Saturday, March 14, 2015

ၿမိဳ႕ျပဟာၾကမ္းရွရွမဟုတ္လား ေဖေဖ

အျဖဴေရာင္စကားလံုးေတြနဲ႔ တြဲ၀တ္ထားတဲ့ အစိမ္းေရာင္မ်က္ႏွာဟာ အေျခခံေက်ာင္းတက္တုန္းကလို ပါးကြက္ၾကားႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမရယ္ေမာတတ္ေတာ့ဘူး ေဖေဖ။ ပိုမိုနည္းပါးလာတဲ့ သစ္ပင္အေရအတြက္ေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးသူ၊ ၿမိဳ႕ႀကီးသားေတြဟာ ေနေရာင္ျခည္ကိုပဲ အလန္႔တၾကား ကာကြယ္လာၾကတယ္။ အနည္းဆံုး ႏို႔ရည္ေလးတစ္ထပ္ေလာက္မွ မလိမ္းမိရင္ သမီးကို အေရျပားကူးစက္နာရွိတဲ့ေရာဂါသည္လို ဆက္ဆံၾကတာေတာ့တာပဲ။


လမ္းမက်ယ္ႀကီးေတြဟာ အဖိုးတန္ကားစင္းလံုးေပါင္းမ်ားစြာေအာက္မွာ က်ံဳ႕၀င္သြားသလား မသိဘူးေဖေဖ။ တစ္ေန႔တာေက်ာင္းခိ်န္ ၈ နာရီစာေလာက္အတြက္ အမ်ားသံုးယာဥ္ေတြေပၚမွာ အပိုျဖဳန္းတီးခံရတဲ့ နာရီေပါင္းမ်ားစြာကို သမီး ႏွေျမာလို႔ကိုမ၀ဘူး။ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ဟြန္းသံေတြကို နားေရွာင္လို႔မရဘူးေဖေဖ။ မထသ၊ ပါရမီ၊ အဓိပတိ၊ ေရႊဧည့္သည္ေတြလို ယာဥ္စည္းကမ္းေဖာက္ျပန္လိုမႈေတြကို ခေရာင္း၊ မက္ဂ္တူး၊ အဲလ္ဖက္ေတြရဲ႕ မွန္အနက္ႀကီးေတြေနာက္ကြယ္မွာ အထင္းသားေတြ႔ရတာဟာလည္း သိပ္စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတာပဲ။

ယာဥ္ထိန္းရဲေတြရဲ႕ကြယ္ရာေရာက္တိုင္း လူကူးမ်ဥ္းၾကားမွာ ကားေတြကို ဦးစားေပးပါတယ္ေဖေဖ။ သူတို႔ေတြရဲ႕ အသက္အႏၱရာယ္ကို စိုးရိမ္ရတယ္မဟုတ္လား။ တခ်ိဳ႕လူသြားလမ္းေတြေပၚက လမ္းေဘး၀မ္းစာကို သမီးေထာက္ညွာလြန္းေနလို႔ ကားသြားလမ္းမက ေအာ္ဆဲသြားေသးတယ္ေဖေဖ။ ေပါမ်ားလြန္းတဲ့ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြရယ္၊ မိုဘိုင္းဖုန္းဆိုင္ေတြရယ္ၾကားမွာ စက္ရုပ္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ သမီး ခဏခဏခ်ဴခ်ာေနတယ္။

ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ညေစ်းတန္းေတြဟာ နီယြန္မီးမွိန္တုတ္တုတ္လင္းရုံနဲ႔ လူလံုးညႊတ္စည္ကားၾကတယ္ေဖေဖ။ ဆီေခ်းထူေနတဲ့ ဒယ္အိုးေတြကေကၽြးတဲ့ညစာဟာ အေျခခံလူတန္းစားေတြအတြက္ေတာ့ လည္ေခ်ာင္းမယားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အရသာရွိေနတယ္။ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္မလုပ္စားခ်င္ၾကတဲ့သူေတြဟာ ကေလးငယ္ေတြ၊ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ဗန္းျပၿပီး ညေစ်းတန္းေတြတစ္ေလွ်ာက္ ေမႊေႏွာက္အသနားခံေနၾကတယ္ေဖေဖ။ ထမင္းတစ္နပ္ဖိုးအတြက္ ေလခ်ဥ္တက္သံေတြၾကားမွာ သူတို႔ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ အသက္ဆက္ေနၾကသလဲမသိဘူး။

