Sunday, July 26, 2015

အာနာပါနကမၼ႒ာန္းစတင္အားထုတ္ရာ၌ေတြ ့ရတတ္ေသာအခက္အခဲမ်ား ( အရွင္အဂၢည ~ ဖားေအာက္ေတာရ ) .


၆။ ၀င္ေလထြက္ေလဘယ္ေရာက္သြားလဲ(၀ါ) ၀င္ေလထြက္ေလေပ်ာက္ ေနတတ္တာ
ေနာက္ၿပႆနာ တစ္ခုကေတာ့ အာနပါနရွဳေနရင္း တခ်ိဳ ့ေယာဂီေတြ ၀င္ေလ ထြက္ေလဟာ သိပ္သိမ္ေမြ ့ၿပီး မထင္မရွားၿဖစ္လာတာေၾကာင့္ ရွာမရတာ ေလေပ်ာက္ေနတဲ့ ၿပႆနာဘဲ။ အဲဒီလိုၿဖစ္လာရင္ တခ်ိဳ ့က တၿခားကမၼ႒ာန္း အာရံုတစ္ခုခုကို ေၿပာင္းလဲရွဳတာမ်ိဳး၊ တစ္ခ်ိဳ ့ၾကေတာ့၀င္ေလ ထြက္ေလ ထင္ရွား လာေအာင္ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း လုပ္တာမ်ိဳး လည္းရိွတတ္ၾကတယ္။
တခ်ိဳ ့ေယာဂီၾကလည္း ေလ ကသိပ္သိမ္ေမြ ့လာၿပီး ရပ္သြားသလို ၿဖစ္လာတာေၾကာင့္ အသက္ရွဳရတာ အားမရေတာ့ဘဲ ရင္ထဲမွာ ၾကပ္တတ္တတ္ ခံစားလာရတယ္။ အဲဒီေတာ့ တရားစစ္ခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ ့က “တပည့္ေတာ္ အသက္ရွဳရပ္သလိုၿဖစ္လာၿပီး ရင္ထဲမွာ မြန္းၾကပ္လာတာေၾကာင့္ တစ္ခုခု ၿဖစ္သြားမလား စိုးရိမ္လို ့ ေၾကာက္ၿပီး ဆက္မရွဳရဲေတာ့ဘူး” လို ့ေလွ်ာက္တတ္ၾကတယ္။ ေအာ္ “အဲဒါလား ဘာမွ်မစိုးရိမ္ပါနဲ ့၊ တရားထုိင္ရင္း ၀ိညာဏ္ခ်ဳပ္သြားရင္ ကုသိုလ္စိတ္နဲ ့မို ့ ေကာင္းရာ မြန္ရာေရာက္မွာပါ ဆက္ရွဳပါလို ့” အဲဒီေယာဂီမ်ိဳးကို ရယ္စရာ ေၿပာလိုက္ရတယ္။ တခ်ိဳ ့ကလည္း ၀င္ေလ ထြက္ေလကို ခပ္ၿပင္းၿပင္း ရွဳခဲ့တဲ့ အက်င့္ပါလာေတာ့ ဒီလိုသိမ္ေမြ ့တဲ့ေလကိုရွဳရတာ သမာဓိမရဘူး။ ရွဳးရွဲသံေလး ထြက္ၿပီး ခပ္ၿပင္းၿပင္း ရွဳမွဘဲ သမာဓိရတယ္ဆိုၿပီး အစြဲသန္ၾကၿပန္တယ္။ ဒီေတာ့လည္း “အဲဒီလိုအစြဲမထားပါနဲ ့၊ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းရဲ ့ သမထပိုင္းမွာ ေနာက္ပိုင္း သမာဓိ တကယ္အားေကာင္းလာလို ့ နိမိတ္ေပၚလာရင္ ၀င္ေလထြက္ေလကို မရွဳရေတာ့ဘူး။ အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္ ကိုဘဲ ရွဳရေတာ့မွာ၊ အဲဒီက်ရင္ ဒါထက္ကို ခ်မ္းသာလာတာေတြ ့ရလိမ့္မယ္” ေၿပာၿပီး အာနာပါနကမၼ႒ာန္း လကၤာေလးကို ရြတ္ဆိုရွင္းၿပၿပီး အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းရဲ ့ သဘာ၀ကေလဟာ သိမ္ေမြ ့လာရမယ္။ ဒီလိုသိမ္ေမြ ့တဲ့ေလကို ရွဳနိဳင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္လို ့ တိုက္တြန္းအားေပးရတယ္။ တကယ္တမ္းကေတာ့ ၀င္ေလထြက္ေလ သိမ္ေမြ ့လာရတာဟာ ခႏၶာကိုယ္ရဲ ့သဘာ၀ အာနာပါနကမၼ႒ာန္းရဲ ့ သေဘာက ဒီလိုရိွတယ္ဆိုတာကို နားလည္ထားၿပီး ဝိသုဒၶိမဂ္မွာလာတဲ့ ဥပမာ ညႊန္ၾကားခ်က္ ေတြအတိုင္း ရွဳသြားရံုဘဲ။ ေလကိုလည္း ၾကမ္းၾကမ္း တမ္းတမ္း ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္မရွဳရဘူး။ ေၾကာက္ၿပီးလည္း ဘာ၀နာ အလုပ္ကို ရပ္စရာမလိုဘူး။ ေရွးေရွး ေယာဂါ၀စရ ေယာဂီသူေတာ္ေကာင္း ေတြလည္း ဒါမ်ိဳးၿဖစ္တတ္ၾကလို ့ ၿဖစ္ခဲ့ၾကလို ့လည္း ဝိသုဒၶိမဂ္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဖာ္ၿပထားပါတယ္။ အာနာပါနကမၼ႒ာန္းရဲ ့ သေဘာက “သတိၿမဲရာ ပထမ၊ ဒုမွာ ရွည္ တိုသိ၊ လံုးစံုလင္းရာ တ၌သာ၊ စမွာၿငိမ္းေစဘိ” ဆိုတဲ့အတိုင္း တၿဖည္းၿဖည္း ၀င္ေလ ထြက္ေလဟာ သိမ္ေမြ ့လာရမွာၿဖစ္တယ္။
ခႏၶာကိုယ္ရဲ ့ သဘာ၀ကလည္း အလုပ္ေတြေၿပးဟယ္ လႊားဟယ္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အခါ စြမ္းအင္မ်ားမ်ား ထုတ္ဖို ့ ဇီ၀ရုပ္ၿဖစ္ပ်က္မွဳေတြၿမန္လာၿပီး နွလံုး အဆုပ္ရဲ ့ လွဳပ္ခုန္မွဳေတြၿမန္၊ ေသြးလည္ပတ္မွဳေတြၿမန္၊ ခႏၶာကိုယ္အပူခ်ိန္တက္၊ ေခြ်းေတြလည္း ထြက္လာပါတယ္။ အသက္ရွဳရတာလည္း နွာေခါင္းနဲ ့ရွဳရတာ မ၀ရင္ ပါးစပ္နဲ ့ပါ ေဟာဟဲတိုက္ ေအာင္ရွဳေပးရမယ္။ အဲဒီလို ပင္ပန္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ အလုပ္ေတြ မလုပ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အသက္ရွဳလည္း ပံုမွန္ဘဲ။ တရားထိုင္တဲ့ အခါက် ခႏၶာကိုယ္လည္းမလွဳပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္ေနတယ္။ စိတ္ကလည္း အေတြးၾကမ္း ေတြမရိွေတာ့ဘဲ ၀င္ေလထြက္ေလ အာရံုေပၚမွာ ၿငိမ္လာၿပီဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္က စြမ္းအင္ေတြသိပ္ ထုတ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ဇီ၀ရုပ္ ၿဖစ္ပ်က္မွဳေတြ ေနွးလာၿပီး အဆုပ္ နွလံုးခုန္နွဳန္းလည္းေနွးလာတယ္။ အသက္ရွဳရတာလည္း ေလက သိမ္ေမြ ့ႏူးညံ့လာေတာ့တာဘဲ။ အသက္ရွဳတာလည္း ရပ္မသြားဘူး။ ဒီအဆင့္မွာ ၀င္ေလ ထြက္ေလခ်ဳပ္တဲ့ သမာဓိအဆင့္လည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ ရုတ္တရက္ သိမ္ေမြ ့သြားတဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္က အေလ့အက်င့္မၿဖစ္ေသးလို ့ ရင္ၾကပ္သလို ေမာသလို ခံစားရတာၿဖစ္တယ္။ အက်င့္ရလာရင္ ဒီလို သိမ္ေမြ ့ေနတဲ့ ေလကိုရွဳေနရတာက ပိုေကာင္းတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ လာလိမ့္မယ္။
၀ိသုဒိၶမဂ္မွာ ေတာင္တက္လာသူတစ္ဦးရဲ႕ ၀င္ေလ ထြက္ေလ သဘာ၀နဲ ့ ရွင္းၿပထားတယ္။ ၀င္ေလ ထြက္ေလ ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါမွာ ေယာဂီေတြမလုပ္ဖို ့ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြကိုလည္း ေဖာ္ၿပထားပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသက္မရွဳတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ခုနွစ္ဦးမွာ သတိမပါဘူးလို ့ ဆင္ၿခင္ၿပီး အားေကာင္းတဲ့ သတိနဲ ့ နွာသီး၀ကေစာင့္ရွဳေနပါ။ ေလထင္ရွားလာပါလိမ့္မယ္လို ့ ညႊန္ၾကားထားတယ္။
၁။ အမိ၀မ္းတြင္း၌ ပဋိသေႏၶေနသူ
၂။ ေရနစ္ေနသူ
၃။ သတိေမ့ေလ်ာ့ေနသူ
၄။ ေသဆံုးေသာသူ
၅။ စတုတၳၳစ်ာန္ကို ၀င္စားေနသူ
၆။ ရူပဘ၀၊ အရူပဘ၀ကို ေရာက္ေသာသူ ( ၿဗဟၼာ )
၇။ နိေရာဓ သမာပတ္၀င္စားသူတို ့ ၿဖစ္ၾကပါတယ္။
၀ိသုဒိၶမဂ္မွာ ေပးထားတဲ့ ဥပမာတစ္ခုကေတာ့ လယ္ထြန္တဲ့ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္ လယ္ထြန္ရတာပင္ပန္းလာလို ့ ႏြားေတြကို ထြန္တုန္းမွၿဖဳတ္ၿပီး အနားေပးလို ့ သူလည္းအနားယူတယ္။ အနားယူၿပီးလို ့ လုပ္ငန္း ၿပန္စဖို ့အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေပ်ာက္ေနတဲ့ႏြားေတြကို တစ္ေကာင္ခ်င္း ဟုိဟိုဒီဒီ လိုက္ရွာမေနဘဲ ဒီႏြားေတြ ေန ့စဥ္ေရေသာက္ဆင္းေနက် ေရကန္ကိုဘဲ တိုက္ရိုက္သြားၿပီး ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ႏြားေတြကို ပက္ပင္းေတြ ့ၿပီး ၿပန္ဖမ္းလို ့ လယ္ထြန္တဲ့အလုပ္ကို ၿပန္လုပ္အလိုပဲ လယ္သမားနဲ ့တူတဲ့ ေယာဂီကလည္း ေလေပ်ာက္ေနရင္ ဘယ္မွရွာေနစရာမလိုပဲ ႏြားေတြ ေရေသာက္ဆင္းေနက် ေရကန္နဲ ့ အလားတူတဲ့ တစ္သက္လံုး အသက္ရွဳေနတဲ့ နွာသီး၀နဲ ့ ႏွဳတ္သီး၀နဲ ့ ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားၾကားကသာ သတိထားၿပီးေနရင္ ႏြားႏွစ္ေကာင္နဲ ့ အလားတူတဲ့ ၀င္ေလ ထြက္ေလကို ၿပန္ေတြ ့လာမယ္။ ေတြ ့ရင္ မိမိရဲ ့ ဘာ၀နာလုပ္ငန္းခြင္ကို ၿပန္လုပ္ဖို ့ပါဘဲ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ၀င္ေလ ထြက္ေလလို ့ ခြဲၿခားလို ့မရေအာင္ လွဳပ္လွဳပ္ၿဖစ္ေနတဲ့ေလပဲ ႏွာသီး၀မွာ ရိွေနတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမိ်ဳးက်လည္း ဒါကိုလဲ ၀င္ေလထြက္ေလဆိုတဲ့ အမွတ္သညာနဲ ့ စိတ္ကိုဧကဂၢတာ က်ေနေအာင္ ေသးငယ္တဲ့အပ္ေပါက္ထဲကို အပ္ခ်ည္ၾကိဳးေလးသြင္းသလို စူးစိုက္ အားေကာင္းတဲ့ သတိနဲ ့ သာရွဴေပးပါ။ သိမ္ေမြ ့တဲ့ ေလအာရံုမွာ စိတ္ၿငိမ္ကပ္ၿပီး နစ္ေနသလိုၿဖစ္ေနရင္ တရားထိုင္ရတာ ၿငိမ္းေအး ခ်မ္းသာ ေပါ့ပါးေနပါလိမ့္မယ္။ မလွဳပ္ခ်င္၊ မၿဖဳတ္ခ်င္၊ မေတာ္ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းၿပီး ၿပင္ပအသံေတြကို လည္း ဥပကၡာၿပဳ ေနနိဳင္ပါတယ္။ မြန္ၿမတ္တဲ့စိတ္ ေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့ စိတၱဇရုပ္ေတြ တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ထံုမႊမ္းပ်ံ ့နွံ ့ၿပီး သမာဓိရဲ ့ အက်ိဳးငါးပါးၿဖစ္တဲ့ ဒိ႒ဓမၼသုခ၀ိဟာရနိသံသာပစၥဳပၸန္မွာ ခ်မ္းသာစြာ ေနနိဳင္ၿခင္းအက်ိဳးကို ခံစားေနရပါလိမ့္မယ္။
ေနာက္ တစ္နည္းကေတာ့ ႏွာေခါင္းေပါက္နွစ္ဖက္ဟာ အသက္ရွဴ မညီမွ်တာေၾကာင့္ လက္ညႇိဳးနဲ ့လက္မၿဖင့္ ႏွာေခါင္းေပါက္ နွစ္ဖက္ကို တလွည့္စီပိတ္ၿပီး အသက္ရွဴတဲ့ ေလအားကို စမ္းသပ္ရွဳၾကည့္ပါ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဘယ္ဖက္ကေလရွဴအားမ်ားတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ညာဖက္က ေလရွဴအား မ်ားတယ္။ အသက္ရွဴေခ်ာင္တဲ့ဖက္ ေလအားမ်ားတဲ့ဖက္ကို သတိပိုထား ရွဳၿခင္းအားၿဖင့္လဲ ေလကိုေတြ ့နိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ေယာဂီေတြ ေလကိုထင္ရွား ေအာင္ ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္လုပ္ အသက္ရွဳၿပီး သမာဓိထူေထာင္ တတ္ၾကတယ္။ ဒါလည္း ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္မဟုတ္ဘူး။ တခ်ိဳ ့ေယာဂီေတြက်ေတာ့ တရားရွဳရတာၾကာလာရင္ နတ္၀င္သလို ေခါင္း၊ လက္၊ ခႏၶာကိုယ္ တုန္ခါရမ္းၿပီး ေနတတ္တယ္။ ဒါကို ဆရာကလည္း အားမေပးသင့္သလို တပည့္ကလည္း ဒါကိုတရားပဲလို ့ သာယာမေနသင့္ဘူး။ ဒါနဲ ့ပက္သက္ၿပီး မႏၱေလးက ဆရာေတာ္တစ္ပါးလည္း မလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာ ေရးဖူးတယ္။ အဘိဓမၼတၳသဂၤဟမွာ “အပၸနာဇ၀နံ ဣရိယာ ပထမၸိ သႏၷာေမတိ” ဆိုတဲ့အတိုင္း အပၸနာေဇာစိတ္ေတြဟာ ဣရိယာပုထ္ကို ခုိင္ေစတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမာဓိအား ေကာင္းေလေလ ခႏၶာကိုယ္အေနအထားက ၿငိမ္သက္ေလေလပါပဲ။ အခက္အခဲအခ်ိဳ ့ကေတာ့ အာနာပါနရွဳရင္ နဖူးေၾကာ နားထင္ေၾကာေတြ ေခါင္းေနာက္က အေၾကာေတြ တင္းတာ ကိုက္ခဲတာ နွာေခါင္းရိုးတင္းတာ မ်က္ခံုးရိုး မ်က္လံုးေအာင့္တာေတြလည္း ၿဖစ္တတ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ တရားအားထုတ္တာ ၿမတ္စြာဘုရားကလည္း ဘာ၀နာတရားပြားမ်ားၾကဖို ့ တိုက္တြန္းေတာ္မူတာဟာ သတၱ၀ါေတြ ခ်မ္းသာသုခရဖုိ ့ပါဘဲ။ တရားအားထုတ္ၿပီး ခ်မ္းသာသုခမရပဲ ၿဖစ္ေနတာဟာ ေယာဂီအေနၿဖင့္ နည္းမွား လမ္းမွား အားထုတ္ပံု မွားယြင္းေနလို ့သာၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲလိုၿဖစ္လာရင္ စိတ္မပ်က္ပဲ အေတြ ့အၾကံဳရင့္က်က္ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ ဆရာသမားနဲ ့ တုိင္ပင္ပါ။ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့ အမွားကို ဆင္ၿခင္သံုးသပ္ၿပဳၿပင္ၿပီး စိတ္ကို သက္သက္သာသာ ထားၿပီး ရွဳပြားရပါလိမ္းမယ္။ အဲဒီလို နဖူးေၾကာ နားထင္ေခါင္းေၾကာေတြ တင္းရတာဟာ တခ်ိဳ ့ေယာဂီေတြ စိတ္ပ်ံ ့လြင့္မွဳမ်ားရင္ ပ်ံ ့လြင့္တဲ့အာရံုေတြကို လုိက္ေတြးေနတဲ့စိတ္နဲ ့ တရားရွဳမွတ္ေနတဲ့ စိတ္နွစ္ခုတို ့ ပဋိ ပကၡၿဖစ္လာၿပီး နဖူးေၾကာ နာထင္ေခါင္းေၾကာေတြ တင္းလာတတ္တယ္။ အဲဒီအစမွာ ပ်ံ ့လြင့္မွဳ နည္းနိုင္သမွ်နည္းသြားေအာင္ ေရွ့မွာေဖာ္ၿပခဲ့တဲ့ ပ်ံ ့လြင့္မွဳကို ပယ္ေဖ်ာက္နည္း ေတြကို သံုးၿပီးရွဳသြားပါ။ တခ်ိဳ ့ေယာဂီက်လည္း “သူမ်ားေတြ အာနာပါနဥဂၢဟနိမိတ္ စတာေတြ ၿမင္ကုန္ၿပီး ငါမရေသးဘူး” ဆိုၿပီး ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ရက္တိုတရားစခန္းမွာ တရား အၿမန္ တိုးတက္ခ်င္ၿပီး ဆႏၵေစာကာ ရိွသမွ်အားေတြနဲ ့ လြန္ကဲတဲ့ ၀ီရိယနဲ ့ ၀င္ေလ ထြက္ေလကို အားစိုက္ရွဳရင္လည္း ၿဖစ္တတ္တယ္။ အာရံုကို မ်က္စိနဲ ့ အားစိုက္ရွဳရင္လည္း