Monday, March 9, 2015

“အခ်စ္မျပယ္တဲ႔ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္”

SoeMin

          ေက်ာင္းတုန္းက အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႕ရတာ ေတာ္ေတာ္ကိုၾကာပါၿပီ။ ၾကာဆို ၉၄ ကတည္းက ေက်ာင္းၿပီးခဲ႔တာ အခု ၂၀၁၄ ေတာင္ကုန္လုၿပီဆိုေတာ႔ အႏွစ္နွစ္ဆယ္ရွိၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဆရာဝန္ဘဝနဲ႔ အစိုးရအလုပ္ထဲမွာ က်င္လည္ရင္း တခ်ဳိ႕ေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ မေတြ႕ျဖစ္ေတာ႔ဘူး။ လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္သမွ်ေလးပဲ ၾကားရသိရေတာ႔တယ္။ကိုယ္နဲ႔သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းထဲက ဘဝတပါးကို ကူးေျပာင္းသြားတာေတာင္ လက္ခ်ဳိးေရလို႔ ေလးငါးေယာက္ ရေနၿပီ။ မက်န္းမာလို႔ ပင္စင္ယူသြားရသူလည္း ရွိေနၿပီ။ ေသမင္းနဲ႔ စစ္ခင္းၿပီးကာမွ တုံးေက်ာ္မေလပါတီ လုပ္ေနသူေတြလည္း ပါတာေပါ႔။ အရြယ္က ေလးဆယ္႔ငါးႏွစ္ေအာက္မွာ တစ္ေယာက္မွ မက်န္ေတာ႔ဘူးေလ။ လူပ်ဳိႀကီး အပ်ဳိႀကီးေတြေတာ႔ က်န္ေနေသးတုန္းပဲ။ ျပန္လည္ပ်ဳိျမစ္လာသူေတြေရာ အသစ္တဖန္ ေမြးဖြားထားသူေတြေရာ စုံလို႔။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အၿမဲတမ္းသူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ။ အပတ္တကုတ္ အားထုတ္လႈံ႕ေဆာ္လို႔ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲကေလးတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းရင္း အႏွစ္နွစ္ဆယ္ အၾကာမွာေတာ႔ အဲသည္သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္ဆုံေတြ႕ခြင္႔ရၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလဲ။


          ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႔တာဆိုေတာ႔ ဘယ္အသက္အရြယ္ပဲေရာက္ေရာက္ အတိတ္လမ္းကို ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း ျပန္လည္ႏုပ်ဳိလန္းဆန္းသြားရတာ သဘာဝပါ။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ မိဂမၻီေျခရာေကာက္သလို ေျခရာေဟာင္းကေလးေတြ ျပန္ေကာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ အားလုံးရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာေတာ႔အတူတကြ သိုမွီးထားဆဲပဲ မဟုတ္လား။ မ်က္စိထဲမွာေတာင္ ငယ္ရုပ္ကေလးေတြ ျပန္ေပၚလာခဲ႔ေသး။ ကိုယ္တို႔ ေဆးေက်ာင္းစတက္ေတာ႔ သည္လမ္းမေတာ္ေဆးေက်ာင္းႀကီးမွာ ေဆးလာစစ္ရတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ကေလးေတြကို ေဆးျပန္စစ္ေပးရတဲ႔ အရြယ္ကိုေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔တုန္းကအေၾကာင္းေတြ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေတြးၿပီး ျပဳံးမိတယ္။ ရွက္တတ္တဲ႔ လူပ်ဳိႀကီးသူငယ္ခ်င္းကို “မင္းအဲ႔ဒီတုန္းက ငါ႔ေရွ႕မွာ ကုန္းၿပီး ခၽြတ္ပလိုက္တာေလ။” လို႔စေတာ႔ ၾသစေတးလ်က လာတဲ႔သူငယ္ခ်င္း တိုးရစ္စ္မႀကီးက “မ်က္မွန္ မ်က္မွန္” လို႔ ျဖည့္ေပးတယ္။ “အိုင္က 18 plus ေတြ ၾကားလို႔မျဖစ္ဘူးကြ။” လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ ေဆးစစ္တဲ႔အခ်ိန္က ငေဖာင္ရိုးေျခာက္ကေလးလို ပိန္လွီလြန္းလွတဲ႔ စာေရးဆရာ သူငယ္ခ်င္းမကေလးက အခုအခါမွာ လုံးႀကီးေပါက္လွ ဆင္တိုင္းလွျဖစ္ေနတာကို ေျပာျပေတာ႔ “ေအးဟယ္။ သူေတာ္ေတာ္လွမွာပဲ။ အဲ႔တုန္းကေတာင္ မ်က္ႏွာကေလးက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတာ။” ဆို ျမင္ေယာင္တမ္းတမိၾကတယ္။

