Sunday, March 8, 2015

“ဓါးခုတ္ေကာင္”

          ေကာင္းတဲ႔ျမတ္တဲ႔ က်က္သေရမဂၤလာရွိတဲ႔ အလုပ္မ်ဳိးဟာ လုပ္ေကာင္းတယ္၊ မၾကာခဏ လုပ္ေပးသင္႔တယ္၊ အခုေရာေနာင္ေရာ ေကာင္းဖို႔ ျဖစ္လာတယ္၊ ဆိုရင္ေတာ႔ အခုရက္ပိုင္း အခုလပိုင္းမွာ ကုသိုလ္ေတြေတာ္ေတာ္ရသြားၿပီ လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲေတြ စီၿပီးဆက္ေနေအာင္ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ေဆးေက်ာင္းက ဆရာေတြမို႔ကန္ေတာ႔၊ စိန္ေပါက ငယ္ဆရာေတြမို႔ကန္ေတာ႔၊ သည္ကေန႔ေတာ႔ အသက္အရြယ္ႀကီးရင္႔ေသာ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားမို႔ ကန္ေတာ႔ျဖစ္ျပန္တယ္။ ဆရာေတြကို ကန္ေတာ႔တိုင္းကန္ေတာ႔တိုင္း ကုသိုလ္ရတယ္ဆိုတာ ေနာင္ကာလမွာမို႔ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မျပႏိုင္ေပမယ္႔ ဆရာေတြကို ကန္ေတာ႔တိုင္းကန္ေတာ႔တိုင္း ကိုယ္႔ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးမ်ားဆီက ဆုံးမၾသဝါဒစကားေတြ နာၾကားခြင္႔ရတာကေတာ႔ အခုလက္ငင္းဒိ႒ အက်ဳိးရွိသြားတဲ႔ ကိစၥပါပဲ။ ပညာဆိုတာ ကန္႔ကူလက္လွည့္ခ်ည့္ပဲ သင္ရတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဆရာသမား မိဘအဆုံးအမဆိုတာလည္း လိုအပ္တာပဲ မဟုတ္လား။ သည္အခ်ိန္ သည္ပြဲလမ္းမ်ဳိးမွာ သူတို႔လည္း ေစတနာအျပည့္နဲ႔ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြအေပၚ ေပးခဲ႔ေျပာခဲ႔ခ်င္တာကေလးေတြကို လိုရင္းတိုရွင္း ပညာသည္အခ်င္းခ်င္းသာ သေဘာေပါက္မယ္႔ အရိပ္အေရာင္ကေလးေတြျပလို႔ အေကာင္လိုက္ျမင္ေစရတယ္။ ကိုယ္တို႔ကလည္း ကိုယ္႔ဆရာသမားမ်ား ဘာကိုေျပာခ်င္လို႔ ဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္တစ္မိုက္ျပ တစ္ေတာင္ျမင္ေအာင္ေတြးၿပီး ဟင္းစားလည္းယူ ကြန္ခ်က္ကေလးလည္း မွတ္ရတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ တစ္ခုလုပ္တိုင္း တစ္ခါလုပ္တိုင္း ကိုယ္႔အဖို႔ေတာ႔ အသိဥာဏ္ေတြ ပြင္႔လင္းသြားတယ္။ အလိမ္မာေတြ တိုးလာတယ္ လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဆိုဆုံးမလြယ္ျခင္းဟာလည္း မဂၤလာတစ္ပါးပဲ မဟုတ္လား။ ေတြ႔ရာမွတ္သား မိုးေပါက္မ်ားေသာ္ အင္းနားေခ်ာင္းကန္ ျပည့္ေသာဟန္တည့္တဲ႔။

          ကိုယ္႔လိုပဲ ကြက္ေက်ာ္ျမင္တတ္တဲ႔ ဆရာသမားမ်ားကေတာ႔ ဆရာႀကီးမ်ားဆီက ၾသဝါဒစကားကို အေၾကြေစာင္႔ေကာက္တဲ႔သေဘာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ အပင္ေပၚက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခူးဆြတ္ခ်ဳိင္ယူသလို ဆရာ႔ႏႈတ္ဖ်ားက စကားစအေျဖေတြ ေရွာကနဲေရွာကနဲ ထြက္လာေအာင္ ပုေစၦဟိ ေမးျမန္းစူးစမ္းလ်က္ မိုက္ခြက္ႀကီးကို ကမ္းေပးပလိုက္တာ။ သည္တစ္ႏွစ္ေတာ႔ ထူးထူးျခားျခားပါပဲ။ ဆရာႀကီးေတြအလယ္မွာ ဝိုင္းဝန္းေဆြးေႏြးစရာ အေၾကာင္းအရာေခါင္းစဥ္တစ္ခုတင္လိုက္ၿပီး Panel Discussion အျဖစ္ တည္ထားလိုက္တယ္။ “Evolution of Surgical Education” တဲ႔။ ကိုယ္တို႔ျမန္မာျပည္ေဆးေလာကမွာ ခြဲစိတ္ကုဆရာဝန္ေတြ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း သင္ၾကားေလ႔လာခဲ႔ၾကသလဲ။ အတိတ္ကိုလည္း လွန္ၾကည့္တယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္ကိုလည္း သုံးသပ္ၾကည့္တယ္။ အနာဂတ္အတြက္လည္း ေမွ်ာ္ေတြးၾကည့္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲလုပ္တဲ႔ ခန္းမထဲမွာ ျမန္မာျပည္က ခြဲစိတ္ဆရာဝန္မ်ဳိးဆက္ သုံးဆက္မက ရွိေနတယ္။ ကန္ေတာ႔ခံေနတာက ဆရာ႔ဆရာႀကီးေတြ။ တခ်ဳိ႕ဆို ကိုယ္ေတာင္ မမီလိုက္ဘူး။ ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ၿပီး ကန္ေတာ႔ေနတာက ကိုယ္႔ဆရာသမားနဲ႔ စီနီယာအကိုအမေတြ၊ ကိုယ္႔ေအာက္မွာ ကိုယ္က ျပန္သင္ထားတဲ႔ ကိုယ္႔တပည့္ေတြအပါအဝင္ လူငယ္ေသြးသစ္ေတြ။ သည္အေၾကာင္းအရာကို သည္လူေတြအလယ္မွာမွ စိတ္ဝင္တစား မေဆြးေႏြးရင္ ဘယ္မွာသြားေဆြးေႏြးမလဲ။ ကိုယ္တို႔အားလုံး ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ေတြေလ။