ေခတ္ႀကီးရဲ႕အလိုအရ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ပဒုမၼနီေတြဟာ တစတစပြင့္လင္းျမင္သာလာၾကၿပီေဖေဖ။ တိုင္းတပါးယဥ္ေက်းမႈေတြရဲ႕ တစ္ပိုင္တစ္ႏုိင္ႀကီးအုပ္မိုးခံရမႈကိုမွ လြတ္လပ္မႈလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ၾကတာကို သမီး အခုထိနားမလည္ႏုိင္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုးေပၚအျမင္အာရုံေတြဟာ အစြမ္းကုန္လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီလာၾကတယ္ေဖေဖ။ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာမ်ိဳးက ဦးေႏွာက္ထဲမ၀င္ဘဲ လမ္းလြဲၿပီး အေရျပားေတြအေပၚ လိႈက္စားလာတာ ရင္ေလးစရာႀကီးမဟုတ္လား။

ၿမိဳ႕ျပရဲ႕လူေနမႈစနစ္ဆိုတာ အကူအညီေတာင္းခံလႊာပါရုံနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းကို တံခါးေခါက္ေခၚခြင့္မရွိတာမိ်ဳးလားေဖေဖ။ ဒီမွာ တစ္ေန႔တာကို ျဖတ္သန္းဖို႔ ခုခံအားမက်ဆင္းႏုိင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေရာဂါတစ္ခုေတာ့လိုတယ္။ ေျမညီထပ္ေတြဟာ ကိုယ္ပိုင္ကားေတြကိုငံုရင္း သိပ္ဘ၀င္ျမင့္တတ္ၾကၿပီး အျမင့္ဆံုးအထပ္မွာေနရတဲ့သူေတြက ပိုၿပီးေျမႀကီးဆန္ၾကတဲ့အေၾကာင္းမ်ားေျပာရင္ ေဖေဖယံုပါ့မလားမသိဘူး။ တိုက္ခန္းတိုင္းဟာ ပန္းအိုးတစ္အိုးတင္စိုက္ထားဖို႔ထက္ အဲယားကြန္းတစ္ပံုးကိုပဲ ေနရာပိုေပးထားလိုက္ၾကတယ္။ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာ ႏိုင္ငံေတာ္အလံနဲ႔အလွမဆင္တတ္ၾကတဲ့ ၿမိဳ႕ျပအိမ္၀ရံတာခန္႔ခန္႔ႀကီးေတြဟာ သိပ္သနားဖုိ႔ေကာင္းတာပဲေဖေဖ။

သစ္လြင္တဲ့စိုက္ပ်ိဳးေရးနည္းပညာေတြေၾကာင့္ ရာသီေပၚသီးႏွံေတြကို ရာသီစံုမွာ ရရွိလာႏုိင္ၿပီေဖေဖ။ သဘာ၀အစားအစာေတြဟာ ဓာတုပစၥည္း၊ ေရခဲေငြ႔ေတြအားကိုးနဲ႔ ကုန္လြန္ရက္စြဲကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းႀကီး ကပ္ထားႏိုင္ၾကၿပီ။ စည္သြပ္ဘူးေတြ၊ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ေတြနဲ႔ အေဆာင္ေနသူေတြရဲ႕ အစာလမ္းေၾကာင္းဟာ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လာတယ္။ စူပါမားကတ္ေတြရဲ႕ တသမတ္ဆန္တဲ့ ႏႈန္းထားက အိမ္ရွင္မေတြရဲ႕ ေစ်းဆစ္လိုမႈကို ခြာခ်ပစ္လိုက္ၿပီေဖေဖ။ ခံုျမင့္ဖိနပ္ေတြကို ရြံ႕မေပေစခ်င္ရင္ ကြန္ျပဴတာက ထြက္က်လာတဲ့ ေငြေခ်လႊာကို အထြန္႔တက္စရာမလိုဘူးမဟုတ္လား။