          ကိုယ္တို႔ ပထမနွစ္တက္ရတာက လိပ္ခုံးမွာေလ။ အဲ႔ဒီတုန္းကေတာ႔ လိပ္ခုံးခန္းမေဆာင္ႀကီးက မပ်က္မယြင္း ရွိေသးတယ္။ တကၠသိုလ္ေပါင္းစုံ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရတဲ႔အခါ အဲသည္ လိပ္ခုံးခန္းမႀကီးထဲမွာ ဆုတက္ယူဖူးတယ္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္က ပညာေရးဝန္ႀကီး ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ေပးတာ။ လိပ္တစ္ေကာင္လို ပုံသ႑ာန္ရွိတဲ႔ အေဆာက္အဦႀကီးရဲ႕ ေခါင္းပုံစံ ဆင္ဝင္ကေလးေအာက္မွာ အတန္းထဲက ေကာင္မကေလးေတြ ထမီတိုတိုေလးနဲ႔ ထိုင္ၿပီး အိမ္ကကားလာႀကိဳတာ ေစာင္႔ၾကတယ္ေလ။ သူ႔ေဘးနားမွာ ကားရပ္တဲ႔ပါကင္ကေလးရွိတယ္။ စာေမးပြဲေျဖတဲ႔အခါမွာလည္း လိပ္ခုံးခန္းမႀကီးထဲမွာ ေျဖရတာပဲ။ တကၠသိုလ္စာေမးပြဲဆိုေတာ႔ အခန္းေစာင္႔တဲ႔ ဆရာမကေလးေတြဟာ ရင္ဖုံးလက္ရွည္မွာ ပုဝါေရာင္စုံကေလးခ်လို႔ တခမ္းတနားေစာင္႔ၾကတယ္။ တကၠသိုလ္က ဆရာမဆိုတာ အဲ႔သလိုပဲ ေနရသတဲ႔။ အမိုးႀကီးနိမ္႔ဝင္သြားေတာ႔ အေကာင္းႀကီးပဲရွိေနေသးတဲ႔ ခန္းမႀကီးကို ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ခုလုံးဖ်က္ပစ္လိုက္သလဲ နားမလည္နိုင္ဘူး။ ၿပီးအသစ္လည္း ျပန္ေဆာက္ေပးတာ မဟုတ္။ ေက်ာင္းထဲမွာ သူ႔ထက္အိုတဲ႔ ၿပိဳတဲ႔ အေဆာက္အဦေတြေတာင္ သည္အတိုင္းထားေသးတာကို။ လိပ္ခုံး နဲ႔ RIT ကို ရုရွားကေဆာက္ေပးသြားတာ လို႔ သိရတယ္။ စာသင္ေဆာင္(၁)ေဘးက ေဆးထိုးေနတဲ႔ပုံ လို႔ စၾကတဲ႔ ရုပ္ထုႀကီးဟာ တကယ္ေတာ႔ မိုင္းတူးေနတာေလ။ Mining Engineer ေတြအတြက္ ေဆာက္ေပးတဲ႔ေက်ာင္းဆိုပဲ။

          လိပ္ခုံးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က အေဆာက္အအုံႀကီးကိုေတာ႔ ပ်ားအုံလို႔ေခၚတယ္။ သူလည္းပဲ တကယ္႔ပ်ားအုံက မွန္ကူကြက္ေတြလို ဒီဇိုင္းထုတ္ၿပီး ေဆာက္ထားတာ။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒါႀကီးကို ကုိယ္တို႔ ေဆးေက်ာင္းက မပိုင္ဘူး။ အဆည လို႔ ေခၚတဲ႔ အဆင္႔ျမင္႔ပညာဦးစီးဌာနက လူေတြ ရုံးထိုင္တာ။ သူ႔ေဘးက ေျခာက္ထပ္ေလွကားႀကီးကိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔ေဆးေက်ာင္းသားေတြ ျပန္သိမ္းထားတယ္။ အတြဲေတြ တက္ထိုင္တယ္။ အတန္းလစ္ၿပီး ေန႔လည္ေန႔ခင္း ေဆးလိပ္ကေလးဖြာ၊ ေထြရာေလးပါးပြား၊ ဘယ္ဆရာမွ တက္မရွာႏိုင္တဲ႔ ဂ်က္ဂါကေလးအျဖစ္ အသုံးတည့္တယ္။ အဲသည္ေလွကားႀကီးတစ္ခုလုံးကို ဟိုဘက္ရုံးကလူေတြလည္း မသုံးဘူး။ ကေလးေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနပါေစ လို႔မ်ား သေဘာထားသလား မေျပာတတ္။ ရုံးအဝင္ဝဘက္က ေၾကြျပားကပ္နံရံမွာ သိုင္းကစားေနတဲ႔ ေဖာင္းၾကြရုပ္ထုႀကီးေတြ ရွိတယ္။ ေျခာက္ထပ္ေလွကားႀကီးရဲ႕အဆင္းမွာေတာ႔ စာအုပ္ဆိုင္ကေလးတစ္ဆိုင္ နဲ႔ ကန္တင္းေသးေသးေလးတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ႔ဒါ အဆည ကန္တင္းလို႔ ကိုယ္တို႔က ေခၚတယ္။ ေျမာက္ဘက္ဖ်ားနားမွာက ေနာက္ထပ္ကန္တင္းတစ္ခု၊ ဘီအိုစီဘက္မွာ ကန္တင္းတစ္ခု ရွိေသးတယ္။ အဲ႔ဒါ အကုန္ပဲ။ သူ႔ဟိုဘက္ အုတ္နံရံျခားထားတာ ပညာေရးတကၠသိုလ္က ျပည္၊ ပုဂံ၊ တေကာင္း အေဆာင္ေတြပါ။ ကိုယ္တို႔ ေဆးေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အေဆာင္ကေတာ႔အခု ျပည္သူ႔က်န္းမာေရး ေဆးတကၠသိုလ္ လုပ္ထားတဲ႔ လမ္းမေတာ္ေဆာင္ရယ္၊ စမ္းေခ်ာင္း ဖာတီမာမယ္ေတာ္ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ယုဝတီေဆာင္ရယ္။ ရွားေပမယ္႔လည္း အတန္းထဲမွာ အေဆာင္သူ အေဆာင္သား သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရွိေလရဲ႕။ နယ္ေက်ာင္းသားဆို ေဆး(၂) ကို ထားတာမို႔ ကိုယ္တို႔ေက်ာင္းမွာ Day ေတြပဲ ရွိတယ္။