မ်က္လံုး မ်က္ခံုး ေအာင့္တတ္တယ္။ ၀င္ေလ ထြက္ေလကို စိတ္နဲ ့ သတိထားၿပီး သိရမွာၿဖစ္လို ့ စိတ္နဲ ့သိေအာင္ရွဳပါ။ မ်က္စိနဲ ့ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ အက်င့္ပါလို ့ ေလကိုၾကည့္ေနရင္လည္း သက္သက္သာသာနဲ ့ရွဳပါ။ နွာေခါင္းရိုးတင္းတာက ဘာ၀နာရွဳတဲ့ စိတ္ကေလေနာက္လိုက္ၿပီး နွာေခါင္း အတြင္းဖက္ ေရာက္ေနရင္လည္း ၿဖစ္တတ္တယ္။ မိမိစိတ္ကို နွာသီး၀နဲ ့ ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ား မွာပဲထားၿပီး ေလကိုသိေအာင္ရွဳပါ။ ႏွာေခါင္းရိုးတ၀ိုက္ ပတ္၀န္းက်င္မွာၿဖစ္လာတဲ့ တင္းတဲ့ တြန္းတဲ့အာရံုေတြကို လိုက္ၿပီး သတိပိုထားရင္ ဒီအားေတြကို ခံစားမွဳပိုၿပင္း လာေစတတ္တယ္။ အဲဒီလို မလိုလားအပ္တဲ့ ခံစားမွဳေတြကို ဥပကၡာၿပဳၿပီး ၀င္ေလ ထြက္ေလတို ့ပဲ ရွဳသြားရင္လည္း ဒီလို မလိုလားအပ္တဲ့ ခံစားမွဳေတြ ေပ်ာက္သြားနိဳင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ေယာဂီက်ေတာ့လည္း အဲဒီလို နွာေခါင္းေၾကာတင္းတာ နဖူးေၾကာ ေခါင္းေၾကာေတြ တင္းတာေတြ ခပ္ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ ခံစားထားဘူးရင္ ေနာက္ တရားရွဳတဲ့ အခါမွာလည္း “ငါဒီလိုၿဖစ္ေတာ့မွာဘဲ” လို ့ စိုးရိမ္ ေၾကာင့္ၾကစိတ္ကို တတ္နိဳင္သမ်ွ ၾကိဳးစားၿပီး ဥပကၡာၿပဳ ၀င္ေလ ထြက္ေလကို ရွဳပြားရင္လည္း အဆင္ေၿပသြားတတ္ ပါတယ္။ ေယာဂီ အေနၿဖင့္ ကိုယ္ရဲ့မွားယြင္းတဲ့ အားထုတ္မွဳေတြကို ဆင္ၿခင္ သံုးသပ္ၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ၿပဳၿပင္ ရွဳသြားတတ္ရမယ္။ ရွဳသြားၾကရမယ္။ ဒါဆိုရင္ အာနာပါနကမၼ႒ာန္း အားထုတ္တဲ့အခါ အခက္အခဲေတြ ကို ေက်ာ္လႊားၿပီး ခ်မ္းသာတဲ့ အက်ိဳးတရားေတြကို ရရိွခံစားနိဳင္ပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ ့ေယာဂီကေတာ့ “တရားမထိုင္ခ်င္ဘူး၊ စိတ္မပါဘူး၊ တရားထို္င္ရတာ ပ်င္းတယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို ့” ေမးတတ္ၾကေသးတယ္။ အထူးသၿဖင့္ ညေနပိုင္းငါးနာရီခြဲ တရားထို္င္ခ်ိန္ဟာ တရားထို္င္ရတာ စိတ္မပါဆံုး အခ်ိန္ပဲ။ ေႏြရာသီ ညေနပိုင္း ရာသီကလည္းပူ၊ ဓမၼာရံုတိုက္ နံရံကလည္း အပူၿပန္ ့လႊတ္ခ်ိန္မို ့အိုက္စပ္စပ္ ေခြ်းတလံုးလံုးနဲ ့ တရားထိုင္ရတာ “စိတ္မပါဆံုးအခ်ိန္၊ စိတ္လည္းပ်ံ ့လြင့္ဆံုး အခ်ိန္ပဲ” လို ့ ေၿပာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ တရား အားထုတ္ဖို ့ တြန္ ့ဆုတ္ေနတာေတြကို ပ်င္းရိေနတာ ၀ီရိယေတြ ဆုတ္နစ္ေနတာေတြကို ထက္သန္တဲ့ ၀ီရိယေတြၿဖစ္လာေအာင္ ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အက်ယ္ ေၿပာရလိမ့္မယ္။ မဟာသတိပ႒ာနသုတၱန္ ဓမၼာႏုပႆပိုင္း နီ၀ရဏပဗၺနဲ ့ ေဗာဇၥ်ဂၤပဗၺ အပိုင္းတို ့မွ အ႒ကထာမွာ ေဖာ္ၿပထားတဲ့ အခ်က္ေတြဟာ မွတ္သား လိုက္နာစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြပါဘဲ။ အာနာပါန အခက္အခဲမ်ား ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ အေနၿဖင့္ ေၿပာရရင္ စတုရာရကၡကမၼ႒ာန္းမ်ား ၿဖစ္တဲ့ ဗုဒါၶႏုႆတိ၊ ေမတၱာဘာ၀နာတို ့ကို ပြားမ်ားၿပီး နီ၀ရဏေတြကို ၿငိမ္းေအာင္ စိတ္ကိုရႊင္လန္း ေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္။အသုဘဘာ၀နာ၊ မရဏာႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္းမ်ားကိုလည္း ပြားမ်ားၿပီး ကာမစၧႏၵနဲ ့ ပ်င္းရိမွဳကို ပယ္ေဖ်ာက္ရမယ္။ ဇာတိဒုကၡ၊ ဇရာဒုကၡ၊ ဗ်ာဓိဒုကၡ၊ မရဏဒုကၡ၊ အပါယ္၀ဋ္ ဆင္းရဲဒုကၡ ေတြကို ဆင္ၿခင္ၿပီးၿဖစ္တဲ့ သံေ၀ဂဉာဏ္ ေတြၿဖစ္ လာေအာင္ လုပ္ရမယ္။ သံေ၀ဂဉာဏ္ဟာထက္သန္တဲ့ ၀ီရိယ ေတြၿဖစ္ေစၿပီး သမထ ၀ိပႆနာဘာ၀နာဉာဏ္ေတြကို မ်ားစြာ အေထာက္အကူ ၿပဳတယ္။ အဲဒီလို မိမိ နွစ္သက္တဲ့ ကမၼ႒ာန္း အာရံုတစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ရွဳပြားကာ ပ်င္းရိ၊ စိတ္ မပါတာေတြကို ပယ္ေဖ်ာက္ရပါလိမ့္မယ္။ ပယ္ေဖ်ာက္နိဳင္ပါလိမ့္မယ္။ နိဂံုးခ်ဳပ္ အေနၿဖင့္ဘာ၀နာ အလုပ္ခြင္မွာ တိုးတက္ခ်က္ရင္ ၀ိသုဒိၶမဂ္မွာ ေဖာ္ၿပထားတဲ့ အသပၸါယ -မသင့္ေလွ်ာ္ မေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ ခုႏွစ္ပါးကို ေရွာင္ၾကည္ၾကၿပီး၊ သပၸါယ - သင့္ေလွ်ာ္ ေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ ခုနွစ္ပါးကို မွီ၀ဲရမယ္။ (အားလံုးကို ၿပည့္စံုေအာင္ ရႏို္င္မယ္လို ့ေတာ့ မဆိုလုိပါ။) အဲဒီဂါထာကေတာ့…
အာ၀ါေသာ ေဂါစရာ ဘာသံ၊ ပုဂၢေလာ ေဘာဇနံ
ဥတု၊ ဣရိယာပေထာတိ သေတၱေတ၊ အသပၸါေယ ဝိဝဇၨေယ။
ဂါထာရဲ ့အဓိပၸါယ္ကေတာ့..