         အာဒမ္နဲ႔ ေအးဝကို အစရွာသလိုပဲ။ ကိုယ္တို႔ ျမန္မာခြဲစိတ္ဆရာဝန္မ်ားရဲ႕ အစကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္မိတဲ႔အခါ Wikepedia ထဲမွာေရာ။ Google Search ထဲမွာေရာ Burma Surgeon လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္ရင္ အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္ သြားေတြ႔တယ္။ သူ႔နံမည္က Gordon Stifler Seagrave တဲ႔။ အေမရိကန္လူမ်ဳိး ျမန္မာခြဲစိတ္ဆရာဝန္လို႔ ေျပာရင္ အံ႔ၾသမွာပဲေနာ္။ မအံ႔ၾသနဲ႔။ သူ႔ကို သာသနာျပဳလာတဲ႔ အေမရိကန္ မိဘနွစ္ပါးက ရန္ကုန္ၿမဳိ႕မွာ ေမြးခဲ႔တာ။ ျမန္မာလိုတင္မဟုတ္ဘူး။ ကရင္လိုပါ မႊတ္ေနေအာင္ တတ္တယ္။ John Hopkin University က ေဆးပညာဘြဲ႔ရခဲ႔ၿပီး ေက်ာင္းၿပီးတဲ႔အခါ သူတို႔ေဆးရုံမွာ အသုံးမလိုေတာ႔တဲ႔ Surgical Instruments ေတြကို ေတာင္းႀကီးတစ္လုံးနဲ႔ လုိက္ေတာင္းၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ျပန္သယ္လာတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ႔မွ အဲ႔ဒါႀကီးေတြနဲ႔ အသုံးတည့္ေအာင္ ခြဲခန္းေထာင္ၿပီး ေဆးကုေတာ႔ သူ႔ဘာသူ နံမည္ေပးထားတယ္။ Waste Basket Surgery တဲ႔။ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းက ေရႊလီျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ ေက်ာက္တုံးေတြ ကိုယ္တိုင္စီၿပီး နမ္႔ခမ္းေဆးရုံကို သူကိုယ္တိုင္ေဆာက္ခဲ႔သတဲ႔။ ခြဲစိတ္ခန္းကို သူ႔ကိုယ္တိုင္ စီမံရုံတင္မကဘူး။ သူနာျပဳဆရာမကေလးေတြကိုပါ ကိုယ္တိုင္ သင္ၾကားေလ႔က်င္႔ေပးခဲ႔လို႔ အဲသည္ေခတ္အခါက Seagravian Trained ဆိုရင္ အေမရိကန္စတန္းဒတ္စစ္စစ္ လို႔ လူေတြလက္ခံၾကတယ္။ စစ္အတြင္းကာလမွာ ဒဏ္ရာရတဲ႔ တုိင္းရင္းသားေတြကို သူကိုယ္တိုင္ေလ႔က်င္႔သင္ၾကားေပးထားတဲ႔ Triage /Surgery Unit နဲ႔ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း  ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီးအဆင္႔ရွိတဲ႔ စစ္ဆရာဝန္တစ္ေယာက္မို႔လို႔ ဂ်ပန္ေတြလက္ခ်က္နဲ႔ သူ႔ေဆးရုံလည္း ေျမလွန္ခံရ၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း အဂၤလိပ္စစ္တပ္နဲ႔အတူ အိႏၵိယကို ဆုတ္ခြာခဲ႔ရျပန္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးေတြအမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းလဲလို႔ အဂၤလိပ္အစိုးရ၊ ဂ်ပန္အစိုးရ၊ ဖဆပလအစိုးရ၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစိုးရေတြသာ အဆက္ဆက္ ေျပာင္းလာတယ္။ ေဒါက္တာဆီးဂေရ႕ႀကီး ကိုယ္တို႔ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္၊ ေဆးပညာကိုခ်စ္တဲ႔စိတ္၊ ခြဲစိတ္ကုပညာကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္ကေတာ႔ ေျပာင္းမသြားပါဘူး။ နမ္႔ခမ္းကိုျပန္လာ၊ ေဆးရုံျပန္ေဆာက္၊ အသက္ထက္ဆုံး ကုသရင္း သင္ၾကားရင္းနဲ႔ပဲ ၁၉၆၅ ေရာက္မွ နမ္႔ခမ္းမွာပဲ ေခါင္းခ်သြားတယ္။ ေၾသာ္ ေျပာဖို႔ေမ႔ေနတာ တစ္ခု ရွိေသးတယ္။ ဆီးဂေရ႕ဗ္ႀကီးက အရမ္းအေျပာေကာင္းတာတဲ႔။ သူေရးတဲ႔ ဒိုင္ယာရီကို ၁၉၄၃ မွာ Burma Surgeon ဆိုၿပီး စာအုပ္ထုတ္ေရာင္းတာ ကမာၻကိုေက်ာ္ေရာပဲ။ ကိုယ္ကို္ယ္တိုင္ ျမန္မာျပည္က ခြဲစိတ္ဆရာဝန္လုပ္ေနၿပီး သူ႔ကို သည္ကေန႔ ဆရာဦးသိန္းလြင္မိတ္ဆက္ေပးမွ သိရတာ ရွက္ေတာင္ရွက္မိပါရဲ႕။