          လိပ္ခုံးနဲ႔ ပ်ားအုံၾကားက သုံးထပ္ေက်ာင္းေဆာင္အရွည္ႀကီးဟာ ကိုယ္တို႔တေတြစာသင္ရတဲ႔ အခန္းက်ယ္ႀကီးနဲ႔ လက္ေတြ႔ဆင္းရာ ဓါတ္ခြဲခန္းမ်ားပါပဲ။ ဟိုးတုန္းကေတာ႔ ေအာက္ထပ္ႀကီးတစ္ခုလုံး ဘာအကာအရံ သံပန္းတံခါးမွ မရွိပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဥဒဟို ဝင္ထြက္သြားလာလို႔ရတယ္။ သိပ္လြတ္လပ္တာပဲ။ထိုင္ခုံေတြ ဘာေတြလည္း မလိုပါဘူး။ သံမံတလင္းေပၚ သည္လိုပဲ ထိုင္ခ်ပလိုက္ၾကတာပဲ။ ညစ္မွမညစ္ပတ္ပဲနဲ႔။ စာသင္ခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ႔ ထိုင္ေနလို႔မရဘူး။ ဆရာမႀကီးေတြေတြ႕ရင္ နားရြက္ဆြဲၿပီး အတန္းထဲဝင္ခုိင္းတယ္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္က်မွ အိမ္ကလာႀကိဳတာ ေစာင္႔ေနရင္း အဲသည္ေနရာလူစည္တယ္။ ကိုယ္႔ဖာသာျပန္ရတဲ႔ ကိုယ္တို႔လည္း ေမာင္ႀကီးမျပန္ႏိုင္တယ္ပါပဲ။ သူမ်ားေတြလာႀကိဳတာ ေငးရင္း လူကုန္မွ ျပန္တာ။ အဲသည္ေအာက္ထပ္ဟင္းလင္းႀကီးရဲ႕ အဆညဘက္အျခမ္းမွာ LCR လို႔ေခၚတဲ႔ အမ်ဳိးသမီးနားေနခန္း ရွိတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ကိုယ္တို႔လည္း အားက်မခံ ဟိုဘက္စြန္းက ကင္တင္းအေနာက္မွာရွိတဲ႔ အခန္းကေလးကို MCR ဆိုၿပီး အမ်ဳိးသား နားေနခန္း လုပ္ၾကတယ္။ ေတဘယ္လ္တင္းနစ္ကစားတယ္။ ညေနဆို ဂ်ဴဒိုလည္း ကစားၾကတယ္။ တြဳိင္းလက္ခ်င္းတူေပမယ္႔ က်ားနဲ႔ မနဲ႔ အနံ႔မတူဘူးလို႔ မဟာပညာေက်ာ္ ကိုယ္က အဲသည္အခ်ိန္ကတည္းက သတိထားမိတယ္။ (မ ထဲေတာ႔ မဝင္ဘူးပါဘူး။ အျပင္ကရွဴရတဲ႔ အနံ႔ေျပာတာ) သူတို႔က ခရီးတာတိုေတာ႔ ေလထုနဲ႔ ဓါတ္ျပဳခ်ိန္နည္းတယ္။ တားဂက္ကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမဳိက္ေရာက္တယ္။ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ တို႔ေလာက္ အနံ႔မထြက္ဘူးလို႔ ဟိုပိုသီးစစ္ႀကီး ထုတ္မိတယ္။

          အဲသည္အေပၚႏွစ္ထပ္မွာေတာ႔ စာသင္ခန္းမႀကီး ႏွစ္ခု၊ လက္ေတြ႔ခန္း ႏွစ္ခု၊ Zoo  နဲ႔ Bot ဌာန ႏွစ္ခု၊ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ နိုင္ငံေရးသိပၸံဌာနကေလးေတြ ရွိတယ္။ ပထမထပ္မွာ။ ေက်ာင္းလခသြင္းရတဲ႔ ေငြစာရင္းဌာန အခန္းကေလးလည္းရွိတယ္။ ပထမနွစ္ေက်ာင္းသားေတြကို တဝက္စီဝက္ၿပီး ဟိုးေနာက္ သထုံလမ္းထဲက ဘီအိုစီေကာလိပ္က အေဆာင္ေတြထဲမွာ တဝက္ကသင္ရတယ္။ Physics ဌာန နဲ႔ လက္ေတြ႔ခန္းေတြရယ္၊ Chemistry ဌာန နဲ႔ လက္ေတြ႔ခန္းေတြရယ္၊ သခၤ်ာဌာနရယ္က ဘီအိုစီမွာ ရွိတာ။ စာသင္ခန္းမႀကီးတစ္ခုလည္း ရွိတယ္ေလ။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းပီပီ စာသင္ခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ၿပီးရင္တစ္ခ်ိန္ အခန္းေတြ ေျပာင္းေျပာင္းၿပီးတက္ၾကရတာ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ သူငယ္နာမစင္တဲ႔ ေကာင္ေလးတခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ေရွ႕ဆုံးတန္းမွာ ရေအာင္ေနရာဦးၿပီး ေကာင္မေလးေတြအတြက္ပါ ဦးဦးထားေပးတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေနခ်င္တဲ႔ ကိုယ္တို႔နဲ႔ေတာ႔ တစ္ခါမွ အေျခအတင္ မျဖစ္ဖူးပါဘူး။ သည္ကေကာင္ေတြက စာသင္ရင္း စိတ္မပါေတာ႔ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ အေရာင္လာျပရင္ျဖစ္ျဖစ္ လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ လစ္ထြက္ဖို႔ အေပါက္ဝနဲ႔ အနီးဆုံးမွာပဲ ထိုင္ေလ႔ရွိတယ္။ ဆယ္တန္းအထိ အတန္းမလစ္ခဲ႔ဖူးေပမယ္႔ တကၠသိုလ္ေရာက္ၿပီး တေနကုန္ အတန္းထဲထိုင္ စာသင္ေနရလို႔ရွိရင္ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္မကင္းသလို ခံစားရတယ္။ ငါေတာ႔ ဟိုက္ပါျဖစ္ေနၿပီလို႔ထင္ၿပီး သူမ်ားေတြသိမွာေတာင္ ရွက္မိေသး။

