Monday, March 23, 2015

ေခတ္သစ္အိုးထိန္းသည္ပံုျပင္


အားလံုးၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ကေလးပါ။ ခဝါသည္ကို မနာလိုတဲ့ အိုးထိန္းသည္က ဘုရင္ၾကီးကို အရွင္မင္းၾကီးရဲ႕ ဆင္မည္းၾကီး ျဖဴသြားေအာင္ ခဝါသည္ကို ဖြတ္ခိုင္းပါဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္တင္ေတာ့ ဘုရင္လုပ္တဲ့သူက ေအး… ဟုတ္သားပဲ။ ငါ့ဆင္ၾကီးျဖဴလာေအာင္ ဖြတ္စမ္းဟဲ့လို႔ ခဝါသည္ကို ခိုင္းပါေလေရာ။ ဒါသူ႔ကို အိုးထိန္းသည္က ေခ်ာက္တြန္းတာမွန္း ခဝါသည္က သိတာေပါ့။ ဆင္တစ္ေကာင္လံုး ထည့္ေလွ်ာ္လို႔ရတဲ့ အိုးတစ္လံုးရရင္ ျပီးပါတယ္ အရွင္မင္းၾကီးလို႔ ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ျပႆနာက အိုးထိန္းသည္ဆီပဲ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့တာေပါ့။ ဆင္တစ္ေကာင္လံုးဆန္႔တဲ့ အိုးဆိုတာမ်ိဳးဖုတ္ဖို႔က ဘယ္လြယ္မွာလဲ။ ရတယ္ပဲထားဦး။ ေျမအိုးဆိုေတာ့ ဆင္နင္းတာနဲ႔ ကြဲမွာပဲ။ တိုတိုေျပာရရင္ သူတစ္ပါးကို မနာလိုတဲ့သူ ကိုယ့္အတတ္ကိုယ္စူးျပီး ကိုယ္က်ိဳးနည္း ရတဲ့အေၾကာင္း သင္ခန္းစာယူဖို႔ ပံုျပင္ကေလးပါ။

ေခတ္သစ္ အိုးထိန္းသည္ပံုျပင္က အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူးဗ်။

တစ္ေန႔မွာ အိုးထိန္းသည္ကို ဘုရင္ၾကီးက ဆင္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးသြားလုပ္ေခ်လို႔ မိန္႔ပါေလေရာ။ အိုးထိန္းသည္က ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အိုးပဲလုပ္တတ္တာ။ ဆင္အေၾကာင္း ဘာမွမသိပဲ ဆင္ေက်ာင္းအုပ္လုပ္ဖို႔ မေတာ္ပါဘူးဘုရာ့လို႔ ျပန္ျပီး ေလွ်ာက္တင္တာေပါ့။ ဘုရင္ၾကီးက ဟဲ့ေမာင္မင္း… ဆင္အေၾကာင္းသိမွ ဆင္ေက်ာင္းအုပ္ လုပ္လို႔ရသလား။ ေလာေလာဆယ္ ဒုေက်ာင္းအုပ္ ရာထူးနဲ႔ အရင္ေလ့လာ။
ဒီလိုပဲ လုပ္ရင္းနဲ႔ သိလာမွာေပါ့။ ငါ့ကိုေစာဒကမတက္နဲ႔ ဆိုျပီးၾကိမ္းေတာ့ အိုးထိန္းသည္ခမ်ာ ဆင္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရွိရာ ေက်ာက္စရစ္ကုန္းကို သြားရေတာ့တာေပါ့။ ဆင္ေက်ာင္းၾကီးကိုေရာက္ေတာ့ လုပ္ေနကိုင္ေနၾကတာကို ၾကည့္ျပီး ဒီဆင္ကေလးေတြကို သစ္လံုးေတြ ဆြဲတတ္ေအာင္ သင္ေနတာဆို။ ဒလိမ့္တုန္းေပၚ တက္လွိမ့္ခိုင္း၊ ေဘာလံုးကန္ခိုင္း၊ ေခြးေခ်ေပၚထိုင္ခိုင္း လုပ္ေနေတာ့ သစ္ဆြဲဖို႔မဟုတ္ပဲ ဆပ္ကပ္ထဲျပဖို႔ သင္ေပးသလို ျဖစ္မေနဘူးလားဗ်လို႔ အိုးထိန္းသည္ကေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ အရင္ေက်ာင္းအုပ္က ခင္ဗ်ားက ဘယ္ေလာက္တတ္လို႔ က်ဳပ္တို႔ကို ဆရာလာလုပ္ေနတာလဲ။ ဒါသင္ရိုးအတိုင္း သင္ေနတာ။ သစ္ဆြဲတတ္တာ မတတ္တာ က်ဳပ္တို႔အပူမဟုတ္ဘူး ဆိုျပီး ဘုေတာေတာ့တာပါပဲ။ အိုးထိန္းသည္လည္း ျငိမ္ေနလိုက္ရတာေပါ့။