         ဆာဂ်င္ေလာကမွာ အဲသလိုမ်ဳိး ျဖဳံေလာက္ဖ်ားေလာက္တဲ႔ ပိုင္အိုးနီးယားႀကီးေတြ ရွိခဲ႔တာ ဂုဏ္ယူဖို႔လည္းေကာင္း၊ အတုယူဖို႔လည္းေကာင္း၊ စြန္႔ဦးတီထြင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပမို႔ အားက်စရာလည္း အင္မတန္ေကာင္းတာေပါ႔ေနာ္။ အဲ႔ဒါကို Inspiration လို႔ ေခၚပါသတဲ႔။ သုေမဓါရွင္ရေသ႔ႀကီး ဘုရားဆုပန္တာလည္း Inspiration၊ ဆရာဝန္ျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားမည္ ဆိုတာလည္း Inspiration ပဲေလ။ ကိုယ္တို႔ဆရာ႔ဆရာႀကီးေတြလည္း ဘယ္လို Inspiration နဲ႔မ်ား ဆာဂ်င္ျဖစ္လာခဲ႔ပါလိမ္႔။ ဘာေတြက ေစ႔ေဆာ္လို႔ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္လုပ္ျဖစ္သြားတာပါလဲ လို႔ ေမးၾကည့္တဲ႔အခါ သူတို႔လည္း သူတို႔အေတြ႕အၾကဳံနဲ႔သူတို႔ Inspire လုပ္လာၾကတာပါပဲ။ တစ္ဦးခ်င္းတစ္ဦးခ်င္းစီကေန ေယဘုယ်အေျဖ ထြက္လာတာကေတာ႔ ဘယ္သူဘယ္ဝါကို ပုဂၢလဒိ႒ာန္နဲ႔ အားက်တာမ်ဳိးထက္ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္ေရာကိုယ္ေရာ ႏွစ္ျမဳတ္ထားၿပီးမွ ခြဲစိတ္ကုသလိုက္လို႔ လူနာေနေကာင္းသြားတဲ႔ စိတ္ေက်နပ္မႈက ဆာဂ်င္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ကို ေပးတယ္လို႔ သြားေတြ႔ပါတယ္။ ကိုယ္႔ထက္အငယ္ေတြကို မွတ္လို႔သားလို႔ရေအာင္ သင္ခန္းစာေပးခ်င္တာကေတာ႔ ေျဖသြားတဲ႔ ဆရာႀကီးဆရာမႀကီးေတြအားလုံးဟာ ဆာဂ်င္မျဖစ္ခင္ လက္ေထာက္ဆရာဝန္ အလုပ္ေတြကို ေအာက္သက္ေက်ေအာင္ နင္လားငါလား လုပ္ၿပီးေတာ႔မွ ဆာဂ်င္အျဖစ္ကို တက္လာတာ လို႔ သတိထားမိေအာင္ ေထာက္ျပခ်င္ပါတယ္။ ဆရာဝန္ေကာင္းေတာင္ မျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုမွ ဆာဂ်င္ေကာင္း ျဖစ္မလာနိုင္ဘူး။ ဝတ္ေက်တန္းေက်အလုပ္လုပ္၊ စာေမးပြဲေအာင္ေအာင္ေျဖ၊ သည္တစ္ဘြဲ႔ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ဘြဲ႔ရဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ဘြဲ႔ႏွစ္လုံးသုံးလုံး ျပည့္ရင္ ဆာဂ်င္လုပ္စားမယ္ ဆိုတဲ႔ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္မ်ဳိး သည္ကေန႔ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲတက္တဲ႔ ဆာဂ်င္ေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္မွ မပါပါဘူး။ အဲ႔လိုဆာဂ်င္မ်ဳိး မရွိဘူးလို႔ မျငင္းဘူးေနာ္။ ရွိလည္း သည္ကေန႔လို ပြဲမ်ဳိးမွာ ဝင္မတိုးနိုင္ဘူး။ ပညာရွင္ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ပါးစပ္မဟပဲနဲ႔ အူဘယ္ႏွစ္ေခြ အကုန္ျမင္တယ္။ ေအာင္လက္မွတ္ ဟန္ျပေလာက္နဲ႔ေတာ႔ တက္မလာနဲ႔။ ေတာက္ခ်ပစ္လိုက္မွာ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ႔ ေအာက္သက္ေက်ဖို႔လိုတယ္။ အဲ႔ဒီအေျခခံရွိမွ အထက္က ျမင္႔ခ်င္သေလာက္ျမင္႔ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိတာ။ အလုပ္မလုပ္ပဲ စာသာက်က္ရင္ မာစတာေတာ႔ရေကာင္းရမယ္။ ဆာဂ်င္လုပ္စားလို႔ေတာ႔ မရဘူး။

         ဒါရိုက္တာေမာင္တင္ဦးႀကီး ေခတ္ေကာင္းတုန္းက သူ႔ကို အသစ္တင္တာေတာ္လြန္းလို႔ “ရႊံ႕ကိုကိုင္ရင္ေတာင္ေရႊျဖစ္တဲ႔သူ” လို႔ ဝိုင္းခ်ီးက်ဴးၾကပါတယ္။ သည္အခါမွာ သူက “ရႊ႕ံကိုကိုင္လို႔ ေရႊျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ ရႊံ႕ေတြထဲမွာ ေရႊျဖစ္မယ္႔ရႊံ႕ကို သူသိလို႔ သူကိုင္လိုက္တိုင္း ေရႊျဖစ္တာ။”လို႔ ျပန္ေျပာသတဲ႔။ ကိုယ္တို႔ဆရာႀကီးေတြလည္းပဲ တပည့္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘယ္ေကာင္ေတာ႔ ဆာဂ်င္ျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးလို႔ လက္စလက္နရွိတယ္လို႔ သိသလား။ ဘယ္လိုလိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိသလဲ။ ဆာဂ်င္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ လို႔ ဆက္ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ ေဆးေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကုသေရးေဆးရုံကို ပထမဦးဆုံးေရာက္လာကာစ 3rd MB အတန္းေလာက္ဟာ ကေလးေတြကို ဆာဂ်င္ပိုးဝင္ေအာင္ ဇာတ္သြင္းလို႔ အသင္႔ေတာ္ဆုံးလို႔ ဆရာႀကီးေတြက ေျပာပါတယ္။ အဲသည္ေနာက္မွာေတာ႔ အလုပ္သင္ဆရာဝန္အျဖစ္ လူနာေဆာင္ထဲမွာ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ အလုပ္ေတြခိုင္းရင္း သင္သြားလို႔ရတယ္ လို႔လည္းေျပာၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြကို ဆာဂ်င္ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုေလ႔က်င္႔ေပးသလဲဆိုေတာ႔ ဘာစာအုပ္ညာစာအုပ္ဖတ္တာက အဓိက မက်ဘူး။ လူနာေဆာင္ထဲမွာ ဖင္ၿမဲၿမဲေနဖို႔က ပိုအဓိက က်တယ္လို႔ ေျပာသဗ်။ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ အရည္အခ်င္းျပည့္မီမွ စစ္ေဆးတဲ႔စာေမးပြဲမ်ားေအာင္ၿပီး သက္ဆုိင္ရာ အထူးကုဆရာဝန္မ်ားျဖစ္မွာကိုေတာ႔ အားလုံးသိၿပီးမို႔ ေျပာစရာ မလိုေတာ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒါက Certification ပဲ ရွိေသးတာ။ ဘြဲ႔လြန္ရၿပီးဆရာဝန္တစ္ေယာက္ သူကၽြမ္းက်င္ရာနယ္ပယ္မွာ အထူးကုစစ္စစ္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ကေတာ႔ စာေမးပြဲေအာင္ၿပီဆိုၿပီး စာအုပ္ေတြ သူမ်ားေပးပလိုက္လို႔မရဘူး။ ေရကူးသင္ေပးလိုက္တဲ႔သူကို အခုမွစၿပီး ေရထဲမွာ က်က္စားခိုင္းေတာ႔မွာ။ သည္အခ်ိန္မွာ Senior Surgeon ေတြရဲ႕Supervision ေရာ၊ Hand on training ေရာ၊ သူမ်ားနိင္ငံေတြမွာဆို အလုပ္ရဖို႔အတြက္ Recommendation ပါ လိုသတဲ႔။ ဝါးလုံးေခါင္းထဲ လသာလို႔မရေတာ႔တဲ႔ေခတ္မွာ ႏိုင္ငံတကာက အသိအမွတ္ျပဳတံဆိပ္ကေလးဘာေလး ကပ္ႏိုင္ေတာ႔ ပိုေကာင္းတာေပါ႔ေလ။ International Bench Mark တဲ႔။ ကိုယ္တို႔ဆရာဝန္ေတြ အဂၤလန္က ဘ်င္မႀကီး ဂါဝန္ဖိုးေထာက္ပ့ံေနရတာ ေဆးေက်ာင္းခုနစ္ႏွစ္တက္တဲ႔ စားရိတ္ထက္ေတာင္ ႀကီးေသး။ အခု မာစတာေျဖဖို႔ေတာင္ IELTS Score ေတာင္းမယ္ဆိုရင္ British Council ကတဆင္႔ ဆရာဝန္ခြန္ဆက္ရတာနဲ႔ ဘာမွ မထူးေတာ႔ဘူး။

         ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ကြယ္။ Good Student ျဖစ္မွ၊ Good Doctor ျဖစ္မယ္။ Good Doctor ျဖစ္မွ Good Surgeon ျဖစ္မယ္လို႔ တဆင္႔ၿပီးတဆင္႔ တက္ၾကတဲ႔အခါ ေနာက္ဆုံးမွာ လိုခ်င္တာက ကၽြမ္းက်င္သူဆာဂ်င္ေကာင္းတစ္ေယာက္ Competent Surgeon ျဖစ္လာဖို႔ ဘယ္လိုအခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည့္စုံရမလဲလို႔ ပိုက္စိတ္တိုက္လိုက္ေတာ႔ ၾတင္းေက် နဝင္းေက် ကိုးခ်က္သြားေတြ႔တယ္။

၁။ ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္မႈ(Medical Expertise)
           ဒါကေတာ႔ Theoretical back ground knowledge ရွိဖို႔လိုပါသတဲ႔။
၂။ မွန္ကန္စြာ ဆုံးျဖတ္ႏိုင္မႈ (Judgment)
           သူ႔က်ေတာ႔ အေတြ႔အၾကဳံမ်ားမ်ား ရွိဖို႔လိုတာပါ။
၃။ နည္းပညာပိုင္း ကၽြမ္းက်င္မႈ (Technical Expertise)
         အခုေခတ္က လက္နဲ႔ခ်ည့္ခြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ စက္ကိရိယာ နည္းပညာ အကူအညီေတြမ်ားလာၿပီ။ အဲ႔ဒါေတြပါ ကၽြမ္းက်င္ဖို႔လိုတယ္။
၄။ ပညာရွင္ပီသမႈ ႏွင္႔ က်င္႔ဝတ္လိုက္နာေစာင္႔ထိမ္းမႈ (Professionalism & Ethics)
          သည္အေၾကာင္းကေတာ႔ေျပာမဆုံးေပါင္ ေတာသုံးေတာင္ပါကြယ္။
၅။ Health Advocacy
