာအခါ-
"မင္းႀကီးမ်ား၏ ႐ွင္ဘုရင္သည္ ႐ွင္ဘုရင္ပါးမ၀ေသးပါဘူး" ဟု ဆိုေလသည္။
[ျမန္မာစာညြန္႔ေပါင္းက်မ္း။ စတုတၳတြဲ။ စာမ်က္ႏွာ ၂၂၉]
ဘိုးေတာ္မင္းၾတား မ်က္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ရာထူးအေဆာင္အေယာင္တို႔ကို ႏႈတ္ၿပီး ဦးေပၚဦးအား သိႏၷီၿမိဳ႕နယ္သို႔ အက်ဥ္းႏွင့္ ပိို႔ေစသည္။
အမွန္ကား... ဦးေပၚဦးေျပာပံုမွာ နင့္သီးလြန္းေသာေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္ေသာ္ မင္းၾတားႀကီးကို အျပစ္မဆိုသာ။ ေလာက၀တ္၊ ရာဇ၀တ္၊ ဓမၼ၀တ္ဟူ၍ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြ ႐ွိသည္။ ဤသည္တို႔ကို ဦးေပၚဦး သိသည္။ သိလ်က္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ နင့္နင့္သီးသီး ဆိုခဲ့သနည္း.....။
ငယ္ကၽြန္ယံုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သခင့္အေပၚ ဂ႐ုဏာေဒါေသာႏွင့္ ေျပာမိဟန္လည္း တူသည္။ ထို႔ထက္... သမိုင္းေ႐ွ႔ေရးေတြးေမွ်ာ္ၿပီး "ေလးနက္ရန္ ေသြးထြက္ခံၿပီး" ေျပာသည္ဟု ယူဆရသည္။
နင့္သီးေသာ္လည္း ဦးေပၚဦး၏ စကား၌ ပညာပါေနသည္။ ႏႈတ္မထိန္းႏိုင္၍ လႊတ္ခနဲ ထြက္ေသာစကားမ်ိဳး မဟုတ္။
႐ွင္ဘုရင္ဆိုသည္မွာ... ဘာနည္း။ ႐ွင္ဘုရင္ပါး၀သည္ ဆိုသည္မွာ ဘာနည္း။ ကဗ်ာသတၱိ အနက္ ကိန္း၀င္ေနေသာ စကားျဖစ္ေလသည္။ ေနာင္လာေနာက္သားတို႔ စကားတလံုး တင္က်န္ရစ္ေအာင္ ေျပာျခင္း လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။
သိႏၷီေရာက္မွ ဦးေပၚဦးသည္ ရတု ၆ ပိုဒ္ေရးၿပီး ဘုရင့္ထံပို႔၍ သူ႔ေစတနာကို ႐ွင္းျပသည္။
သူ႔ေစတနာကို မ႐ွင္းျပမီ... ေ႐ွးအစဥ္အလာကို လိမၼာပါးနပ္စြာ ေဖာ္ျပသည္။
"... ညဥ့္ေရာင္ဆည္းစ်ာ၊ ေန႔ညီလာ၌၊ ေ႐ႊဗ်ာလွစ္ၾကဴ၊ မိန္႔ေတာ္မူလ်က္၊ ယူလွ်င္ယူသင့္၊ မယူသင့္ျဖင့္၊ ႐ွင္ပင့္ေမးေတာ္၊ အေရးေပၚလွ်င္၊ ေတြးေျမႇာ္မဆိုင္း၊ ဥာဏ္ခ်င့္ႏိႈင္း၍၊ ဟုတ္တိုင္းထင္ထင္၊ တင္ေလွ်ာက္အင္ကို၊ ေန႔စဥ္မေသြ၊ မွတ္ရေခ်၍...."
