Saturday, March 14, 2015

ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြ - ဂ် ဴ း

ကြၽန္မမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြႏွင့္ပတ္သက္၍ ေျပာခ်င္တာ၊ ေဆြးေႏြးခ်င္တာေတြမ်ားလွသည္ဟု ကြၽန္မ ခံစားေနရသည္မွာ ၾကာပါၿပီ။ ဝတၳဳေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြေရးရင္း အနည္းအက်ဥ္းပါသြားသည္မ်ားလည္း ႐ွိသည္။ ယခုလို က႑တစ္ခုအေနႏွင့္ ေရးျဖစ္ဖို႔လည္း စိတ္ကူးေနမိသည္။
ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္တုန္းက ဂ်ပ္ဆင္ခန္းမတြင္ ခရစ္ယာန္သာသနာအဖြဲ႕မွ ဦးေဆာင္ျပဳလုပ္ေသာ အမ်ဳိးသမီး ေခါင္းေဆာင္သင္တန္းအတြက္ ေဟာေျပာပြဲအျဖစ္ ကြၽန္မ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲမွ အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ႕ကို ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ပင္ ရတနာသစ္မဂၢဇင္းမွာ ေဆာင္းပါးေရးခဲ့၏။ မဂၢဇင္းမွားၿပီး ေရးခဲ့မိသည္ဟု ဆရာသီဟေအာင္ႏွင့္ ရယ္စကားေျပာရင္း ကိုယ့္ဟာကုိယ္ မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ရသည္။
ဆရာသီဟာေအာင္ ကြၽန္မထံမွ လိုခ်င္သည္က ေဘာလံုးေဆာင္းပါး … တဲ့။ ကြၽန္မကလည္း ေဘာလံုးႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ဘာမွသိသူမဟုတ္။ ေဘာလံုးကစားပြဲဆိုသည္မွာ လိမ့္ေနေသာ ေဘာလံုးတစ္လုံးကို အဖြဲ႕ႏွစ္ဖြဲ႕က အႀကိတ္အနယ္ လိုက္လုေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟူေသာ အေျခခံလူၿပိန္းအျမင္ထက္ မပိုခဲ့ေပ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္မ စိတ္ဝင္စားသည့္ အမ်ဳိးသမီးေဆာင္းပါးသာ ေပးျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဆရာသီဟေအာင္အား ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးရန္႐ွိေတာ့႐ွိသည္ … ေပးပါမည္ဟု ကတိေပးၿပီး သံုးေလးရက္အၾကာမွာ သင့္ဘဝေအာင္ျမင္ေရးမဂၢဇင္းစာတည္း ကိုသစ္ဆင္းႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ရင္း ကြၽန္မ၏ေဟာေျပာပြဲႏွင့္ပတ္သက္၍ စကားစပ္မိသြားေသး၏။ ကိုသစ္ဆင္းက အဲဒါေလးကို ေဆာင္းပါးအျဖစ္ေရးၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ မဂၢဇင္းကို မေပးခ်င္ဘူးလားဟုေမးေတာ့ ေနာက္က်သြားၿပီဟု ကြၽန္မ ရယ္ေမာခဲ့ရေတာ့သည္။ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ပတ္သက္၍ ကြၽန္မ ေျပာခ်င္တာေတြ႐ွိလာတိုင္း ကြၽန္မတို႕ မိန္းမေတြဟူေသာ ေခါင္းစဥ္က႑ေအာာက္မွာ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသြားမည္ဟု စိတ္ကူးခဲ့သည္။ ကြၽန္မ ေဆာင္းပါးေရးၿပီး၍ ဆရာသီဟေအာင္ထံပို႔ရာတြင္ ကြၽန္မ ဒုတိယအႀကိမ္ မွားသြားျပန္သည္။ ေဆာင္းပါးစာမူဟု သီးသန္႔ေဖာ္ျပမေပးလိုက္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ ဝတၳဳေရးေနက် ဂ်ဴးထံမွရေသာ စာမူသည္ အလိုအေလ်ာက္ ဝတၳဳစာရင္းထဲဝင္သြားၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မဂၢဇင္းထြက္သည့္အခါ ဝတၳဳတို က႑မွာပါလာသည္။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကိုေရာ၊ စာတည္းခ်ဳပ္ကုိေရာ ေတာင္းပန္သည့္ စာကေလးေတာ့ ေရးရဦးမည္ဟု စိတ္ကူးခဲ့ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္မေဖာ္ခဲ့မိပါ။ ယခုေတာ့ ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြသည္ လူမႈေရးမဂၢဇင္းတစ္ခုျဖစ္ေသာ သင့္ဘဝေအာင္ျမင္ေရး မဂၢဇင္းႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆံုးဟု ခံစားရသျဖင့္ က႑တစ္ခုအေနျဖင့္ အလ်ဥ္းသင့္သလို ေရးသြားရန္ စိတ္ကူးပါသည္။