          အဲ႔ဒါကိုဘယ္လို ဘာသာျပန္ရမွန္း မသိဘူး။ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရရင္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ဆရာဝန္ေတြ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ေဆးရုံမွာ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ ခြဲေနရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သိတဲ႔သူ သိပ္မရွိဘူး။ ေဈးအိမ္သာလိုပဲ မနို္င္မနင္းျဖစ္၊ ပိုက္ဆံကလည္း မတတ္နိင္ဆိုမွ ေဆးရုံကို လာၾကတယ္။ အေရးဆို ျပည္သူ႔ေဆးရုံကမွ အားကိုးရတယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔မလာဘူး။ ပညာမတတ္တဲ႔ လက္လုပ္လက္စား ဆင္းရဲသားေတြမွ မဟုတ္ဘူး။ကိုယ္နဲ႔ ေဆးေက်ာင္းအတူတူ တက္ဖူးတဲ႔ ဆရာဝန္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာင္ သူ႔မွာ လိပ္ေခါင္းျဖစ္တဲ႔အခါ ကိုယ္တို႔ဆီလာမျပဘူး။ ျမန္မာလို မေျပာတတ္တဲ႔ တရုတ္ေဆးခန္းမွာ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး သြားခြဲတယ္။ ေသြးေတြဒလေဟာဆင္းမွ ေဆးရုံေရာက္တာ။ အဲ႔လိုလူနာေတြ ကိုယ္တို႔ေဆးရုံမွာ မရွားပါဘူး။ သူမ်ားက မဟုတ္တရုတ္လုပ္ထားတာေတြကို ကိုယ္ေတြက တာဝန္ယူရွင္းေပးေနရတယ္။ အဲ႔ဒါ ကိုယ္႔ေဆးရုံက သူ႔ေဆးခန္းေလာက္ Advocacy မေကာင္းလို႔ ျဖစ္ရတာ။ မေအေျပာ တစ္လ မယားေျပာ တစ္ညဆိုတာ မေအထက္ မယားက Advocacy ပိုေကာင္းတယ္ လို႔ ဆိုလိုတာ။ အဲ႔ေတာ႔ Advocacy ဆိုတာ နားဝင္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္တိုက္တြန္းရတာကို ဆိုလိုတယ္။ ဆာဂ်င္လုပ္ၿပီး Advocacy မေကာင္းရင္ သူမ်ားေခ်းထိုင္ၾကဳံးရမယ္။
၆။ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္ေကာင္းမြန္ရမည္။(Communication)
          မင္းကဆရာဝန္လား။ ငါက ဆရာဝန္လား။ ေရာ႔ တတ္ရင္ ကိုယ္႔ဘာသာ ခြဲသြား။ ဆိုတာမ်ဳိးဟာ အတုခိုးရမယ္႔အရာ မဟုတ္ဘူး။ ေခတ္ေတြ ေျပာင္းကုန္ၿပီ။ ေလာက္ကိုင္မွာ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ဘဝနဲ႔ ပြဲဦးထြက္တဲ႔အခါ အရင္ဆုံးသင္ရတာက လူနာေတြနဲ႔ တရုတ္လို စကားေပါက္ေအာင္ ေျပာႏိုင္ဖို႔ပါ။ ဘူတန္မွာလည္း ဘူတန္စကား သင္ခဲ႔တာပဲ။ ဆရာဝန္ နဲ႔ လူနာၾကားမွာ ေအာင္သြယ္မလိုဘူး။ ကိုယ္႔စကား သူနားမလည္ရင္သူ႔စကား ကိုယ္လိုက္ေျပာဖို႔ပဲ ရွိမယ္။ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ စကားလက္ဆုံက်ႏိုင္မွ ရင္းႏွီးမယ္။ ရင္းႏွီးမွ ယုံၾကည္မယ္။ ယုံၾကည္မွ အပ္ႏွံမယ္။ ခြဲတယ္စိတ္တယ္ဆိုတာ ဆရာဝန္ဆီမွာ အသက္ကိုအပ္ႏွံရတာမ်ဳိး။
၇။ အမ်ားႏွင္႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရမည္။(Collaboration & Team Work)
          သိတဲ႔အတိုင္း ဆာဂ်င္ဆိုတာ ဆိုင္းမပါ ဗုံမပါ တပင္တိုင္ကတဲ႔ ေျမေလွ်ာက္မင္းသား မဟုတ္ဘူး။ ေရွ႕ကသြားရင္ ေနာက္ကပါမယ္႔ လူလိုတယ္။
၈။ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ႏွင္႔ ေခါင္းေဆာင္မႈအရည္အေသြး(Management & Leadership)
          ေဆးေက်ာင္းကလည္း သင္မေပးလိုက္ဘူး။ မာစတာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာလည္း မပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒါ မပါပဲ ဆာဂ်င္လုပ္လို႔မရဘူး။ တစ္သက္လုံး သူမ်ား Assistant လိုက္လုပ္ရလိမ္႔မယ္။ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ အႀကီးဆုံး ကုလားထိုင္မွာ ၾသဇာထိုင္ေပးေနရုံသက္သက္ မဟုတ္မွန္း ကိုယ္တိုင္ အဲသည္ေနရာေရာက္ေတာ႔ သိလိမ္႔မယ္။ စားတတ္တာနဲ႔ ဖားတတ္တာ ႏွစ္ခုတည္းတတ္ရုံနဲ႔ တစ္ႏို္င္ငံလုံး တမိုးလုံးေဖ်ာက္ဆိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္ရင္ ေဆးေက်ာင္းမလာနဲ႔။ ဟိုေက်ာင္းသြား။
၉။ သင္ၾကားေရး သင္ယူေရး (Scholarship & Teaching)
          ဆရာဇီဝကလက္ထက္က အူအထုံးေျဖတဲ႔ ခြဲစိတ္ပညာေတြ အခုမရွိေတာ႔ဘူး။ မယုံရင္ ပုံျပင္မွတ္ လို႔ စာအုပ္ထဲပဲ ဖတ္ဖူးေတာ႔တယ္။ အဲ႔ဒါ သင္ၾကားေရး သင္ယူေရး မပါလို႔ ျဖစ္ရတာ။ ဆရာစားခ်န္တယ္ဆိုတာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ေဆးပညာမွာ မရွိဘူး။ တပည့္ဆီက ေခတ္နဲ႔ မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ ျပန္ျပန္သင္ေနရတာပဲ ရွိမယ္။ ကိုယ္႔ဘက္က သင္ယူမႈရပ္လိုက္တာနဲ႔ ၾကာေလၾကာေလ ေခတ္နဲ႔အလွမ္းကြာေလ၊ ေနာက္မွာ က်န္ရစ္ခဲ႔ေလပဲ။ ေဆးပညာဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ ရပ္မေနခဲ႔ဘူး။