မၾကာပါဘူး။ အိုးထိန္းသည္ ပရိုမိုးရွင္းနဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးျဖစ္လာတယ္။ ရာထူးတိုးေပမယ့္  သူ႔ခမ်ာ  မေပ်ာ္ႏိုင္ပါဘူး။ ရွင္းရမယ့္ ျပႆနာေတြက တေထြးၾကီးကိုး။ မေရွးမေႏွာင္းမွာပဲ သြက္သြက္လက္လက္၊ ခ်က္ခ်က္ခ်ာခ်ာနဲ႔ အလိုက္လည္းသိတဲ့ ခဝါသည္ကို ဘုရင္ၾကီးက နန္းရင္းဝန္ ခန္႔လိုက္ပါေရာ။ ေလွ်ာ္ေရးဖြတ္ရာဌာနလည္း ကြန္ကရစ္ ေရကန္ၾကီးေတြ၊ ေရစုပ္စက္ၾကီးေတြနဲ႔ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆင္ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းၾကီးကေတာ့ ဖုတ္လိႈက္ဖုတ္လိႈက္နဲ႔ပါပဲ။ တစ္ေန႔ ဘုရင္ၾကီးတိုင္းခန္းလွည့္ရင္း ဆင္ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ဟဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး… ေမာင္မင္းရဲ႕ဆင္ေတြက ပိန္လွပါကလား။ အစာေကာင္းေကာင္း မေကၽြးဘူးထင္တယ္လို႔ မိန္႔တယ္။ ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္ ဘတ္ဂ်က္မရ၍ မေကၽြးႏိုင္ေၾကာင္းပါဘုရားလို႔ အိုးထိန္းသည္က ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေလွ်ာက္တင္ရတာေပါ့။ ဘုရင္ၾကီးက စိတ္ဆိုးသြားျပီး သယ္… ရာဇဝင္ရိုင္းလိုက္ေလ။ နန္းရင္းဝန္ၾကီး… ဒီေကာင့္ကို ဘတ္ဂ်က္ခ်ေပးလိုက္လို႔ မိန္႔မွတ္ခ်က္ျပဳတယ္။ ဘုရင္ၾကီး ေဒါပြပြနဲ႔ထြက္သြားေတာ့ နန္းရင္းဝန္ ခဝါသည္က ေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္တဲ့ အိုးထိန္းသည္ကို ေငြတစ္မတ္ေပးတယ္။ ဟာဗ်ာ… ေငြတစ္မတ္နဲ႔ ငါးၾကင္းေခါင္းတက္ကိုင္လို႔ ျဖစ္မလားဗ်လို႔ ေစာဒကတက္ေတာ့  ဒါကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ျပႆနာမဟုတ္ဘူးေလတဲ့။ (စကားခ်ပ္ - ဆင္မ်ား ငါးၾကင္းေခါင္း မစားပါ။ ဇတ္နာေအာင္ တင္စားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။)