ဘုရင္သည္ ကိစၥျပႆနာမ်ား၌ အတၱေနာမတိ မလုပ္တတ္။ သင့္၏ မသင့္၏ မွန္၏ မမွန္၏ကို ညညီလာ၊ ေန႔ညီလာမ်ား၌ မႉးမတ္မ်ားႏွင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးတတ္သည္။ ဦးေပၚဦးကဲ့သို႔ တာ၀န္သိေသာ မႉးမတ္မ်ားကလည္း ေတြးေခၚစဥ္းစားၿပီး ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တင္ၾကသည္။
ေလာကဓမၼတာ နန္းတြင္း၌ ျဖစ္တတ္ၾကသည့္ သဘာ၀ကိုလည္း -
"သံက်ဴးသံသာ၊ သံခ်ိဳ၀ါႏွင့္၊ သာယာသမႈ၊ နန္းရတုကို၊ နန္းမႈကုန္ေအာင္၊ နန္းဘံုေဆာင္၌၊ နန္းေယာင္မတ္မ်ား၊ သိႏိုးနာႏွင့္၊ စကားေျပစြာ၊ မေရရာပင္......" ဟု ေ၀ဖန္ျပသည္။
ဘုရင့္အႀကိဳက္ ေနာေက်ေအာင္ေလ့လာၿပီး အေျပာေကာင္း အေျပာလွေတြႏွင့္ လိမ္ညာစားေနသူ မႉးမတ္မ်ားလည္း ႐ွိၾကသည္။ သူတို႔သည္ တကယ္တမ္း ဘာမွ် ဟုတ္ဟုတ္ပတ္ပတ္ မသိၾက။ အႀကိဳက္လိုက္ေျပာတတ္ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။
မိမိကေတာ့ ထိုသူမ်ိဳးေတြထဲ မပါ။ မိမိစကားသည္.. နင့္သီးေကာင္း နင့္သီးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း... မိမိ၏ ေစတနာကား -
"က်င့္မ်ိဳးခက္ေ၀၊ ျမင့္တိုးေစ" ရန္ျဖစ္သည္။
သူ႔စာမွ 'ဥာဏ္ခလုပ္ကို ႏွိပ္ျပေသာ' စကားႏွစ္လံုးကား...
'က်င့္မ်ိဳး' ႏွင့္ 'ျမင့္တိုး' ဟူေသာ စကားႏွစ္လံုး ျဖစ္ေလသည္။
က်င့္မ်ိဳးဆိုသည္မွာ.. အက်င့္ေကာင္း အက်င့္ျမတ္မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေလသည္။ ထံုးစံေကာင္း ထံုးစံျမတ္၊ စည္းကမ္းေကာင္း စည္းကမ္းျမတ္ေတြကား.. က်င့္မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေလသည္။ သစ္ပင္ႀကီး တပင္၌ အကိုင္းအခက္ အ႐ြက္ေတြ ေ၀ျဖာေနမွ ႐ွင္သန္ပြါးစည္ေနေသာ သစ္ပင္ဟု ေခၚရသည္။ ႏိုင္ငံတခုတြင္လည္း အက်င့္ျမတ္ အက်င့္ေကာင္းေတြသည္ ေ၀ျဖာေနရမည္။ ဦးေပၚဦးက [viability of state] ေခၚ ႏိုင္ငံ၏ အျမစ္ခိုင္ ႐ွင္သန္ႀကီးပါြးျခင္း၏ အေၾကာင္းခံတရားကို ျမန္မာလို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ "ျမင့္တိုးေစ" ဟူေသာစကားက အနာဂတ္ကို ညႊန္သည္။ က်ငိ့မ်ိဳးေတြသည္ ပစၥဳပၸန္တြင္မက အနာဂတ္အဆင့္ထိ ဆင့္ပြါးတိုးတက္ ျမင့္မားသြားရမည္။ သို႔မွသာ... ေ႐ွးစကားႏွင့္ ဆိုလွ်င္ သားေတာ္စဥ္ ေျမးေတာ္ဆက္ ထီးသက္နန္းသက္ ႐ွည္မည္။ ယခု ေခတ္စကားႏွင့္ဆိုလွ်င္ ႏိုင္ငံေတာ္ တည္တံ့ခိုင္ျမဲ ႀကီးပါြးမည္။ ဘုရင္ႏွင့္ မႉးမတ္မ်ားတြင္ ဤပစၥဳပၸန္တာ၀န္ႏွင့္ အနာဂတ္တာ၀န္ေတြ ႐ွိသည္။ ေ႐ွ႔ေဆာင္ႏြားလား ေျဖာင့္သြားရမည္။ မသြားေသာ္ ေနာက္ႏြားေတြ လမ္းေၾကာင္းေကာက္၍ လမ္းေပ်ာက္သြားႏိုင္သည္။