၁။ အာ၀ါေသာ - မသင့္ေတာ္ မေလွ်ာက္ပတ္ေသာ ေက်ာင္းအိပ္ယာေနရာ၌လည္းေကာင္း။
၂။ ေဂါစရာ - မသင့္ေတာ္ မေလွ်ာက္ပတ္ေသာ က်က္စားသြားလာၿခင္း လည္းေကာင္း။
၃။ ဘာသံ - မသင့္ေတာ္မေလွ်ာက္ပတ္ေသာ စကားေတြ ဆူညံစြာ ေၿပာဆိုၿခင္း လည္းေကာင္း။
၄။ ပုုဂၢေလာ - မသင့္တင့္ မညီညြတ္ေသာ ပုုဂၢိဳလ္လည္းေကာင္း။
၅။ ေဘာဇနံ - မသင့္တင့္ မညီညြတ္မမွ်တတဲ့ စားေသာက္ဖြယ္ေဘာဇဥ္ အာဟာရလည္းေကာင္း။
၆။ ဥတု - မသင့္တင့္တဲ့ ရာသီဥတုကိုလည္းေကာင္း။
၇။ ဣရိယာပထ - မသင့္ေတာ္မေလွ်ာက္ပတ္ေသာ ဣရိယာပထ- ခႏၶာကိုယ္အေနအထားလည္းေကာင္း။
သတၱ-(၇)ပါးကုန္ေသာ၊ ဧေတ အသပၸါေယ - ဤမသင့္ေလ်ာ္မေလွ်ာက္ပတ္သည္တို ့ကို ဝိဝဇၨေယ-ေရွာင္ၾကဥ္ရာ၏။
ဒီလိုမသင့္ေလ်ာ္ မေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ ခုနွစ္ပါးကို္ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးသင့္ေလွ်ာ္တဲ့ ခုနွစ္ပါးကို ရေအာင္ၿဖစ္ေအာင္ ၿပဳၿပင္မွီ၀ဲလို ့ ဘာ၀နာအားထုတ္ၾကမယ္။ ဣေၿႏၵငါးပါးလို ့ေခၚတဲ့ သဒၶါ ၊ ၀ီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တို ့ညီညြတ္ရင့္က်က္လာၿပီဆိုရင္ မိမိတို ့ရဲ့ တုိးတက္လာမွဳ တၿဖည္းၿဖည္း ေတြ ့လာပါလိမ့္မယ္။
မိမိတို ့ရဲ့ အတိတ္ ပါရမီ စြမ္းအင္၊ ပစၥဳပၸဳန္ဘ၀ရဲ့ အားထုတ္ ၾကိဳးပမ္းမွဳ မ်ားၿဖင့္ အာနာပါန အားထုတ္ရာတြင္ ေတြ ့ၾကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လႊားလြန္ေၿမာက္နိဳင္ၾကၿပီး သမာဓိ အဆင့္ဆင့္ ဘာ၀နာ ဉာဏ္ ေတြ ရင့္သန္တိုးတက္ကာ မဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ျဖင့့္ အသခၤတနိဗၺာန္ အၿငိမ္းဓာတ္ကို လွ်င္ၿမန္စြာ မ်က္ေမွာက္ၿပဳနိဳင္ၾကပါေစလို ့ ေကာင္းၿမတ္ေသာဆႏၵၿဖင့္ တရားကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။
အားလံုးခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ၿမဲပါေစ။
အရွင္အဂၢည
(ဖားေအာက္ေတာရ)

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...