          ပရယ္တီကယ္ေတြက သင္ၾကားမႈကို ဘယ္ေလာက္အေထာက္အကူျပဳတယ္ မျပဳတယ္ေတာ႔ မမွတ္မိပါဘူး။ အတန္းထဲက ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ခင္မင္မႈကိုေတာ႔ အေထာက္အကူျပဳသား။ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္တာကိုး။ က်ဴတိုရီယယ္အခ်ိန္မွာက် အဂၤလိပ္စာ က်ဴတိုရီယယ္ေတြဆို မွန္မွန္တက္ျဖစ္တယ္။ ဆရာမေလးေတြက ငယ္တယ္၊ ေခ်ာတယ္၊ စတိုင္က်တယ္၊ စမတ္က်တယ္ေလ။ အန္တီႏြဲ႔ယဥ္ဝင္းလည္း ေဆးေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္က်ဴတာလုပ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ဆရာေသာ္တာေဆြရဲ႕သမီး ဆရာမဒင္ပယ္ေဆြလည္း တူတူပဲ။ စကားေျပာရင္ လုံးဝ ဗမာသံမဝဲတဲ႔ ဆရာမေဒၚစီစီလီယာဂ်ိမ္းကိုေတာ႔ ကပၸလီမႀကီးမို႔လို႔ အဲ႔သေလာက္ေတာင္ အသံပီေနတာ လို႔ ထင္မိတယ္။ ျမန္မာလိုေတာင္ မေျပာတတ္ေလာက္ဘူးထင္ေနတာ။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ကို္ယ္တို႔အတြက္ အခက္ဆုံးကေတာ႔ Listening သင္ခန္းစာေတြေပါ႔။ ဆယ္တန္းအထိ တစ္ခါမွ အဲ႔ဒါမ်ဳိး မေျဖခဲ႔ဖူးပဲ။ ဘိုသံဆိုတာ ကိုယ္႔ပါးစပ္ကအသံပဲ ကိုယ္ၾကားဖူးတာ။ သစ္စ အစ္စ ေအဘုတ္ခ အဆင္႔ေလာက္။ အဂၤလန္မွာ ရွစ္လသမီးကတည္းက ေနလာတယ္ဆိုတဲ႔ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ဟာ အဂၤလိပ္စာကို ၉၈ မွတ္ရေအာင္ ေျဖခ်လိုက္တယ္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔မွာ ထူးဆန္းလြန္းလို႔ သြားၾကည့္ယူရတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕။ နည္းတဲ႔သြားႀကီး မဟုတ္ဘူး။ (အခုေတာ႔ မရွိေတာ႔ဘူး။ ျပင္ပလိုက္ၿပီ။ လွ မွလွ)

          ကိုယ္တို႔အတြက္ ေဆးေက်ာင္းပထမႏွစ္ဟာ တစ္ႏွစ္ခြဲၾကာတယ္။ အရင္တုန္းက ေဒသေကာလိပ္ ႏွစ္နွစ္စာ သင္ခန္းစာေတြကို ခ်ဳံ႕ၿပီးသင္တာ။ တကၠသိုလ္ပညာေရးကို ပီပီျပင္ျပင္ရဖို႔အတြက္ ကိုယ္တို႔မွာ လက္ေတြ႔မပါ ေက်ာင္းသင္စာကို အာဂုံရြတ္ျပ ေဆာင္ရုံမွ်ေလာက္ အားထုတ္သင္ယူခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘီအိုစီေကာလိပ္ရွိတဲ႔ သထုံလမ္းက ေတာင္ဘက္ကိုေလွ်ာက္လာရင္ ပညာေရးတကၠသိုလ္ကို ေရာက္တယ္။ အဲသည္မွာ တက္ေနတဲ႔ ေၾကြရုပ္ကေလးလိုလွတဲ႔ ဆရာမကေလးေတြကိုလည္း ျမင္ဖူးတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္တိုင္း ဘီအီးဒီကင္တင္းဘက္ကို ေရာက္ေအာင္ေလွ်ာက္ရင္ အင္မတန္ေစ်းသက္သာၿပီး အရသာရွိတဲ႔ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားလည္း စားသုံးႏိုင္တယ္။ ပုဇြန္ခြက္ေက်ာ္သုတ္ နံမယ္ႀကီးတယ္။ အသီးေဖ်ာ္ရည္မ်ဳိးစုံလည္း ရတယ္။ ကိုယ္တို႔ေဆးေက်ာင္းကန္တင္း သုံးခုစလုံးေပါင္းရင္ေတာင္ သူ႔တဝက္ မရွိဘူး။ စာေရးဆရာမျဖစ္လာမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းကေလးကေတာ႔ အဲသည္တုန္းက ဘီအီးဒီသြားရင္ လမ္းမေပၚက မေလွ်ာက္ဘူး။ ေျမာင္းနႈတ္ခမ္းေဘးက သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးေတြေပၚ ေျခဖြနင္းၿပီးေလွ်ာက္ရတာ အရသာတဲ႔။ အဲ႔သေလာက္ကို ကဗ်ာဆန္သူပါ။ ဘီအိုစီ နဲ႔ ဘီအီးဒီၾကားမွာ စာေပးစာယူတကၠသိုလ္ဆိုတာလည္း ရွိတယ္ေလ။ အခုေတာ႔လည္း အေဝးသင္တကၠသိုလ္ေပါ႔။ အဲသည္မွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြ လာတဲ႔အခါ ရွိတတ္တယ္။ ကိုယ္တို႔က ေဆးေက်ာင္းသားဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းသားခ်င္းအတူတူ ေမာ္သည္ၾကြားသည္ေပါ႔ကြယ္။