ရတနာသစ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ စာမူအား ဤက႑၏ နိဒါန္းအျဖစ္ စတင္လိုက္ပါသည္။
တစ္ခါတုန္းကေပါ့။ ညကိုးနာရီခြဲေလာက္ ျဖစ္မယ္။ ကြၽန္မ ၿမိဳ႕ထဲကေန အိမ္ျပန္ေနာက္က်တတ္တဲ့ ညေတြထဲက တစ္ညပါပဲ။ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကေန အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တာ လမ္းေထာင္တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ လူႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ထိုင္ေနတာကို ခပ္ေမွာင္ေမွာင္အရိပ္အျဖစ္ ျဖတ္ခနဲ ျမင္လိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ လမ္းေထာင့္ ပလက္ေဖာင္းခံုေပၚမ်ာ ဂစ္တာတီးေနက် လူငယ္ေလးေတြလို႔ ထင္လိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္မေနတဲ့ တိုက္ခန္းက လမ္းထိပ္၊ လမ္းေထာင့္ဆိုေတာ့ ဂစ္တာတီးတဲ့ အုပ္စုေ႐ွ႕ကေန ခဏခဏ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားရဖူးပါရဲ ႔။ ဝရန္တာဘက္ကုိ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ထြက္မိရင္လည္း ဂစ္တာသံနဲ႔ သီခ်င္းဆုိသံကို
ၾကားရဖူးပါရဲ႕။ သူတို႔ဟာ သူတုိ႔ ဂစ္တာတီးေနၾကတာပါပဲ။ လမ္းသြားတဲ့ သူေတြကိုဘာမွ အေႏွာက္အယွက္ေပးတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညကေတာ့ ကြၽန္မ ေစာေစာကေျပာတဲ့ လူရိပ္ တစ္ခုေဘးကိုလည္းေရာက္လာေရာ အမ်ဳိးသမီးသံနဲ႔ ဘယ္ - ညာ ဘယ္ - ညာဆိုၿပီး ကြၽန္မ ေျခလွမ္းေတြကို ေလွာင္ေျပာင္စေနာက္သံ ၾကားလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။
အဲဒီမိန္းမသံေတြကို ၾကားလိုက္ေတာ့ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ႐ုတ္တရက္ နားမလည္လုိက္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ သူတို႔ ကြၽန္မကို ေနာက္ေျပာင္တာလဲ။ ေယာက်္ားေလးတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္တာကို ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ မိန္းကေလးအုပ္စုက စေနာက္တယ္ဆိုတာကမွ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ႐ွိေသးတယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီကိစၥဟာ ကြၽန္မ ဘယ္လိုမွ မုဒိတာမပြားႏိုင္တဲ့ ကိစၥပါ။ အခုလို မိန္းမတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္တာကို မိန္းမေတြက စေနာက္တဲ့အျဖစ္ကို ဘယ္လိုမွနားမလည္ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔ဆီီကို လွည့္ၾကည့္ အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးခ်ည္းပဲ သံုးေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ကေလးေတြပါ။ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဝန္းက်င္ကေလးေတြ။ ေပ်ာ္တတ္လုိ႔ပဲ စေလသလား၊ ကြၽန္မကိုပဲ ၾကည့္မရလို႔ စေလသလား။ ကြၽန္မကို ၾကည့္မရေအာာင္ကလည္း ကိုယ္က သူတို႔ကို သိတာမဟုတ္။ လမ္းထဲက မိေကာင္းဖခင္ သမီးကေလးေတြလား။ သူတို႔ ဘာလို႔ အဲဒီလို စခ်င္ ေနာက္ခ်င္ၾကပါလိမ့္။
ကြၽန္မ စဥ္းစားၾကည့္တယ္ေလ။ ေယာက်္ားေလးတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားတာကို ေယာက်္ားေလးအုပ္စုက အဲဒီလို စေနာက္ဖူးသလား။ ကြၽန္မ ျမင္ဖူး ႀကံဳဖူးသလားေပါ့။ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ေယာက်္ားေလးေတြက မိန္းကေလးကို စေနာက္တာ၊ လိုက္ေႏွာင့္ယွက္တာေတာ့ ျမင္လည္း ျမင္ဖူးတယ္၊ ႀကံဳလည္း ႀကံဳရဖူးတယ္။ မိန္းကေလး ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာကို ဘာစကားနဲ႔မွ မေျပာင္မေနာက္ဘဲ မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲနဲ႔ေတာင္ မေျပာင္ေလွာင္ဘဲ ကိုယ္စကားနဲ႔ကိုယ္ ကိုယ့္ဂစ္တာနဲ႔ကိုယ္သီးသီးသန္႔သန္႔ေနတတ္တဲ့ ေယာက်္ားေလးအုပ္စုေတြကိုလည္း ကြၽန္မ အမ်ားႀကီး
ႀကံဳဖူးပါတယ္။ ေနာက္ေျပာင္ျခင္းနဲ႔ ေႏွာင့္ယွက္တတ္တဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြကိုေတာင္ ကြၽန္မက အုပ္စုႏွစ္စု ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားတဲ့တာ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြရဲ႕ စေနာက္တဲ့စကားဟာ မမိုက္႐ိုင္း။မယုတ္ညံ့ပါဘူး။
ဥပမာ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာတာကို ၾကည့္ၿပီး
“အလယ္က အစ္မႀကီးက ေခ်ာတယ္ဗ်ာ” လို႔ စေနာက္တာမ်ဳိး၊ ခပ္ဝဝ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို
“ထမင္း ေလွ်ာ့စားေနာ္၊ အေမက ပိန္မွႀကိဳက္မွာ” လို႔ စေနာက္တာမ်ဳိး။
“ခ်စ္စရာေလးေနာ္” လို႔ စေနာက္တာမ်ဳိး။ အဲဒီလို စေနာက္တာေတြဟာ သိပ္စိတ္ဆိုးစရာမလိုဘဲ ခြင့္လႊတ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးပါ။
ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္း စေနာက္ၾကတယ္။ ညစ္ညမ္းတဲ့ လက္ဟန္လုပ္ျပတာ၊ ညစ္ညမ္းတဲ့ စကားေတြကို ၿမိန္ေရယွက္ေရေျပာထြက္တာ သိပ္အံ့ၾသစရာေကာင္း၊ သိပ္စက္ဆုပ္စရာေကာင္းတဲ့ အမ်ဳိးအစားအျဖစ္ ကြၽန္မတို႔ သတ္မွတ္ရလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်္ားကေလးေတြရဲ႕ စေနာက္ ေလွာင္ေျပာင္ျခင္းဆိုတဲ့အလုပ္ကို အခုလို မိန္းကေလးေတြက ျပဳမူလိုက္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ကြၽန္မ ၿဖံဳသြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေယာက်္ာေလးတစ္ေယာက္ ပံုမွန္မဟုတ္ဘဲ၊ ကႏြဲ႕ကလ်၊ မိန္းမလို မိန္းမရျဖစ္ေနရင္ ပံုမွန္ေယာက်္ားေလးေတြက ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္႐ွိမွာပဲ။ အဲဒီအခါ အခုလို ေယာက်္ားေလးအခ်င္းခ်င္း ေလွာင္ေျပာင္တာမ်ဳိး လုပ္ခ်င္လုပ္ၾကမွာပဲ။ အခုကိစၥမွာ ကြၽန္မက ေယာက်္ားလ်ာလည္းမဟုတ္၊ ဝတ္ပံု စားပံုကလည္း ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္း။ ကြၽန္မ အသက္အ႐ြယ္ကလည္း ေလးဆယ္နားကပ္ေနၿပီ။ ဘာမ်ား စေနာက္စရာ ေတြ႕သြားပါလိမ့္။ အဲဒါကို ကြၽန္မ စဥ္းစားေလ နားလည္ရခက္ေလပဲ။ တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္ ကြၽန္မက အရပ္ေတာ္ေတာ္ပုတယ္။ အဲဒါဟာ သူတို႔အတြက္ စေနာက္စရာအေၾကာင္း ျဖစ္သြားေလသလား။
ေကာင္းၿပီ ကြၽန္မကိုယ္ ကြၽန္မ ျပန္ေမးၾကည့္တယ္။ ဒီကိစၥကို ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေလာက္ အေလးအနက္စဥ္းစား အာ႐ံုစိုက္ေနရတာလဲ။ ေယာက်္ားေလးေတြအုပ္စုက ကိုယ့္ကို စေနာက္ရင္ ဒီလုိအာ႐ံုစိုက္မိမလား။ လံုးဝစဥ္းစား အာ႐ံုစိုက္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေၾသာ္ ဒါဟာ ေယာက်္ားကေလးစ႐ိုက္ပဲ။ မထူးဆန္းဘူး။ သမား႐ိုးက် ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပဲ။ အဲလို သေဘာထားပစ္လုိက္မွာ။ ဒါမွမဟုတ္ သေဘာထားဖို႔ထိေအာင္ အသိစိတ္ထဲ ဝင္မလာဘဲ ျဖစ္သြားမွာ အမွန္ပဲ။ ဒါဆိုရင္ ကြၽန္မအခုဘာျဖစ္လုိ႔ အေလးအနက္ အာ႐ံုစိုက္ေနရတာလဲ။