တစ္ဦးေပၚတစ္ဦးယံုၾကည္မႈဆိုတာကို ဒီၿမိဳ႕ျပမွာ သိပ္တြန္႔တိုၾကတာပဲေဖေဖ။ ကိုယ့္ေက်ာကုန္းကုိ လူမျမင္ေအာင္သို၀ွက္ရတာကိုက အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ ေတာအုပ္ခပ္အံု႔အံု႔နား သြားထိုင္ေနရတဲ့ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈမ်ိဳး ဖန္တီးယူဖို႔အတြက္ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕အပန္းေျဖစရာေနရာေတြဟာ တန္ဖိုးသိပ္ျမင့္ၾကတယ္။ ေမေမတို႔အေဆာင္သူဘ၀တုန္းကလို လသာညမွာ လက္ဖက္သုပ္၀ိုင္းဖြဲ႔စားရင္း ေကာင္းကင္န႔႔ံမခံၾကေတာ့ဘူးေဖေဖ။ ေခတ္ေရွ႕ေျပးလြန္းတဲ့ အင္တာနက္ကို အလုအယက္ဆက္သြယ္ၾကရင္း အခန္းေဖာ္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ႏႈတ္ဆိတ္ကုန္ၾကတယ္။ သမီးတို႔ဟာ တစ္ကမာၻလံုးနဲ႔ဆက္သြယ္လို႔ရေနမွေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေခတ္ရဲ႕သားေကာင္ေတြအျဖစ္က ေမ့ထားလိုက္ၾကရုံပဲမဟုတ္လား ေဖေဖ။

ေရွာ့ပင္းစင္တာေတြဟာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြအတြက္ေတာ့ အမိ်ဳးသားျပတိုက္ေတြပဲမဟုတ္လား ေဖေဖ။ ေငြကုန္မခံႏိုင္လည္း ႀကိဳက္သေလာက္လည္ပတ္ႏိုင္တာ အခြင့္ေကာင္းႀကီးတစ္ခုပဲဟုတ္စ။ ဆန္းသစ္တဲ့ ဒီဇိုင္းေတြကို အတားအဆီးမရွိ စီးဆင္းခြင့္ေပးႏိုင္တာကိုက ၿမိဳ႕ျပကေပးတဲ့ သစ္လြင္မႈတစ္ခုပဲေလ။ အထြတ္အထိပ္က အတတ္ပညာအားလံုးနီးပါးနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕သရဖူကို သမီးသိပ္ႀကိဳက္တယ္။

ဓာတ္ပံု၊ ပန္းခ်ီ၊ စာေပ အႏုပညာအသီးသီးရဲ႕ လက္ရည္ျပပြဲ၊ အျမည္းပြဲေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပဟာ ထည္၀ါလြန္းေနတယ္။ ေခတ္သစ္အႏုပညာရဲ႕အရသာတစြန္းတစကို ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ အုတ္တံတိုင္းေတြကေတာင္ ေပးႏိုင္တယ္ေဖေဖ။ ၿမိဳ႕ျပလူငယ္ေတြဟာ ဂါရ၀တရားကို ဆံပင္ရွည္ထားျခင္း၊ မထားျခင္းနဲ႔ မျပသတတ္ဘူးဆိုပဲ။ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ရင္းကို ႏွလံုးသားရဲ႕အခန္းေလးခန္းကလြဲလို႔ ဘယ္ျပင္ပကမွ မခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကဘူးေဖေဖ။ စာအုပ္အေဟာင္းတန္းေတြက အေကာင္းသန္႔ဆံုးစာအုပ္ေတြဟာ သမီးကို အခင္တြယ္ၾကဆံုးပဲ ေဖေဖ။ ေကာ္ဖီေအးတစ္ခြက္မွာေသာက္ရင္း ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကေဖးတစ္ခုခုမွာ တစ္ကိုယ္ထဲ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔အလုပ္လုပ္ရဲေအာင္ သမီးကို ၿမိဳ႕ျပက ေကာင္းေကာင္းသင္ျပလိုက္ၿပီ။

အခုဆို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အိမ္လြမ္းစိတ္ကို အေတြးမ်ားစြာက ျဖန္႔က်က္ထားႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ရပ္ႏိုင္ေအာင္ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕အမ်ားသံုးယာဥ္ေတြက ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ၿပီေဖေဖ။ ေဖေဖ့ကို ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၿမိဳ႕ျပခိုေတြက စားသံုးေပးလိုက္ၾကၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ယာဥ္တန္းေတြကိုေက်ာ္ၾကည့္မွ ျမင္ရတဲ့ဆည္းဆာနဲ႕ အသားက်ဖို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားရဦးမယ္ ေဖေဖ။ ေရာမသူလို က်င့္ႀကံဖို႔ သိပ္ကိုခဲယဥ္းတဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူးမဟုတ္လား။ ၿမိဳ႕ျပဟာ ၾကမ္းရွရွမဟုတ္လား ေဖေဖ။ မထိေတြ႔ေတာ့ဘူး။ တစ္ခါထဲ ေပ်ာ္၀င္ပစ္လိုက္ေတာ့မယ္။


ျဖဴေစခိုင္
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၉၊ ၂၀၁၃

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...