          ဘီအိုစီကေန ေျမာက္သို႔လားရင္ေတာ႔ တကၠသိုလ္ေဘာလုံးကြင္း၊ တကၠသိုလ္ေရကူးကန္၊ တကၠသိုလ္တင္းနစ္ကြင္းေတြကို ေရာက္တာေပါ႔။ တစ္ခုမွ အလြတ္မေပးပါဘူး။ ကိုယ္လည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားျဖစ္ေနမွဟာ တကၠသိုလ္ပါ ဘယ္ဟာမွ မက်န္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔တာေပါ႔။ သူ႔ဟိုဘက္က တကၠသိုလ္ေဆးရုံသာ မတက္ခဲ႔တာ။ တကၠသိုလ္ေဆးရုံေဘးမွာ တကၠသိုလ္မ်ား အရံတပ္ရင္းဆိုတဲ႔ စစ္ပညာသင္တဲ႔ဌာနတစ္ခု ရွိခဲ႔တယ္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီးဦးေဖသိန္း တစ္ေန႔ကို အပြင္႔တစ္ခုတင္သြားတာ အဲသည္တပ္ရင္းမွာေပါ႔။ သထုံလမ္းထိပ္က ဟိုတေလာတုန္းက အင္းဝစာအုပ္ဆိုင္ လုပ္ထားတဲ႔ေနရာမွာ ကိုယ္တို႔တုန္းကေတာ႔ ေက်ာင္းသားကဒ္ျပၿပီး ပလာစာအုပ္၊ ေဘာပင္၊ ခဲတံ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဝယ္လို႔ရတယ္။ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ တကၠသိုလ္ဓမၼာရုံရွိတယ္။ ေဆး(၁) ဗုဒၶဘာသာအသင္းက ဝတ္ရြတ္ပြဲတို႔ ဘာတို႔ လုပ္ဖူးတယ္။ သထုံလမ္းကေန ဟိုဘက္ကို ကားလမ္းျဖတ္ကူးလိုက္ရင္ တကၠသိုလ္အားကစားရုံႀကီးမွာ အေလးမ၊ ေဘာ္ဒီျပင္လို႔လည္း ရသဗ်။ အဲ႔တုန္းကေတာ႔ ဗလမရွိလို႔ အားငယ္လိုက္ရတာ။ ဒီလိုမွန္းသိ သြားေဆာ႔ခဲ႔ပါတယ္။

         လိပ္ခုံးမွာ ေက်ာင္းတက္ခြင္႔ရတာဟာ ကိုယ္တို႔အတြက္ သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ။ အမိတကၠသိုလ္ ျမကၽြန္းညဳိႀကီးရဲ႔ ရင္ေငြ႕ကို ခိုလႈံခဲ႔ရတယ္။ တကၠသိုလ္အသိုင္းအဝိုင္းကို က်င္လည္ခဲ႔ရတယ္။ ပထမႏွစ္ကုန္လို႔ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္တဲ႔အခါမွာ စာေတြက အရမ္းခက္ကုန္ၿပီ။ ဖတ္စာအုပ္ေတြက ျမန္မာလို မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ လက္ခ်ာေတြကလည္း ျမန္မာလို မသင္ေတာ႔ဘူး။ PS လို႔ေခၚတဲ႔ ႏီိုင္ငံေရးသိပၸံကလြဲလို႔။ အဲ႔ဒါေလးေတာ႔ ေရႊလိုအုထားရတယ္။ Biochemistry သပ္သပ္မရွိေသးေတာ႔ Anatomy ေရာ၊ Physiology ေရာ က်ခဲ႔ရင္ PS ကေလး ကယ္မွ Round ထိၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္ မထိုင္ရမွာကိုး။ မက်မွာေတာ႔ မပူရဘူး။ ကိုယ္လိုေက်ာင္းလစ္ပုံမ်ဳိးနဲ႔ဆို Class Work ယူတဲ႔ စာေမးပြဲေတြမွာ မင္နီအျပည့္ပဲ။ အဲ႔ဒီအစမ္းစာေမးပြဲရမွတ္ေတြ ၃၀%ေအာက္ ေရာက္ရင္လည္း စာေမးပြဲေတာင္ ေျဖခြင္႔မရဘူး။ ဒီဘားအဆြဲခံရတယ္။ ကုိယ္တို႔အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အဲ႔ဒါႀကီးနဲ႔ မိၿပီး ေအာက္တန္းေရာက္ကုန္ပါေရာလား။ ျမင္းရိုင္းကို ဇက္ခြံ႕သလိုပါပဲ။ ကိုယ္တို႔ဆရာႀကီးေတြဟာလည္း ခ်ဳိတၾကြၾကြျဖစ္ေနတဲ႔ သူတို႔တပည့္ေတြကို စာေမးပြဲေတြ ဇယ္ဆက္သလိုစစ္ၿပီး ထိန္းသြားတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ေဆးေက်ာင္းသက္တေလွ်ာက္မွာေတာ႔ တစ္ခါမွ ဆပ္ပလီျပန္ေျဖရတယ္လို႔ မရွိခဲ႔ဘူး။ ဒီအတြက္ ျပစ္မႈေၾကြးကို ေခၽြးနဲ႔ဆပ္ခဲ႔ရတာေပါ႔ေလ။ ေန႔ဘက္မွာ တေနကုန္ အတန္းမတက္ပဲ လည္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ ညဘက္ သူမ်ားအိပ္တဲ႔အခ်ိန္ အိပ္ခ်င္လို႔ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ လက္ဘက္ရည္ေတြေသာက္၊ မ်က္ႏွာ ခဏခဏသြားသစ္၊ ထိုင္လိုက္ထလိုက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ စာက်က္ရတာေပါ႔။ အဲ႔တုန္းက ကိုယ္နဲ႔ စာအတူတူက်က္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဟာ အေရးအခင္းမွာ ေတာခိုသြားၿပီး အခု ဗီအိုေအမွာ အေနာင္ဆာလုပ္ေနတဲ႔ တစ္ေယာက္ပါ။ ခက္ခဲေသာကာလမ်ားကို အတူတူ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကသူမို႔ အခင္ဆုံး အယုံၾကည္ရဆုံး စာရင္းထဲပါတယ္ေလ။