ယခု ဘိုးေတာ္မင္းၾတားသည္ 'သတိမမူသျဖင့္၊ ဂူမျမင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္၊' အနီး႐ွိ မႉးမတ္မ်ားကလည္း 'ဥဏ္ခ်င့္ခ်ိန္၍၊ ဟုတ္တိုင္းထင္ထင္' မတင္ေလွ်ာက္ၾက။ မႉးမတ္ေတြ တာ၀န္ပ်က္ေလသည္။
ယခု ျမဧယဥ္အတြက္ ေငြေတာ္ ႐ွစ္သိန္းကိစၥမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ အေရးမဟုတ္။ ဘုရင္၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအေရး ျဖစ္ေလသည္။
ဤကိစၥမ်ိဳးေတြႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ စည္းကမ္းေဘာင္ စည္းကမ္းျမတ္ေတြကို-
"ကမၻာဦးနတ္၊ သူ႔ဥကၠဌ္တို႔၊ ပညတ္ေတာ္မွန္၊ ေ၀ဖန္ဟန္ကား..." - အစခ်ီလ်က္ ဦးေပၚဦးက ေလွ်ာက္လဲ ေလေတာ့သည္။
ကမၻာဦးနတ္ဆိုသည္မွာ ကမၻာဦးက ဘုရားအေလာင္းေတာ္ မဟာသမၼတ မင္းႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ လူအေပါင္းႏွင့္ ေနာက္မင္းအားလံုး၏ ဥကၠဌႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ ထိုမင္းျမတ္ႀကီးက မည္သို႔ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခဲ့ ပါသနည္း။
"ကမၻာဦးနတ္၊ သူ႔ဥကၠဌ္တို႔၊ ပညတ္ေတာ္မွန္၊ ေ၀ဖန္ဟန္ကား၊ ေလးတန္ဓမၼ၊ သဂၤဟတြင္၊ သႆေမေဓၚ၊ ခြန္သီးေတာ္မူ၊ စစ္သူရိကၡာ၊ ျဖစ္ေစရာ၏။ '
သႆေမဓမွ... သႆ ဟူေသာစကားက ေကာက္၊ ေကာက္စပါးဟု အဓိပၸါယ္႐ွိသည္။ ကိုယ္ပိုင္လယ္ယာလုပ္သူ ျပည္သူေတြထံမွ ေကာက္ယူခြင့္႐ွိေသာ အခြန္ေငြျဖစ္ေလသည္။ ေ႐ွးေခတ္ကဆိုလွ်င္ ထိုအခြန္မ်ိဳးကား.. ႏိုင္ငံေတာ္၏ အမ်ားဆံုး၀င္ေငြ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုေငြေတြကို ဘုရင့္ကိုယ္ေရးအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခား ဘာေရးအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း မသံုးရ။ ထိုေငြေတြကို စစ္သူရိကၡာ အတြက္သာ သံုးရမည္။ ယခုေခတ္စကားႏွင့္ ဆိုလွ်င္.. ကာကြယ္ေရးအသံုးစရိတ္၊ အလြန္အေရးႀကီးသမွ်၊ စည္းကမ္းႀကီးလွေသာ အသံုးစရိတ္၊ ႏိုင္င့ံအတြက္ ေသေရး႐ွင္ေရး ဘ႑ာေတာ္...။