တစ္ခါ နန္းရင္းဝန္ ခဝါသည္က ညႊန္ၾကားျပန္တယ္။ ဆင္ေတြထားတဲ့ရံုၾကီးရဲ႕ တိုင္လံုးေတြကို ေရႊပိန္းခ်ရမတဲ့။  ေအာက္က အေတာ့္ကိုေဆြးေနျပီဗ်။ ျပိဳလုလုျဖစ္ေနလို႔ ေဒါက္ေတြနဲ႔ ေထာက္ထားရတယ္။ အဲဒါကိုအရင္ျပင္ရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာလို႔ ဆင္ေက်ာင္းအုပ္ အိုးထိန္းသည္က ျပန္ျပီးအထြန္႔တက္တယ္။ ေအာက္ကဘာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူျမင္တာ မွတ္လို႔ဗ်ာတဲ့။ ခဝါသည္ကေျပာတယ္။ ဥပဓိကအေရးၾကီးတယ္ဗ်။ အလွအပကို အရင္ဦးစားေပး ရမယ္လို႔ ဆိုျပန္ေရာ။ အိုးထိန္းသည္က မေလွ်ာ့ဘူး။ ဒီေလာက္ယိုင္ရြဲ႕ေနတာဗ်ာ… တိုင္လံုးေတြကို ေရႊခ်ရံုနဲ႔ လွလာမွာမွ မဟုတ္တာလို႔ ေျပာျပန္တယ္။ ခင္ဗ်ားေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့လူ။ ဒါမင္းၾကီးအမိန္႔။ လုပ္ခ်င္လုပ္။ မလုပ္ခ်င္ေနဆိုျပီး ခဝါသည္က ထြက္ခ်သြားပါေလေရာ။ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွိစုမဲ့စု ဘတ္ဂ်တ္ေလးနဲ႔ တိုင္လံုးေတြကို ေရႊပိန္းခ်ရေတာ့တာေပါ့။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ ခဝါသည္က အိုးထိန္းသည္နဲ႔ တိုက္ရိုက္မဆက္ဆံေတာ့ဘူး။ စီမံအမတ္္၊ ဒါမွမဟုတ္ ထရိန္နင္ အမတ္ကေနတဆင့္ပဲ အမိန္႔ေတြေပးတယ္။ သင္တန္းေက်ာင္းေတြကိုကိုင္ရတဲ့ ထရိန္နင္ အမတ္က ေက်ာင္းေနဖက္ ဆိုေတာ့ ဟန္က်တာပဲလို႔ အိုးထိန္းသည္က ထင္တာေပါ့။ ဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲ။ ထရိန္နင္ အမတ္က ေျပာတယ္။ က်ဳပ္တို႔မွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသံုးေက်ာင္းထဲမွာ ျပင္ဦးလြင္ေက်ာင္းက ပထမဦးစားေပး။ ေမွာ္ဘီေက်ာင္းက ဒုတိယ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေက်ာင္းကေတာ့ တတိယေနရာမွာရွိတယ္။ အဲဒါကိုမေမ့နဲ႔တဲ့။ အိုးထိန္းသည္က ေစာဒကတက္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းက ဆင္တကၠသီလာေက်ာင္းေတာ္မဟာေလဗ်ာ။ မုခ္ဦးၾကီးမွဟီးလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပထမ ျဖစ္သင့္တာေပါ့လို႔ဆိုေတာ့ ထရိန္နင္ အမတ္ကေျပာတယ္။ စဉ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ။ ျပင္ဦးလြင္ ဆိုတာက သာသာယာယာမို႔ ပထမျဖစ္ရမွာေပါ့။ ေမွာ္ဘီက ရန္ကုန္နဲ႔ နီးတယ္ေလဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ ဒုတိယ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေက်ာက္စရစ္ကုန္းကေတာ့ က်ဳပ္တို႔အတြက္ အရႈပ္ထုပ္ပဲ။ ေက်ာင္းသံုးေက်ာင္းထဲမို႔ တတိယရတာ။ က်ဳပ္တို႔မွာ ေက်ာင္းဆယ္ေက်ာင္းေလာက္ရွိရင္ ေသခ်ာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔က ဒႆမပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ဖာသာ တကၠသီလာ ေက်ာင္းေတာ္မဟာပဲျဖစ္ျဖစ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။ ေက်ာက္စရစ္ကုန္းက ေက်ာက္စရစ္ကုန္းပဲတဲ့ဗ်ာ။