          ဒုတိယႏွစ္မွာစာေမးပြဲကို ေၾကာက္တာနဲ႔ လူေသအေလာင္းေတြ၊ အရိုးစုေတြကို လက္ပြန္းတတီး ျဖစ္သြားတယ္။ အေလာင္းကိုင္ၿပီး လက္ေတာင္ မေဆးျဖစ္ဘူး။ မုန္႔ေတြႏႈိက္စားခ်င္စားတာ။ ေမ႔သြားတယ္ေလ။ အေလာင္းႀကီးေတြကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ကုိင္တြယ္၊ အရိုးေတြကို စကၠဴပုံးတစ္ပုံးနဲ႔ အိပ္ယာေဘးထားအိပ္တာဆိုေတာ႔ ငယ္ငယ္က သရဲေၾကာက္တတ္တဲ႔အက်င္႔လည္း စာေမးပြဲနဲ႔ ေတြ႔ေတာ႔မွ ေပ်ာက္သြားေတာ႔တယ္။ ဓါတ္ခြဲခန္းလက္ေတြ႔ သင္ခန္းစာေတြမွာေတာ႔ ကိုယ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ အစမ္းသပ္ခံ လုပ္ၾကရတာေပါ႔။ ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီး ရွဴးးေပါက္ေပးရတာတို႔၊ ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ၿပီး ေသြးခ်ိန္ခံရတာတို႔။ ခေကြးအုပ္စုက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆို သူ႔ဆီက ဆီးနမူနာယူခိုင္းလို႔ ေခၽြးသီးေတြ ဆီးကင္းေလာက္က်လာၿပီး မူးေတာင္ မူးလဲမတတ္ျဖစ္တယ္ဆိုပဲ။ (ရွက္တတ္လိုက္တာ လြန္ပါေရာ။)

          လိပ္ခုံးမွာ တကၠသိုလ္ရင္ခြင္ကို က်င္လည္ခဲ႔ၿပီးတဲ႔ေနာက္ တတိယႏွစ္ကစလို႔ လမ္းမေတာ္ေဆးေက်ာင္းမွာ ေဆးပညာမိသားစုရဲ႕ ရင္ခြင္ကို ခိုလႈံရျပန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတပိုင္းမွာပဲ ေဆးရုံပရဝုဏ္ကို ေျခခ်လို႔ ေဆးေလာကတခြင္မွာ က်င္လည္ရတယ္ေလ။ ဘာသာရပ္ကိုက ေဆးပညာနဲ႔ ႏွီးႏြယ္တဲ႔ဘာသာရပ္ေတြကို သင္ၾကားေလ႔လာရတယ္။ မနက္ခင္းတိုင္း ေန႔တဝက္လုံးလုံး ေဆးရုံမွာ အခ်ိန္ကုန္ရတယ္။ ကိုယ္႔ကိုသင္တဲ႔ဆရာေတြ အားလုံးဟာ PS ကလြဲရင္ ဆရာဝန္ေတြခ်ည့္ပဲ။ ဆရာဝန္ေတာင္မွ ဘြဲ႔လြန္ရထားတဲ႔ အထူးကုဆရာဝန္ေတြေလ။ 3rd MB နဲ႔ Final Part I ဟာ ကိုယ္တို႔အတြက္ တစ္ႏွစ္စီပဲသင္ရမွာ။ ဒါေပမယ္႔လည္း အေရးအခင္းျဖစ္သြားလို႔ သုံးႏွစ္ပိုၾကာသြားတယ္။ အတန္းသားေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပိုရင္းႏွီးလာတယ္။ Trip ေတြဘာေတြလည္း အတူတူ သြားခဲ႔ၾကတာကိုး။ လမ္းမေတာ္ေဆးေက်ာင္းႀကီးဟာ လိပ္ခုံးလိုေတာ႔ ေနရာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔မရွိဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ၿမဳိ႕ထဲနဲ႔ အရမ္းနီးတယ္။ ေနာက္ဘက္ကိုထြက္လိုက္ရင္ စိန္ဂၽြန္းေစ်းဆိုတာႀကီးက ရန္ကုန္မွာ အႀကီးဆုံး ေမွာင္ခိုေစ်းႀကီးပဲ။ သူ႔ကို ေရႊ႕လိုက္လို႔ မဂၤလာေစ်းျဖစ္လာတာ။ ေဆးေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးရွိၿပီး ေဆးရုံႀကီးက မ်က္ေစာင္းထပ္ထိုးလိုက္ရင္ ေလဟာျပင္ေစ်း၊ စေကာ႔ေစ်း ကို ေရာက္ျပန္ေရာ။ အခုဗဟိုအမ်ဳိးသားေသြးလွဴဘဏ္ လုပ္ထားတဲ႔ေနရာက အရင္တုန္းက သြားဘက္ဆိုင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ေပါ႔။ ကိုယ္တို႔နဲ႔ ပထမနွစ္တစ္ႏွစ္ခြဲ လိပ္ခုံးမွာ အတူတူ သင္ၾကရတယ္။