ဘုရင့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအတြက္ လံုး၀သံုးခြင့္မ႐ွိေသာ အခြန္ေတာ္ေငြေတြကိုလည္း ဦးေပၚဦးက ေရတြက္ျပသည္။
ၿမိဳ႔ေပၚ႐ွိ အိမ္မ်ား၊ ေစ်းမ်ား၊ ကုန္သြယ္မႈမ်ား၊ သူႂကြယ္သူေဌးမ်ားထံမွ ေကာက္ခံရေသာ အခြန္ကို အသည္၀န္သို႔ အပ္ရသည္။ သူက "လမ္းေရးသာယာ၊ ၿမိဳ႔တန္ဆာျဖင့္၊ ျပင္ရာေနရာခၽြန္" တို႔အတြက္ သံုးရသည္။ စည္ပင္သာယာေရးအတြက္ ဘ႑ာေတာ္...။
ဘုရားေက်ာင္းကန္စေသာ ေျမတို႔မွ ရ႐ွိသည့္ အခြန္ကို ဦးေပၚဦးက '၀တၳဳဂါမ္ထြက္၊ ခြန္ဆီနက္' ဟု ေခၚသည္။ ထိုေငြျဖင့္
"ဘုရားဂူေဟာင္း၊ တန္ေဆာင္းျပႆဒ္၊ စရပ္ေက်ာင္းဘံု၊ ထူပါ႐ံုကို၊ ကံုလံုမက်န္၊ ျပင္ဆင္ရန္..." သံုးရသည္။ သာသနာ့ အေဆာက္အအံုမ်ားအတြက္ ဘ႑ာေတာ္တည္း။
ေနာက္ပိတ္ဆံုး -
"ေျမသုႆန္မွ၊ စ႑ာလတြင္၊ ရသည့္ခိုင္ခြန္၊ အ႐ြတ္၀န္က၊ ေၾကပြန္ေအာင္သာ...." ဟု သုႆန္ေျမမွ ရေသာ အခြန္ကို အ႐ြတ္၀န္က တာ၀န္ယူၿပီး သူ႔ကိစၥႏွင့္သူ သံုးစြဲရသည္။
သည္အတိုင္းဆိုလွ်င္ေတာ့... ႐ွင္ဘုရင္တြင္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအတြက္ ဘယ္ကေငြကို သံုးစြဲရမည္ နည္း။
"ပဏၰာေတာ္ပန္း၊ ၿမိဳ႔တနန္းက၊ ပို႔ျမန္းဆက္လွာ၊ ဂါရိကာႏွင့္၊ လယ္ရာေျမဟု၊ အေျချပဳလ်က္၊ ျပည္သူ႔ျခားပိုင္း၊ တရားတိုင္းျဖင့္၊ လမိုင္းဆိုင္ရာ၊ ထိုသည့္တာကို၊ ဘ႑ာေတာ္ျမတ္၊ မင္းသံုးမွတ္ေလာ့..." - ဟု ဦးေပၚဦးက ႐ွင္းျပသည္။
အျခားမင္းမ်ားက ပဏၰာဆက္သည့္ေငြမ်ား၊ တရားဥပေဒအရ ဘုရင္၏ကိုယ္ပိုင္ဟု သတ္မွတ္ေပးထား ေသာ လမိုင္းလယ္ယာမွ ရေသာ ေငြမ်ားကိုသာ ဘုရင္သည္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအတြက္ သံုးစြဲခြင့္႐ွိသည္။
ယခု.. ဤစည္းကမ္းကို ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး... ဘိုးေတာ္မင္းၾတားက သႆေမဓေငြေတာ္ကို ကိုယ္ေရးကိုယ္ တာ အတြက္ သံုးသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အေရးတကာအနက္ ကာကြယ္ေရးထက္ အေရးပိုႀကီးေသာ အရာမ႐ွိ။ ထီးသက္နန္းသက္႐ွည္ေရး[အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာတည္ျမဲေရး]၊ ႏိုင္ငံေတာ္မၿပိဳကြဲေရး၊ ႏိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာ ေရး၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးတို႔အတြက္ ကာကြယ္ေရး ေတာင့္တင္းခိုင္မာမႈသည္ အဓိကအက်ဆံုး ကိစၥျဖစ္သည္။ ႐ွင္ဘုရင္လုပ္သူအတြက္ သည့္ထက္အေရးႀကီးေသာကိစၥ ဘာ႐ွိသနည္း။ ဤကိစၥ၌ပင္ ဂ႐ုမထားခဲ့ေသာ္ အျခားကိစၥေတြ၌ ဘာျဖစ္ကုန္မည္နည္း။ တဖန္ ဤမသင့္ေသာအမႈသည္ အစဥ္အလာျဖစ္သြား၍ သားေတာ္စဥ္ ေျမးေတာ္ဆက္ အတုခိုးမွားခဲ့ေသာ္ ႏိုင္ငံေတာ္၏အနာဂတ္သည္ ရင္ေလးဖြယ္ ေကာင္းေလစြ။