ကိုယ္တို႔ဆရာႀကီး အဂၤလန္ကျပန္လာေတာ႔ သူ႔ဆရာက “မင္းဟိုမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ႔ရသလဲ” လို႔ ေမးပါသတဲ႔။ အေျဖကို နားေထာင္အၿပီးမွာ“တို႔နဲ႔ သိပ္ေတာ႔ မကြာလွပါဘူး။” လို႔ ေတြးေတြးဆဆ ေျပာနိုင္သတဲ႔။ သည္ကေန႔ ဆရာႀကီးကေတာ႔ သူ႔တပည့္ေတြကို ေမးကိုမေမးရဲေတာ႔ဘူး။ အရမ္းအရမ္းကို ကြာလြန္းေနၿပီ။ “အေမရိကန္ အဂၤလန္မေျပာနဲ႔၊ အိႏၵိယတပည့္၊ ထိုင္းတပည့္ ျဖစ္ေနရတာ သိပ္အသည္းနာစရာေကာင္းတာပဲ” လို႔ ရင္ထုမနာေျပာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အမွန္တရားဟာ ခါးသီးလိုက္တာ။ အခုဆို ကိုယ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဂ်ီပီထိုင္ၿပီး ေဆးမကုၾကေတာ႔ဘူး။ အရပ္တကာ လူနာရွာၿပီး အိႏၵိယသြားမလား၊ ထိုင္းသြားမလား၊ ဗီဇာေရာ၊ ဖလိုက္ေရာ၊ခ်ိတ္္ေပးမယ္။ ဒီမွာထက္စာရင္ ဟိုမွာက ေက်နပ္ေလာက္တဲ႔ ဆားဗစ္ရတယ္ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ ယူလီဟားက ဘဘစိုင္းႀကီးေတာင္ ယပက္လက္ေတြနဲ႔ နွစ္ႏို္င္ငံ က်န္းမာေရးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ စာခ်ဳပ္ေတြသြားခ်ဳပ္ေနၿပီ။

          ဂ်ပန္ကိုသြားတုန္းက အာရွပစိဖိတ္အေရးေပၚဆရာဝန္မ်ား ကြန္ဖရင္႔မွာ ကိုယ္တို႔ေဆးရုံက ေကာက္ခံရွာေဖြယူသြားတဲ႔
ေဒတာကေလးေတြနဲ႔ စာတမ္းအေသးအဖြဲကေလးတစ္ခု တင္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ အေရးေပၚကို ဘယ္လိုလူနာေတြ လာသလဲ။ ဘယ္လိုေတြခြဲၿပီး ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္သလဲ။ အဲသေလာက္ Facts & Figures ေလး ရဖို႔ကိုေတာင္ လူနာေဆာင္ အသီးသီးမွာ မွတ္တမ္းစာအုပ္ အေစာင္ေစာင္ လွန္ေလွာ ရွာေဖြ ကူးယူရတယ္။ ဒါေတာင္မွတ္မွတ္သားသား မရွိတာေတြ တပုံႀကီး။ မွန္ကန္တဲ႔ အခ်က္အလက္လိုခ်င္လို႔ မွန္ကန္တဲ႔ေဒတာရေအာင္ လိုက္ၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ ကိုယ္႔ထုံးစံအတိုင္း မကြယ္မဝွက္ အရွိအရွိအတိုင္း တင္ပလိုက္တယ္။ အဲ႔ဒီက Chair Person ႀကီးက ကိုယ္တို႔ဆီ ဘာျဖစ္လို႔ အူအတက္ေရာင္တာ မ်ားေနသလဲ သိခ်င္တယ္။ ကိုယ္တို႔က လူနာကို လက္နဲ႔စမ္းၿပီး ခြဲဖို႔ဆုံးျဖတ္တာမို႔ Over diagnose လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို အူအတက္ဆိုတိုင္းလည္း အူအတက္ေရာင္တာ မဟုတ္။ အထဲေရာက္လို႔ တျခားေရာဂါေတြျဖစ္ေနရင္ လိုအပ္သလို ဆက္လုပ္ရေသးတာလို႔ ရွင္းျပရပါတယ္။ အူအတက္ေတာင္မွပဲ ေရာင္ရုံကေလးေရာင္တာလား၊ ေပါက္သြားၿပီလား၊ ခဲသြားၿပီလား၊ ျပည္တည္ေနၿပီလား၊ လား လား လား လားေတြကို ခ်က္ေပၚကို လက္ေတာ္နဲ႔သပ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆုံးျဖတ္နိုင္တာကို သူခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ အူအတက္ေတြကို ကြန္ျပဴတာဓါတ္မွန္ (CT scan) မပါပဲ ဘယ္ေတာ႔မွ မခြဲဘူး။ သူတို႔ဆီက ဆရာဝန္ေတြ အူအတက္ကို လက္နဲ႔ မစမ္းတတ္ၾကေတာ႔ဘူး။ မင္းတို႔ဆီမွာ စက္ကိရိယာေတြ မျပည့္စုံတာလည္း တစ္မ်ဳိးေကာင္းတာပဲ။ စြမ္းရည္ထက္ျမက္တဲ႔ ဆရာဝန္ေလးေတြ ထြက္လာတာေပါ႔။ ငါေတာ႔ အဲ႔လိုေခတ္အခါမ်ဳိးကို ျပန္လြမ္းတယ္။လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူကေတာ႔ ေျဖသိမ္႔လိုက္ လို႔ ေျပာခ်င္တာေနပါလိမ္႔မယ္။ ကိုယ္႔မွာသာ ေျဖလည္းမေျပျဖစ္ရပါတယ္။ လူကိုမ်ား ေတာဆရာဝန္ေျပာ ေျပာေနလိုက္တာ။ ေမာင္မင္းႀကီးသား ဘယ္ရြာဇာတိမို႔ပါလိမ္႔လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ထိုင္ဝမ္ဆရာဝန္ႀကီးပါဗ်ာ။ ကၽြန္းကေလး တစ္ထြာတစ္မိုက္ကေန ေလက်ယ္ေနလိုက္တာ။ မ်က္ေစာင္းႀကီး ပိတ္ထိုးပလိုက္ရ မေကာင္းရွိေတာ႔မယ္။

           အားလုံးၿပီးသြားလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ႔အခါမွာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေရာ ငါ ဘာလို႔ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္လုပ္ခဲ႔မိပါလိမ္႔ လို႔ ျပန္ေမးပါတယ္။ ေဆြထဲမ်ဳိးထဲ ပထမဆုံးဆရာဝန္ျဖစ္တဲ႔သူမို႔ အင္စပိုင္းယားလုပ္စရာ ႀကီးႀကီးမားမား ဆရာဝန္ႀကီးေတြ ကိုယ္မျမင္ဖူး မၾကားဖူးပါဘူး။ ၂ တန္းတုန္းက ေျမပုံမဆြဲတတ္လို႔ ငိုေနတဲ႔ကိုယ္႔ကို ေျမပုံဆိုတာ သည္လိုဆြဲရတယ္လို႔ အကြက္ကေလးေတြခ်ၿပီး သင္ေပးခဲ႔သူ ေကေကခ်ာကရာပါတီဆိုတဲ႔ ပန္ခ်ာပီဆရာဝန္ႀကီးဟာ ကိုယ္ပထမဦးဆုံး သိတဲ႔ ဆရာဝန္ပါပဲ။ ဆယ္တန္းမွာ အေဖဆုံးေတာ႔ ကိုယ္တို႔အိမ္မွာ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရွိဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ေတြးတတ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ ေဆးေက်ာင္းမၿပီးမခ်င္း ဘယ္လိုဆရာဝန္မ်ဳိးလုပ္မွာလဲဆိုတာ မေတြးတတ္ပါဘူး။ ဆရာဝန္ျဖစ္ၿပီးေရာေပါ႔။ ဘာျဖစ္ျဖစ္။ ေဟာက္ဆာဂ်င္မွာ ဆရာဦးၾကည္ဦးက “မင္း ဆာဂ်ရီေျဖမွာလား။” လို႔ ေမးေတာ႔ ခါးခါးသီးသီး ျငင္းခဲ႔တာပါ။ အဲ႔ဒီဘာသာက ကိုယ္အေၾကာက္ဆုံးဘာသာေလ။ ဒါေပမယ္႔ လူနာေဆာင္ထဲမွာ တစ္ရက္ျခား ၂၄ နာရီ ဂ်ဴတီဆင္းရပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ အိပ္ေရးမဝေသးဘူး။ ေနာက္ဂ်ဴတီေန႔ ျပန္ေရာက္လာတာ။ သူမ်ားအသားကို ဓါးနဲ႔လွီးဖို႔ဆိုတာ လက္ေရာစိတ္ေရာ ၿငိမ္ရသလို အခ်ိန္အဆလည္း လိုပါတယ္။ အဲ႔ဒါေတြကို သင္ေပးတာကေတာ႔ ဆရာဦးသိန္းလြင္ပါ။ ေဆးထိုးအပ္နာကို ျပည္ေဖာက္တဲ႔အခါ သူက အခန္းဝကေန "ၾကက္ေျခခတ္ကေလးလွီးလိုက္၊ ေထာင္႔စြန္းေလးမွတ္ကို စက္ဝိုင္းကေလး ေရးလိုက္၊ ႀတိဂံကေလးေတြကို ျဖတ္ထုတ္လိုက္၊ ဆရာ ဒယ္အိုးကေလး မလိုခ်င္ဘူး။ ေရတြင္းကေလး လိုခ်င္တယ္။" အဲ႔လိုမ်ဳိး အေသးစိတ္ သင္ေပးတဲ႔အခါ ကိုယ္လည္း လက္ရဲဇက္ရဲ ရွိလာၿပီး ခိုင္းရင္ မေၾကာက္မရြံ႕ အကုန္လုပ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာက္စရာရွိမလဲ။ ျဖစ္လာရင္ သူတာဝန္ခံမယ္႔ဟာ။ ဆိုလိုတာက ဆရာဝန္ေပါက္စတစ္ေယာက္ ဓါး နဲ႔ လက္ယဥ္သြားဖို႔ အဲ႔လို တာဝန္ယူ တာဝန္ခံၿပီး သင္ျပေပးမယ္႔ ဆရာသမားတစ္ေယာက္ေယာက္ မရွိမျဖစ္ လိုပါတယ္။ အေတြ႕အၾကဳံဆိုးေတြ ရွိခဲ႔ရင္ ဓါးကို ေၾကာက္သြားတတ္တာကိုး။

          အလုပ္ဝင္ေတာ႔ JICA ေဆးရုံမွာ ဆရာဦးခင္ေမာင္ၾကည္က အဲသည္ေမးခြန္းကိုပဲ ေမးပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဘူးခါတုန္းပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ေျဖခ်င္ခ်င္ မေျဖခ်င္ခ်င္ ကိုယ္႔ကို ခြဲခန္းထဲမွာ ေနဝင္မိုးခ်ဳပ္ ခိုင္းပါတယ္။ အဲ႔ဒီတုန္းကရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးက အေရးေပၚလူနာေတြကို တပတ္ႏွစ္ရက္ လက္ခံတာမို႔ လူနာလက္ခံတဲ႔ရက္ဆို သည္မနက္ကစ ခြဲခန္းဝင္လိုက္တာ၊ ဝင္လိုက္ ထြက္လိုက္။ စမ္းလိုက္ ခြဲလိုက္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္လင္းတဲ႔အထိပါပဲ။ အလုပ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ဖို႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ႏိုင္ဖို႔ အလုပ္ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းေကာင္းလည္း လိုပါတယ္။ ဌာနမွဴးျဖစ္တဲ႔ ဆရာႀကီးဦးရဲျမင္႔နဲ႔ တစ္ခါမွ တိုက္ရိုက္စကားမေျပာဖူးေပမယ္႔ Team Leader လုပ္တဲ႔ ဆရာဦးခင္ေဇာ္၊ အမ ျပဳံးမာေဆြ၊ အမ စိုးျမတ္မြန္တို႔နဲ႔ေတာ႔ လုံးလုံးေထြးေထြး ရင္းရင္းႏွီးနွီးေနပါတယ္။ အနည္းဆုံးေတာ႔ သူတို႔တေတြ သိပ္သေဘာေကာင္းတာပဲ လို႔ ခံစားလို႔ရတယ္။ ခြဲခန္းထဲကို ေရာက္တဲ႔အခါ ကိုယ္လိုပဲ အလုပ္ဝင္ကာစ ဆရာမကေလးေတြနဲ႔ ဝိုင္းလုပ္ဝိုင္းစား ခင္ခင္မင္မင္ ေပါင္းမိတဲ႔အခါ Surgical Field ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ ခံစားမိလာပါတယ္။ အဲ႔ဒီေတာ႔ ကိုယ္႔ကို ဘာလို႔ ဆာဂ်င္လုပ္တာလဲ လို႔ ေမးရင္ ခြဲခန္းထဲမွာ ေပ်ာ္လို႔ လို႔ေျဖမွာပါ။ ဒါဆို ေမ႔ေဆးလုပ္လည္း ရတာပဲ။ ေမ႔ေဆးဆို ခြဲခန္းထဲမွာ ပိုေတာင္ေနရေသး။ JICA မွာ ၂ ႏွစ္ေနခဲ႔တဲ႔အထဲ ကိုယ္ေမ႔ေဆးမွာေနတာ ၁၁ လ ေတာင္ ၾကာပါတယ္။ ကုိယ္႔အမႀကီးေဒၚၾကည္ၾကည္စန္းက ေသေသခ်ာခ်ာ သင္ေပးသလို ေမ႔ေဆးေျဖဖို႔လည္း အၿမဲတိုက္တြန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အမွန္အတိုင္းေျပာရေၾကး ေမ႔ေဆးျဖစ္လာရင္ ဆာဂ်င္က အျပင္မွာခြဲတ႔ဲအခါ ကိုယ္႔ကိုေခၚဖို႔ျပဳံးခ်ဳိခ်ဳိကေလးေနရတဲ႔အျဖစ္ကို မခံစားႏိုင္ပါဘူး။ (ေမ႔ေဆးေတြ အဲသလိုေနတယ္လို႔ မေျပာဘူးေနာ္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္ေတြးမိတဲ႔အေတြးကို ေျပာတာ။ အလုပ္ပိခ်င္ပိပေစ။ လူအတင္စီးေတာ႔ ခံနိုင္တာ မဟုတ္) အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြးမိတာကေတာ႔ ဆာဂ်င္တစ္ေယာကျ္ဖစ္ဖို႔ ဘယ္သူဘယ္ဝါကို အထင္ႀကီး အားက်တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးထက္ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းတစ္ခုကသာ ပိုဆြဲေဆာင္ႏိုင္မယ္ လို႔ ထင္မိပါတယ္။

           ေလာက္ကိုင္မွာေနတုန္းက သူတို႔က ကိုယ္႔ကို ခိုက္ေတာင္းရီစင္း လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ဓါးဆရာ ဆိုပါစို႔။ သူတို႔ေျပာေတာ႔ ကိုယ္႔မွာမ်က္စိထဲ ေျပးျမင္မိတာ ငယ္ငယ္က တရုတ္သိုင္းဝတၳဳေတြထဲက ဓါးေတြခ်ည့္ပဲ။ နဂါးႏိုင္ဓါး၊ တိမ္လႊာဓါး၊ ကိုးသခၤ်ဳိင္းသံဓါး၊ မကၡရာဓါး၊ မင္းႀကီးရန္ေနာင္ရဲ႕ ယိမ္းႏြဲ႔ပါးဓါးေတြေတာင္ မက်န္ဘူး။ တကယ္တမ္း အဲ႔ဒီဓါးေတြကို ဝါသနာပါပါနဲ႔ စိတ္ဝင္တစားစုေဆာင္းတတ္တာ ကုိယ္တို႔ရဲ႕ ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူးရွင္ပါ။ အိမ္မွာဓါးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဧည့္သည္လာတိုင္း ထုတ္ထုတ္ျပတတ္တယ္။ ကိုယ္တို႔သားအႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ဗန္တိုဗန္ရွည္တို႔၊ သိုင္းေျပာင္းျပန္တို႔ လိုက္အပ္ေပးၿပီး ကစားခိုင္းတယ္။ ရွမ္းေဘာင္းဘီဆင္တယ္။ ကိုယ္႔ညီဆို ရွမ္းဝတ္စုံနဲ႔ ေခါင္းေပါင္းကေလးေပါင္းၿပီး ဓါးကေလးေမႊ႔ကာေမႊ႔ကာ ကတတ္တယ္။ သူက မူႀကဳိအရြယ္ကေလးနဲ႔ အဲ႔သလိုေမာင္းဆိုင္းကေလးနဲ႔ ကတဲ႔အခါ လူေတြကလည္း သေဘာက်လို႔။ ကိုယ္႔အေဖမ်က္ႏွာကလည္း ျပဳံးလို႔။ အခုေတာ႔ သူ႔ဓါးေတြ အိမ္မွာ တစ္လက္မွ မရွိေတာ႔ပါဘူး။ သူဆုံးၿပီးကတည္းက လိုခ်င္တဲ႔သူ အကုန္ေပးပလိုက္ၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔သား ဓါးစၾကာႀကီးႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ အလုပ္ထဲမွာ ဓါးတဝင္႔ဝင္႔ကိုင္ေနတဲ႔သူေတြ ျဖစ္လာတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း ခြဲခန္းထဲမွာ လူခ်င္းဆုံျဖစ္သားပဲ။ သူလည္းသူ႔လူနာသူခြဲ ကုိယ္လည္းကိုယ္႔လူနာကိုယ္ခြဲ။ ကိုယ္တို႔အေဖမ်ား ရွိေသးရင္ သည္ေကာင္ေတြ သူမ်ားအသား ဓါးနဲ႔လွီး၊ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္တာျမင္မွ အိပ္ေပ်ာ္စားဝင္တဲ႔ ဓါးခုတ္ေကာင္ေတြဆိုၿပီး ျပဳံးေနမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆာဂ်င္ျဖစ္ရတဲ႔ဘဝမွာ ကိုယ္႔မိဘ ဘိုးဘြား ဆရာသမားမ်ား မ်က္ႏွာငယ္၊ အရွက္ရ၊ သိကၡာက်ေစမယ္႔ အလုပ္မ်ဳိးမွန္သမွ် အသက္ထက္ဆုံး ေရွာင္က်ဥ္ႏိုင္ဖို႔ကလည္း အေရးႀကီးဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...