Monday, March 23, 2015

တစ္ခြက္စာခ်န္ထားတတ္တဲ့ဆရာ


မိုးသည္းတဲ့တစ္ေန႔ ေက်ာင္းထဲမွာ ေရစီးေရလာေကာင္းေအာင္ ေျမာင္းေတြေဖာ္ေနတုန္း
“ေဟ့ … ဆရာႀကီး ၾကည့္လည္း လုပ္ဦး ရြာမွာ ထာဝရအိပ္သြားရဦးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းျပင္ကေန ေအာ္သြားတဲ့သူကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆရာ ဦးေဌးႂကြယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနာက္ေနက်။ ဒီရြာမွာကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီလိုေျပာတာ သူတစ္ေယာက္ပဲရွိမွာ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ရြာလံုးကိုလည္း သူေျပာခ်င္တာေျပာတာ။ အဲဒါကိုပဲ တစ္ရြာလံုးက သူ႔ကို ခ်စ္ၿပီး ခြင့္လႊတ္ေနၾကရတာ။

သူကေတာ့ ဆရာ ဦးေဌးႂကြယ္။ တိုက္နယ္ေဆး႐ံု ဆရာဝန္ႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အသက္မတိမ္းမယိမ္း။ ဒါေပမဲ့ ဝန္ထမ္းတိုင္း လာရမွာေၾကာက္ၾကၿပီး ေရွာင္တိမ္းေနၾကတဲ့ ဒီလို ႐ိုးမေတာထဲကို လာၿပီးတာဝန္ထမ္းႏိုင္ တာကပဲ သူ႔ကို ေလးစားစရာ ျဖစ္ေနတယ္။
ရြာမွာက ပညာေရးဌာနရဲ႕ ေက်ာင္းဆရာေတြဆိုတာ စတုတၳတန္းေလာက္မွာပဲရွိတယ္။ ပထမတန္းက ဆရာဝန္၊ ဒုတိယတန္းက သားဖြားဆရာမ၊ တတိယတန္းက အပ္ပုန္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စတုတၳတန္းေနရာမွာ။ အဲဒါကို ၾကည့္ရင္ က်န္းမာေရးဟာ ရြာေတြမွာ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးေနသလဲဆိုတာ သိသာပါတယ္။ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ငွက္ဖ်ားဝင္၊ က်ားကိုက္၊ ဝံကိုက္၊ ငုတ္ထိုး၊ ဆူးထိုးနဲ႔ ေန႔စဥ္ မေရွာင္လြဲႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾက ရတဲ့ ဒီေတာထဲ ေတာင္ထဲမွာ က်န္းမာေရးဌာနက ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုပဲ ဦးစားေပးေနၾကရတာပါ။
ဦးေဌးႂကြယ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ဖူးသမွ် ဆရာဝန္ေတြထဲမွာေတာ့ အလြန္ထူးျခားတယ္။ လူက ပိန္ေျခာက္ ေျခာက္ (ထိုစဥ္က)၊ မည္းၾကဳတ္ၾကဳတ္။ ဘုရားစူး ဆရာဝန္လို႔ က်ိန္ေျပာရမယ့္႐ုပ္။ ေနာက္ၿပီး ညာဥ္ဆိုး တစ္ခု ကလည္း ရွိေသးတယ္။ ညေနအလုပ္ဆင္းၿပီးဆိုတာနဲ႔ ရြာထဲလွည့္ၿပီး အရက္ေသာက္တာ။ သူ႔ကို အရက္တိုက္ ခ်င္တဲ့ အိမ္ေတြက အမ်ားသား။ အဲဒီအခ်ိန္က ရမ္ေလာက္ကိုပဲ အေကာင္းဆံုး ေသာက္ေနရတာဆိုေတာ့ သူက တပည့္တစ္ေယာက္နဲ႔ ရြာထဲလွည့္ၿပီဆိုရင္ ဟိုကလာပါဦး၊ သည္ကဝင္ပါဦး တစ္အိမ္တက္ဆင္း အရက္ေသာက္ လိုက္၊ ေဆးကုလိုက္။ အဲဒါ ညေနကတည္းက လွည့္လိုက္တာ တစ္ညလံုးပဲဆိုပါေတာ့။ မူးတယ္ရယ္လို႔လည္း မေတြ႔ရဘူး။
သူလူနာကုပံုကလည္း တစ္ႀကိမ္ေတြ႔ဖူးေတာ့ အံ့ၾသရတယ္။ ေက်ာင္းသားမိဘတစ္ဦး အသည္းအသန္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ သြားၾကည့္တယ္။ လူမမာက အေမာေဖာက္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးေဌးႂကြယ္ေရာက္ လာတယ္။ လူနာရွင္ေယာက္်ားက ဆရာ့ကို ပင့္လာရင္းက အစိုးရိမ္လြန္ေနတာေပါ့။ ဆရာက လူနာဆီ တစ္ခ်က္မသြားဘူး။ အိမ္ဦးခန္းမွာထိုင္လိုက္ၿပီး