အိုးထိန္းသည္ ဆင္ေက်ာင္းကိုေရာက္ျပီး သံုးႏွစ္ၾကာေတာ့ ဆင္ေကာင္ေရက ၂၀၀ ေလာက္ျဖစ္လာတယ္။ အရင္က ၅၀ ပဲလက္ခံတဲ့ ဆင္တကၠသီလာ ေက်ာင္းေတာ္မဟာၾကီး ျပည့္က်ပ္လာတာေပါ့။ ဆင္ကေလးေတြသာ မ်ားလာတယ္။ ဆင္ဆရာက တိုးမလာေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးျဖစ္တဲ့ အိုးထိန္းသည္ခမ်ာ အခက္ၾကံဳရျပန္ေရာ။ ဒီၾကားထဲ ဆင္ဘြဲ႔လြန္ သင္တန္းေတြပါ ဖြင့္ရေတာ့ ပါရဂူဘြဲ႔၊ မဟာဘြဲ႔ေတြရထားတဲ့ ဆင္ဆရာက လိုလာျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ထရိန္နင္ အမတ္ကို အိုးထိန္းသည္က ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ဆင္ဂုရုၾကီးေတြ၊ ဆင္မဟာ အာစရိေလးေတြ မ်ားလာျပီပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို နည္းနည္းမွ်ပါဦးလို႔ အပူကပ္တာေပါ့။ သူတို႔က ႏိုင္ငံျခားျပန္ေတြဆိုေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ကုန္းကို လာျပီး ဆင္ထိန္းတဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ခ်င္ၾကဘူးဗ်တဲ့။ ထရိန္နင္ အမတ္ကျပန္ေျပာတယ္။ ေဟာဗ်ာ… ဒါနဲ႔မ်ား ဘာလို႔ ဆင္ထိန္းေက်ာင္းေရး အတတ္ေတြကို ႏိုင္ငံျခားအထိေတာင္ သြားသင္ၾကတာလဲဗ်ာလို႔ အိုးထိန္းသည္က ဆိုေတာ့ သူတို႔ကို ဆင္ဆရာလုပ္ဖို႔ ႏိုင္ငံျခားလႊတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္တို႔ ေရႊနန္းေတာ္ၾကီးမွာ စာေရးေတာ္အရာရွိေတြ လိုတယ္ဗ်တဲ့။ ေတာ့ကင္းပြိဳင့္ဆို နန္းရင္းဝန္ၾကီးက သူတို႔ေရးမွ စိတ္တိုင္းက်တာ။ ျမန္မာသရီးရိုက္တာလည္း ကၽြမ္းသလားမေမးနဲ႔။ ခင္ဗ်ားတို႔ဆီပို႔လိုက္ရင္ အဲဒီစြမ္းေဆာင္ရည္ေတြ အလကား ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့… ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ဘဝကို နစ္မြန္းေအာင္ မလုပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔ဗ်ာတဲ့။