ထို႔ေၾကာင့္ ေလးနက္ရန္ ေသြးထြက္ခံၿပီး '႐ွင္ဘုရင္ပါး မ၀ေသးပါဘူး' ဟူေသာ စကားကို ဦးေပၚဦး ဆိုသည္။ အျခားစကားမ႐ွိ။
ဘိုးေတာ္မင္းၾတားသည္လည္း အံ့ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။
ဤ ရတု(၆)ပိုဒ္ကို ဖတ္ရသည္တြင္ သတိပညာ၀င္လာၿပီး ဦးေပၚဦးကို ျပန္ေခၚေတာ္မူ၍ ခ်ီးေျမႇာက္ေတာ္ မူျမဲ၊ ခ်ီးေျမႇာက္ေတာ္မူေလသည္။
႐ွင္ဘုရင္ဟူသည္ မာန္ႀကီးျမဲ ျဖစ္ေလသည္။ အမွန္တရားႏွင့္ ႏိုင္ငံအက်ိဳးအတြက္ မင္းမာန္ကို ႏွိမ့္ခ်ကာ အမွားကို ျပင္ရဲေသာ မင္းၾတားႀကီး၏ သတၱိကို ခ်ီးမြမ္းရမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။
စာဆိုလည္း တင့္တယ္သည္။ မင္းလည္း တင့္တယ္သည္။ ေၾသာ္... သမိုင္းလည္း တင့္တယ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က တတိယႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္မႈသေဘာတရား၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာ၊ စည္းကမ္းဥပေဒအမ်ိဳးမ်ိဳး ပါ၀င္သည့္ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ [political science] ကို သင္ယူခဲ့ရသည္။ သင္ၾကားခဲ့ရ သည္မွာလည္း ေခါမေခတ္မွ ယေန႔ေမာ္ဒန္ေခတ္အထိ သူ႐ို႔ ဥေရာပမွ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံေတြသာ ျဖစ္ေလသည္။ ျမန္မာအပါအ၀င္ အာ႐ွတိုက္မွ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံေတြ မပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏွင့္ အာ႐ွ ယဥ္ေက်းမႈႀကီး မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ မ႐ွိသေယာင္ေယာင္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ စည္းကမ္း၊ ဥပေဒေတြႏွင့္ သေဘာတရားေတြ မ႐ွိေလဟန္...။
သူ႐ို႔ဆီမွ ဥပေဒေဘာင္တြင္းမွ ဘုရင္စနစ္ကို ပံုႀကီးခ်ဲ႔ျပၾကသည္။ ျမန္မာႏွင့္ အေ႐ွ႔တိုင္းယဥ္ေက်းမႈ တို႔မွ ဘုရင္မ်ားကို သက္ဦးဆံပိုင္ေတြအျဖစ္ တဘက္သတ္ ျမင္ေစခဲ့သည္။
ပေဒသရာဇ္၊ ဧကရာဇ္ေခတ္ကား သူ႔ေခတ္ႏွင့္ သူသာတည္း။ သို႔ရာတြင္ ျမန္မာမင္းတို႔ကို ထိန္းကြပ္ ထားေသာ တရားဓမၼေတြ၊ သေဘာတရားေတြ၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြ၊ ဥပေဒစည္းကမ္းေတြ မ်ားစြာ႐ွိေလသည္။