“ကိုလွေရႊ … ခ်ေလဗ်ာ” လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ အရက္ခ်ခိုင္းတာ။ လူနာရွင္က စိုးရိမ္တာေပါ့။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ႔မိန္းမကို ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ဦးေဌးႂကြယ္က တစ္ခ်က္လွည့္မၾကည့္ဘူး။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ကိုလွေရႊလာခ် တဲ့ အရက္ပုလင္းထဲက အရက္ကို ခြက္ထဲငွဲ႔လိုက္ၿပီးေတာ့
“ကိုလွေရႊ .. လာဦး .. ေရာ့ေသာက္လိုက္” ဆိုၿပီး အရက္ခြက္ကို ကမ္းေပးတယ္။ ကိုလွေရႊကလည္း
“ဆရာႀကီး … ဟို .. ဟို” လို႔ေျပာလိုက္ေရာ
“ဒီမွာ …ခင္ဗ်ား .. မေသာက္ရင္ က်ဳပ္ျပန္သြားမွာ” လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုလွေရႊလည္း အရက္ခြက္ကို ေမာ့ခ် လိုက္ရတယ္။ အဲဒါ သူ႔နည္းပဲ။ လူနာရွင္ေတြလာၿပီး သူ႔ကို ေလာရင္ သူက အရက္တစ္ခြက္တိုက္လိုက္တာပဲ။ ေသာက္တတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မေသာက္တတ္သည္ျဖစ္ေစ သူက အတင္းေသာက္ခိုင္းတယ္။ မေသာက္ရင္ မကုဘူးလို႔ကို ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ့ကို အဲဒီလို ဘာလို႔ လုပ္ရတာလည္းေမးေတာ့ သူက
“အဲဒါ ဆိုက္ကိုဗ် ..သူတို႔ေဘးမွာ အဲဒီလိုလာၿပီးေလာေနရင္ အာ႐ံုပ်က္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူနာကို ကုဖို႔ထက္ လူနာရွင္ကို အရင္ ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ရတာ” လို႔ေျပာဖူးတယ္။
ဦးေဌးႂကြယ္ဟာ သာမန္သူလို ငါလို ေဆးထိုးအပ္ကိုင္ၿပီး၊ ေဆးေပးကုတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဗိုက္ခြဲဖို႔လိုရင္ ဘလိတ္ဓားနဲ႔လည္း ခြဲတာပဲ။ ဒဏ္ရာကို အပ္နဲ႔ အပ္ခ်ည္သံုးၿပီး ခ်ဳပ္ရင္လည္း ခ်ဳပ္ တယ္။ ေကာက္႐ိုးပံုထဲလည္း ခြဲစိတ္တယ္။ ဘာမွမရွိရင္ ခြဲစိတ္ဒဏ္ရာကို ပ်ားရည္စစ္စစ္ေတာင္းၿပီး လူးခ်င္ လူးေပးတယ္။
တစ္ေန႔ ေတာထဲမွာ ဝံတစ္ေကာင္က လက္သည္းနဲ႔ ပုတ္လိုက္လို႔ ပါးႀကီးတစ္ျခမ္းလံုး တြဲေလာင္း ေဟာက္ပက္ ႀကီးျဖစ္လာတဲ့ လူနာကိုလည္း တစ္ညလံုး စိတ္ရွည္လက္ရွည္၊ သူ႔တပည့္တစ္ေယာက္နဲ႔ ခြဲစိတ္ၿပီး ေနာက္ တစ္ေန႔မိုးလင္းထိကုတာလည္း သူပဲ။ ခြဲစိတ္ေနရင္ မ်က္ႏွာဖံုးလည္း တပ္ခ်င္မွတပ္တယ္။ အရက္ထြက္ ေသာက္ရင္လည္း ေသာက္တာပဲ။ သူ႔အက်င့္က စီးကရက္ကို မျပတ္ေသာက္တာေၾကာင့္ လက္သည္းေတြ ဆိုရင္ ဝါက်င့္က်င့္ေတြေတာင္ျဖစ္ေနတယ္။