ကဲဗ်ာ… ဆင္ဆရာ ထပ္မေပးလဲေနေတာ့။ ဧည့္ၾကိဳဆရာမေတြက မ်ားလြန္းေနသဗ်။ ဖြဲ႔စည္းပံုက ႏွစ္ေယာက္ပဲ ခန္႔လို႔ရတာ။ ခုငါးေယာက္ျဖစ္ေနျပီ။ လုပ္စရာအလုပ္ကလည္း မယ္မယ္ရရ မရွိေတာ့ ရန္ကုန္ကိုပဲ အလွည့္က် ျပန္ေနၾကတယ္ဗ်ာ။ ၾကည့္လုပ္ေပးပါဦးလို႔ အိုးထိန္းသည္က ေတာင္းဆိုျပန္ေရာ။ ထရိန္နင္ အမတ္ကေျပာတယ္။ ရာဇဝတ္အိုး တုတ္နဲ႔မထိုးနဲ႔ကိုယ့္လူ။ သူတို႔က ေသနာပတိၾကီးေတြရဲ႕ မဒမ္ေတြေလဗ်ာ။ သူတို႔က လစာလိုခ်င္လို႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ တကၠသီလာ ဆရာမဆိုတဲ့ဂုဏ္ေၾကာင့္ လုပ္ေနၾကတာ။ ဒီအတိုင္း ထားလိုက္စမ္းပါဗ်ာတဲ့။ ထားလို႔မျဖစ္ဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ျပည္သူ႔ဘ႑ာ အလဟႆ မျဖစ္ေစနဲ႔ဆို။ ေတာ္ၾကာ စာရင္းစစ္က ကန္႔ကြက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားဒီလို အထူအပါး နားမလည္လို႔ ေက်ာက္စရစ္ကုန္းကို အပို႔ခံရတာဗ်။ သိရဲ႕လား… တဲ့ဗ်ာ။ အိုးထိန္းသည္ကလည္း အင္း… ဟုတ္မွာပဲ။ အရွင္မင္းၾကီးနဲ႔ နန္းရင္းဝန္ကေတာ့ ငါ့ကိုအမ်က္ရွမွာ ေသခ်ာတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဆင္ေက်ာင္းအုပ္လုပ္မွေတာ့ ဆင္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း အမုန္းခံေျပာဖို႔က ငါ့တာဝန္ပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒီေတာ့သူက ေခါင္းမာမာနဲ႔ တစ္ခုျပီးတစ္ခု တင္ျပတာပဲ။ အေပၚကလည္း ဘာတင္တင္ ပယ္ခ်တာပါပဲ။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ထရိန္နင္ အမတ္က ညႊန္ၾကားခ်က္ကို ဖက္စ္နဲ႔လွမ္းပို႔တယ္။ ဆင္ကေလးေတြကို ျဖဴေအာင္လုပ္ရ မတဲ့ဗ်ာ။ အိုးထိန္းသည္က ေျပာတာေပါ့။ သဘာဝဟာ သဘာဝပဲ။ အမည္းကအျဖဴ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲဗ်ာ။ နန္းရင္းဝန္ကေရာ ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ သူလည္းဘာေျပာမွာလဲဗ်ာ။ သင့္ျမတ္ေၾကာင္းပါဖ်ာ့ေပါ့။ မ်ိဳးရိုးဗီဇနည္းနဲ႔ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းပါတဲ့ဗ်ား။ ဒုကၡပါပဲဗ်ာ။ မ်ိဳးရိုးဗီဇဆိုတိုင္း ရမလားဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ ရွင္းမျပၾကဘူးလားဆိုေတာ့ ထရိန္နင္ အမတ္က ေၾကာင္ကိုျခဴလာဆြဲခိုင္းမေနနဲ႔ကိုယ့္လူ။ မင္းၾတားၾကီးက နန္းရင္းဝန္ကို အမိန္႔ေပးတယ္။ နန္းရင္းဝန္က က်ဳပ္ကိုအမိန္႔ေပးတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕တာဝန္က ခင္ဗ်ားကို ဆက္ျပီး အမိန္႔ေပးဖို႔ပဲဗ်။ ကိုယ့္ျပႆနာ ကိုယ္ရွင္းလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အိုးထိန္းသည္ကလည္း ဆင္မည္းကို ျဖဴေစခ်င္ရင္ ခဝါသည္အတတ္မွာ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္တဲ့ နန္းရင္းဝန္ကိုသာ တာဝန္ေပးပါေတာ့ဘုရားလို႔ ဘုရင္ၾကီးကို ေလွ်ာက္တင္တယ္။ ဒီေတာ့မွ နန္းရင္းဝန္က မျဖစ္ႏိုင္တာကို မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း မင္းၾတားၾကီးကို နားခ်မွာပဲလို႔ အိုးထိန္းသည္က ထင္မိတာကိုးဗ်။ တက္တက္စင္ ေအာင္လြဲေတာ့တာပဲ။ မင္းၾတားၾကီးက ဆင္တစ္ေကာင္လံုးဆန္႔တဲ့ အိုးတစ္လံုး ဆင္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ျပဳလုပ္ေစလို႔ အမိန္႔ေတာ္ ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ အိုးထိန္းသည္က အက်ိဳးေတာ့နည္းျပီ။ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ရပါ့ ဆိုျပီး ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ေတြ ထုတ္ရေတာ့တာေပါ့။