သမိုင္း၌ သမနိ႐ွည္ေသာ ျမန္မာေတြတြင္.. ႏိုင္ငံ၏ အျမစ္ခိုင္႐ွင္သန္ႀကီးပြါးျခင္း၏ အေၾကာင္းခံတရား ေတြ ႐ွိသည္။ ထို အေၾကာင္းခံတရားေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္႐ွာက္တတ္ေသာ ပညာ၊ သတိ၊ သတၱိ ႏွင့္ အစဥ္အလာေကာင္းေတြလည္း ႐ွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ကမၻာ့ႏိုင္ငံတကာနည္းတူ ေလာကဓံတရားေတြ ၾကံဳသည့္အခါ ၾကံဳခဲ့ရေသာ္လည္း-
"တင့္တိုးၾကက္သေရ၊ ျမင့္ၿဖိဳးေ၀သား၊ စက္ေနပမာ၊ ခ်က္ေျမခ်ာ၀ယ္၊ ေတဇာကြန္႔ျမဴး၊ ၾကယ္ေသာက္႐ွဴးႏွင့္၊ ပ်႔ံလူးဥကၠာ၊ ကဲ့ပမာသို႔....."
ျမန္မာဟူသည္ ကမၻာေပၚ၌ က်က္သေရ႐ွိ႐ွိ တည္႐ွိေနႏိုင္စြမ္းသည္။
ဦးေပၚဦးႏွင့္ ဘိုးေတာ္မင္းၾတားတို႔၏ သမိုင္းစစ္ ဇာတ္မွန္ကို သတိရမိတိုင္း... အထက္၌ ေရးခဲ့သကဲ့သို႔..
စာဆိုလည္း တင့္တယ္သည္။ မင္းလည္း တင့္တယ္သည္။ ေၾသာ္... သမိုင္းလည္း တင့္တယ္သည္....
ဟု ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူမိပါေၾကာင္း....။

တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္။
[တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္- အျမင့္သို႔ အာ႐ံုညြန္႔တက္ျခင္း(သို႔မဟုတ္)ကဗ်ာ - ပထမႏွိပ္ျခင္း၊ ၂၀၀၂ ဇူလိုင္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]
#avg_ls_inline_popup{position:absolute;z-index:9999;padding:0px;margin:0px;overflow:hidden;wordWrap:break-word;color:black;font-size:10px;text-align:left;line-height:130%;}#avg_ls_inline_popup div{border-width:3px;border-style:solid;padding:3px;padding-left:8px;padding-right:8px;-moz-border-radius:5px;-webkit-border-radius:5px;}#avg_ls_inline_popup .red{border-color:#D20003;;background-color:#F5D4C1;;}#avg_ls_inline_popup .orange{border-color:#F57301;;background-color:#FFD3B0;;}#avg_ls_inline_popup .yellow{border-color:#EAA500;;background-color:#FEEFAE;;}#avg_ls_inline_popup .green{border-color:#00A120;;background-color:#C3E5CA;;}

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...