ဝံကုတ္တဲ့လူနာကို ေနာက္တစ္လေလာက္မွာ ပတ္တီးေျဖေတာ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဘာခ်ဳပ္႐ိုး၊ ဘာဒဏ္ရာမွ မေတြ႔ရဘူး။ သူ႔နည္းက ဒဏ္ရာတိုင္းကို ပ်ားရည္လိမ္းပဲ။ ရြာမွက ပ်ားရည္စစ္စစ္ဆိုတာ အိမ္တိုင္း ရွိတာကိုး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာထဲေတာင္ထဲ တာဝန္ထမ္းဖို႔ေရာက္လာၾကတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြဟာ အေတာ္မ်ားမ်ား ခင္မင္ ရင္းႏွီးတတ္ၾကတယ္။ ေဆြးမ်ိဳးေတြလိုေပါ့။ ဦးေဌးႂကြယ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းက ဆရာ ဆရာမေတြလည္း ေမာင္ႏွစ္မေတြလိုပဲ။ သူက မူးလာရင္ သီခ်င္းဆိုခ်င္ဆိုတယ္၊ ကခ်င္ကတယ္။ သူနဲ႔တြဲေသာက္တဲ့ ရြာထဲက လူလတ္ပိုင္းေတြကလည္း သူ႔အိမ္မွာ တ႐ုန္း႐ုန္းပဲ။ တစ္ေန႔ကုန္ ေဆး႐ံုမွာ ဆရာဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္လိုသိကၡာ နဲ႔ဘယ္ေလာက္ေနေန ညေနဆိုရင္သူက တကယ့္ကို ရြာထဲမွာ ကာလသားတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနတတ္တယ္။
တစ္အိမ္တက္ဆင္း ေသာက္လိုက္၊ ေဆးကုလိုက္လုပ္ေနေပမယ့္ သူ႔ကို အသျပာဆရာဝန္လို႔ ေျပာလို႔ မရဘူး။ ပိုက္ဆံေပးရင္ဆဲတယ္။ ေအာ္တယ္၊ ေငါက္တယ္။ သူ႔အိမ္မွာ လာကန္ေတာ့ထားတာေတြ အမ်ားႀကီး။ ေတာသူ ေတာင္သားေတြဆိုေတာ့ ဗူးသီး၊ ခရမ္းသီး၊ ပဲသီးေတြမ်ားမွာေပါ့။ ဒါေတြကို ေဆး႐ံုကသူ႔ဝန္ထမ္းေတြ စားေစပဲ။ ေဆးလိုရင္ ဌာနကေထာက္၊ ရြာကေထာက္။ သူ႔လို ႀကံဳရာနဲ႔ ေဆးကုေနတဲ့ ဆရာကေတာ့ ရြာထဲကို နားၾကပ္ တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ပဲေလွ်ာက္သြားတာ။ ေဆးဝယ္စရာရွိရင္ လူနာရွင္ကို ေရးေပးလိုက္တာပဲ။ လူနာရွင္က ေဆးေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကိုေျပး ဝယ္ေပးရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ေဆး႐ံုကို မျဖစ္မေနတက္ရတဲ့ လူနာေလာက္ပဲ လာၿပီး၊ တစ္ညလံုး တစ္ရြာလံုးပတ္ေသာက္လိုက္၊ ေပ်ာ္လိုက္၊ ကလိုက္၊ လုပ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုပဲ ရြာက ေမွ်ာ္ေနၾက ရတာပါ။
ဆရာဦးေဌးႂကြယ္ ေျပာတတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္
“လူနာအတြက္ တစ္ခြက္စာ က်ဳပ္ .. အၿမဲခ်န္ထားတယ္” တဲ့။
(ဆရာဦးေဌးႂကြယ္သည္ ေနာက္ပိုင္းေတာင္ႀကီးဘက္ေျပာင္းသြားၿပီး ထိုေဒသတြင္လည္း လူအမ်ား ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုး ေလးစားရသူတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။ ေညာင္ေလးပင္သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ပင္စင္ယူကာ ဘုရားအလုပ္ တရားအလုပ္မ်ား လုပ္ေနေၾကာင္းလည္းၾကားရသည္။ ဆရာဦးေဌးႂကြယ္ က်န္းမာစြာရွိေစခ်င္ ပါသည္။ ဆရာ့ကို အရက္ေသာက္သည္ဟုေျပာရျခင္းအား ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳေတြ႔ဖူးသည့္ အရက္သမားမ်ားထဲတြင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာသူတစ္ဦးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ တင္စားမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။)
၂၁.၃.၂၀၁၅

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...