အဆံုးမေတာ့ အိုးထိန္းသည္က ဆင္ကေလးေတြကို ျဖဴေအာင္လုပ္ထားျပီးပါျပီ။ မင္းၾကီးကိုမျပခင္ နန္းရင္းဝန္ၾကီး အရင္လာၾကည့္လွည့္ပါလို႔ ေရႊနန္းေတာ္ကို သတင္းပို႔လိုက္တယ္။ နန္းရင္းဝန္ ေရာက္လာေတာ့ ဆင္ကေလးေတြကို ျပျပီး အိုးထိန္းသည္က ေျပာတယ္။ ကဲ… နန္းရင္းဝန္ၾကီး မ်က္ျမင္ပဲ။ ဆင္မည္းကို ျဖဴေအာင္လုပ္ဖို႔ မ်ိဳးရိုးဗီဇနည္းလည္း မလိုဘူး။ ေလွ်ာ္ဖို႔ဖြတ္ဖို႔လည္း မလိုဘူး။ ဆင္ငါးေကာင္ကိုမွ ထံုးဘိုးတစ္မတ္ပဲလိုတယ္။ ျဖဴခ်င္ရင္ေတာ့ ဒါမ်ိဳးပဲရမယ္ လို႔ဆိုေတာ့ နန္းရင္းဝန္က ကဲပါဗ်ာ… မင္းၾတားၾကီးကို ကၽြႏ္ုပ္ကပဲ သင့္ေတာ္သလို ေလွ်ာက္တင္လိုက္ပါ့မယ္ဆိုျပီး မ်က္ႏွာညိဳညိဳနဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ အနားကလူေတြကေတာ့ ျပံဳးစိစိနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ပံုျပင္ကေလးကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲဗ်။ ေရွ႕ဆက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဆင္တကၠသီလာေက်ာင္းေတာ္မဟာကို ပညာေရးေအာက္ ပို႔ေတာ့မွာကိုး။  နန္းရင္းဝန္ၾကီးလည္း ခုမွရင္ထဲကအလံုးၾကီး က်သြားတဲ့ပံုပဲ။ ဇတ္ေပါင္းရရင္ မလည္မဝယ္ ႏံုႏံုအအ ေခတ္သစ္ အိုးထိန္းသည္မွာ ေက်ာက္စရစ္ကုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္၍ က်န္ေသာဇတ္ေကာင္ မ်ားသည္ကား… အဲ… မေျပာရဲလို႔ မေျပာပါရေစနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။

စာၾကြင္း။  ။ ဟိုတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္တက္ေနတဲ့ သင္တန္းမွာ ဂုရုၾကီးတစ္ပါးက ေျပာတယ္။ သူကေတာ့ လက္ေဝွ႔ထိုးေနရသလိုပါပဲတဲ့။ အားတင္းျပီးထိုးလာတာ ေနာက္ဆံုးအခ်ီ ေရာက္ေနပါျပီ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ေစ့လို႔ အခ်က္ေပးတဲ့ ေမာင္းသံကိုသာ နားစြင့္ေနေတာ့တာပါပဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔လိုပါပဲ။ လာမယ့္ဒီဇင္ဘာမွာ ၅၅ ႏွစ္ ျပည့္ပါေတာ့မယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးပမ္းသမွ်ဟာ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး အရွည္ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ပါ။ အလုပ္ကို ပုဂိၢဳလ္ေရးနဲ႔ ေရာေထြးလိုက္တာကေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။ ငါ့စကားႏြားရ ေျပာၾကဆိုၾကတာေတြကိုလည္း ျငီးေငြ႔ျပီ။ တာဝန္သာခံရျပီး ဘာမွလုပ္လို႔ကိုင္လို႔ မရတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးဘဝကိုလည္း စိတ္ကုန္လွပါျပီ။ ေနာက္ဆံုးအခ်ီ အခ်ိန္ေစ့တဲ့ ေမာင္းသံကေလးကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္ ရွိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။

credit
Myint Oo, Ph.D.
Rector
University of Forestry, Yezin


ဆင္ေက်ာင္းအုပ္ (ေက်ာက္စရစ္ကုန္း) တင္ဆက္သည္။

  1 comment:

  1. ဘာျဖစ္လို႔အမွန္ေတြေရးတာလဲ ဆရာ. .......

    ReplyDelete

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...