          ေဆးေက်ာင္းသက္တမ္းတေလွ်ာက္ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆုံးကာလမ်ားကေတာ႔ Final Part II က Pre-block Posting  ၆ လ သက္တမ္းပါပဲ။ Medicine, Surgery, OG, Childဆိုတဲ႔ အဓိကဘာသာႀကီးေလးခုဆီမွာ ၃ လစီ သြားမေနခင္ Specialty Unit ေတြမွာ အလည္အပတ္သေဘာမ်ဳိး စာသြားသင္ရတာပါ။ စာေမးပြဲလည္း မရွိဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ တရုန္းရုန္း ကိုးကုန္းကိုးက်င္းလည္း ေလွ်ာက္သြားရေသးတယ္။ အတန္းတစ္တန္းလုံး အတူတူ စာသင္ရတဲ႔ ေနာက္ဆုံးေန႔ရက္မ်ားလည္း ျဖစ္တယ္။ ၿပီးရင္ တစ္စုစီ လွည့္ရေတာ႔မွာေလ။ ကိုယ္႔အိမ္က ကားအစုတ္ကေလးတစ္စီး ဝယ္ေပးလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘုရားစာဆိုၿပီး လိုက္စီးၾကတဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔။ ေနာက္ဆုတ္ရင္ တိုက္လြန္းလို႔ အခုမွပဲ ထိသြားေတာ႔တယ္ဆိုတာ အခါခါ။ တံတားကေလးလည္း ေရာက္တယ္။ မ်က္စိ၊ နားႏွာေခါင္း လည္ေခ်ာင္းက စစ္ရုံးအေဟာင္းေဘးက Max အခ်ဳိရည္ ေနရာမွာတစ္ခု၊ ကန္ေတာ္ေလးမွာက တစ္ခု။ ကူးစက္ေဆးရုံက ေအာင္ဆန္းကြင္းနံေဘးမွာ။ အရိုးေဆးရုံက ၾကည့္ျမင္တိုင္မွာ။ ကေလးေဆးရုံ၊ ဗဟိုအမ်ဳိးသမီးေဆးရုံ။ ၿမဳိ႕လုံးပတ္လည္ရြာလုံးပတ္လည္ တူစုံတြဲလို႔ ေရပက္ခံမယ္ ဆိုတာက်ေနတာပဲ။

          ေဆးေက်ာင္းမွာ အခက္ဆုံးနဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈ အမ်ားဆုံး စာေမးပြဲကေတာ႔ Final Part II စာေမးပြဲပါပဲ။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း ထက္ဝက္ေလာက္က တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ဆပ္ပလီထိၿပီး က်န္ရစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဆိုးတာက Part II ဆပ္ပလီဆိုတာ အရင္အတန္းေတြတုန္းကလို ၂ ပါတ္ေန ျပန္ေျဖရတာမဟုတ္ဘူး။ ေျခာက္လျပန္ေနရတယ္။ ပုံမွန္သင္ရတာကမွ ၃ လရယ္။ ဆူပါဆပ္ဆိုၿပီး ဆပ္ပလီႏွစ္ခါျပန္ထိလိုက္ရင္ ေအာက္တန္းနဲ႔ တူသြားေရာ။ ဘဝမွာ Part II စာေမးပြဲေအာင္တုန္းကေလာက္ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါး ေပ်ာ္ရႊင္သြားတာ မရွိခဲ႔ဘူး။ ဘယ္သူ႔ဆီမွ မသြားဘူး။ တရုတ္ဆိုင္က အစားအေသာက္ေတြဝယ္ၿပီး အိမ္မွာ ေျမးအဖြား၊သားအမိ၊ ေမာင္ႏွမတေတြ ေအာင္ပြဲခံၿပီး စားေသာက္တယ္။ ဒါ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ႀကိဳးစားလို႔ရလာတာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ ပ့ံပိုးမႈက အဓိက ပါတယ္။ ဇနပုဒ္က ေလးတန္းအထိပဲေနခဲ႔ရတဲ႔ မုဆိုးမႏွစ္ေယာက္ဟာ ေဆြထဲမ်ဳိးထဲမွာ ပထမဆုံး ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေအာင္ ေမြးထုတ္ႏိုင္ခဲ႔ၿပီ။ သူတို႔ေရာကိုယ္ေရာ ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ႔မလားလို႔ မဝံ့မရဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ရတာ။ ကိုယ္ျဖစ္ထြန္းဖို႔ ဘယ္သူေတြဘယ္ေလာက္ အနစ္နာခံခဲ႔ရတယ္ ကိုယ္႔ဘာသာအသိဆုံးပဲ။ ဘြဲ႔ယူတဲ႔အခ်ိန္မွာ အဖြား မရွိေတာ႔ဘူး။အေမပဲ ရွိေတာ႔တယ္။ သူ႔တသက္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမထဲ ဆိုင္းဝိုင္းႀကီးက ဝတ္ရုံေတာ္ႀကိဳးတီးၿပီး ပါေမာကၡႀကီးေတြ တစ္လွမ္းခ်င္းၾကြလာတာကို ျမင္ခ်င္လြန္းလို႔ ဆိုတဲ႔အဖြားကို ေခၚမသြားနိုင္တဲ႔အတြက္ ကိုယ္႔အေမကိုယ္ အလွဆုံးဆင္ၿပီး ပြဲတက္ခိုင္းခဲ႔တယ္။ ဒါ သူလည္းရထိုက္တဲ႔ ဘြဲ႔ပဲေလ။ ကိုယ္တို႔အမ်ဳိးထဲ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ေတာင္ သိပ္အမ်ားႀကီး မရွိဘူး။

          သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးနဲ႔ စုံစုံညီညီ လွလွပပ ျပန္ေတြ႕ၾကတာကေတာ႔ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမမွာပါပဲ။ လွလိုက္ၾကတာ။ မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိဘူး။ ဓါတ္ပုံေတြလည္း ရိုက္လိုက္ၾကတာ မေျပာပါနဲ႔။ အဲ႔ဒီတုန္းကေတာ႔ ဖလင္ေခတ္မွာပဲ ရွိခဲ႔ေသးတာ။ နုတဲ႔ငယ္တဲ႔အရြယ္၊ ပညာဂုဏ္နဲ႔ ဝင္႔ထယ္တဲ႔အရြယ္၊ မိသားစုနဲ႔တကြ ပြဲလည္တင္႔တယ္တဲ႔ အရြယ္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔အားလုံးရဲ႕အရွိန္အဝါဟာ တဖိတ္ဖိတ္လက္လို႔ေနမွာပဲ။ အဲ႔ဒါ လြန္ခဲ႔တဲ႔ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္တုန္းကေလ။ အခုအဲသေလာက္ အခ်ိန္ေတြၾကာၿပီးေတာ႔မွ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ စုံစုံညီညီ ျပန္ေတြ႕ၾကရၿပီ။ ဟိုးတုန္းကလိုပဲ ေန႔ဘက္မွာ ဆရာေတြကို ရိုရိုေသေသ ကန္ေတာ႔ပန္းဆင္ၿပီး ညဘက္မွာ သူငယ္ခ်င္းခ်င္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးျပန္ဆုံၾကၿပီ။ ေန႔ခင္းတုန္းက ျမင္ရုံေလးျမင္လိုက္ရတယ္။ ဆရာေတြ ေနရာခ်ထား ဧည့္ခံေနလို႔စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေျပာရေသးဘူး။ ညေနခင္းမွာေတာ႔ လူျမင္တာနဲ႔ ဖက္လွဲတကင္း “I need a hug. I need a hug.” လို႔ ရင္ခြင္တံခါးကေလး ဖြင္႔ၿပီး ႀကဳိၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ႀကီးေတြဆိုေတာ႔ ဘိုဆန္ဆန္ ပါးကေလးအပ္ၿပီး ပါးစပ္က ျပြတ္ကနဲ စုတ္သပ္တဲ႔အခါလည္း သပ္တာေပါ႔။ အဲ႔ဒါေလးက ျပင္သစ္စတိုင္ေလ။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ခုန္ခုန္ၿပီးေတာ႔ကို ေပ်ာ္ေနၾကတာ။

           “ဟယ္လို ဒါလင္” နဲ႔ စလိုက္ရင္ေတာ႔“အရင္လိုၾကည့္ေကာင္းေနတုန္းပဲ” ဆိုတာေလး ေျပာဖို႔လည္း မေမ႔နဲ႔ေပါ႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ညာမေျပာပါဘူး။ ပိန္သည္ျဖစ္ေစ။ ဝသည္ျဖစ္ေစ။ အားလုံး လွလာၾကတယ္။ ေခ်ာလာၾကတယ္။ ခ်စ္ေသာမ်က္စိျဖင္႔ၾကည့္ၾကသည္ေလ။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခု သတိထားမိသြားတာက ကိုယ္တို႔အားလုံး လြန္ခဲ႔ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္တုန္းကရွိခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္တို႔ ေဖေဖေမေမေတြရဲ႕ ရုပ္သြင္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ႀကီး တူေနတာကို သြားေတြ႔တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မင္းသန္႔ထြန္းကို ေျပာတာ ၾကားမိသား။ “မင္းထြန္းရယ္။ နင္႔ကိုျမင္တာ ငါတို႔ဆရာႀကီးကို အရမ္းသတိရတာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ငါတို႔ဆရာႀကီးကေတာ႔ နင္႔ထက္အမ်ားႀကီး ပိုေခ်ာပါတယ္။”တဲ႔။ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းကြယ္။ သူမ်ားအေဖကိုမ်ား ငါတို႔ဆရာႀကီးတဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ ပိုလည္းေခ်ာေသးသတဲ႔။ သားအဖခ်င္း ေသြးခြဲတယ္။ သူလည္း သူ႔အေမႀကီးနဲ႔ တူေနၿပီပဲဟာ။ ဟုတ္တာေပါ႔။ သားသမီးဆိုတာ အရြယ္ရလာရင္ မိဘနဲ႔ တူတာ ဓမၼတာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္ကေတာ႔ ေလာဘနည္းနည္းႀကီးသကြယ္။ သားသမီးမို႔လို႔ မိဘနဲ႔ တူရစတမ္းဆိုရင္ တပည့္မို႔လို႔လည္း ဆရာနဲ႔ တူခ်င္ေသးတာေပါ႔။ ဆရာေကာင္းတပည့္ ပန္းေခါင္းလွန္ခ်င္ေသးတယ္ေလ။ ကိုယ္္တို႔ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးေတြမ်ား ေတာ္လိုက္ၾကတာ။ အခု ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲလုပ္ခ်ိန္အထိ က်န္းက်န္းမာမာ စြမ္းစြမ္းေဆာင္ေဆာင္ ရွိေနၾကေသးတာ သိပ္ဝမ္းသာဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႔တုန္းဆုံခိုက္ ေခါင္းကေလးေခြ႕လို႔ ဦးကေလးညႊတ္လို႔ ပညာအေမြေလးမ်ား ထပ္ေပးခဲ႔ပါဦးလို႔ ရာဟုလာ အေမြေတာင္းသလို ေတာင္းလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။ ကိုယ္တို႔အားလုံး အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတာ႔ ျဖတ္သန္းမိခဲ႔ၾကပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ ေဆးပညာအသိုင္းအဝန္းနဲ႔ အမိေဆးတကၠသိုလ္ႀကီးအေပၚမွာေတာ႔ အခ်စ္မျပယ္ႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ ဟိုးတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အၿမဲတမ္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ေနဦးမွာပါ။ ဟိုးတုန္းက ဆရာသမားမ်ားဟာလည္း အစဥ္ထာဝရ အာစရိယဂုိဏ္းဝင္ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးမ်ား အျဖစ္ တည္ၿမဲေနဦးမွာေပါ႔ေလ။

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...