အေျဖကို ကြၽန္မ ရသြားတာကေတာ့ “အခု စေနာက္လိုက္တာ မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ေနလို႔” ဆိုတာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ကြၽန္မဟာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မိန္းကေလးေတြကို ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ တန္းတူအခြင့္အေရး တူေစခ်င္ပါလ်က္နဲ႔ ဒီကိစၥမွာက်ေတာ့ ကိုယ္တုိင္ပဲ မိန္းမ ေယာက်္ား ခြဲျခားမိေနၿပီေပါ့။ အစဥ္အဆက္က ျဖစ္တည္ခဲ့တဲ့
“ေယာက်္ားေလးေတြသာ သူတစ္ပါး ဣေျႏၵပ်က္ေလာက္ေအာင္ စေနာက္ေလ့႐ွိၾကတယ္” ဆိုတဲ့ ထံုးတမ္း အစဥ္အလာတစ္ခုကို မစြန္႔ပယ္ႏိုင္သူ ျဖစ္ေနၿပီေပါ့။
“ဘာျဖစ္လဲ၊ မိန္းကေလးေတြလည္း အဲဒီလို စေနာက္ဖို႔ အခြင့္အေရး႐ွိတယ္” ဒီစကားမ်ဳိးနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္က ကြၽန္မကို ဆင္ေျခေပးလာခဲ့ရင္ ကြၽန္မ ဘာျပန္ေျပာရပါမလဲ။
Feminist လို႔ သူမ်ားက စြပ္စြဲတာကို မျငင္းပယ္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္မ။ အခု ကြၽန္မဘယ္လိုေျဖမလဲ၊ ဘာလုပ္မလဲ။ အဲဒီ ျပႆနာဟာ တစ္ညနဲ႔လည္း ေခါင္းထဲက ထြက္မသြားဘူး၊ တစ္လနဲ႔လည္း ေခါင္းထဲက ထြက္မသြားဘူး။ ကြၽန္မကို လေပါင္းမ်ားစြာ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေစ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုပါ။
အမ်ဳိးသမီး စတီရီယိုအဆိုေတာ္ေတြ ေယာက်္ားေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ႀကိဳးစားရင္း အရည္အခ်င္းတူအျဖစ္ နာမည္ႀကီး ထူးခြၽန္လာတာ၊ အမ်ဳိးသမီးေရးတဲ့ ဝတၳဳတိုကေလးေတြ အမ်ဳိးသား စာေရးဆရာေတြနဲ႔ အရည္အခ်င္းတူအျဖစ္ တစ္ခါတစ္ခါ ႐ွား႐ွားပါးပါး ထြက္ေပၚလာတာ -၊ အဲဒါေတြကိုၾကည့္ၿပီး တိတ္တခိုး ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္ေနခဲ့မိတဲ့ ကြၽန္မ။ အခုကိစၥမွာ ဘယ္လိုမွ မႏွစ္သိမ့္ မေက်နပ္ႏိုင္ခဲ့တာ ကြၽန္မရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပဲလား။
ကြၽန္မဟာ ထူးခြၽန္ထက္ျမက္တဲ့ ေနရာေတြမွာပဲ ေယာက်္ားေတြကို အရည္အခ်င္းမိခ်င္ၿပီးေတာ့၊ ဆိုး႐ြားတယ္လုိ႔ ကြၽန္မသတ္မွတ္ထားတဲ့ ကိစၥေတြမွာေတာ့ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းအတိုင္း မမီခ်င္ဘူးေပါ့။ အဲဒီလိုပဲ ကြၽန္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဝဖန္လုိက္ရပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြေၾကာင္း ကြၽန္မပိုၿပီး အာ႐ံုစိုက္လာမိတယ္ဆိုပါေတာ့။ ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြ … ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္အခ်င္ခ်င္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေဆြးေႏြးေဝဖန္ရင္း အေျဖ႐ွာၾကည့္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေသးတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားမနာတမ္း ေဝဖန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖုိ႔ေတာ့ လိုလိမ့္မယ္။
ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြ ေယာက်္ားေတြနဲ႔ တန္းတူအခြင့္အေရး မရဘူး။ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အထင္ေသးခံရတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ အႏွိမ္ခံရတယ္။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈခံရတယ္။ ဟုတ္ၿပီ၊ အဲဒါေတာ့ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္တယ္။ ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြဘက္ကေရာ ေယာက်္ားေတြနဲ႔ တန္းတူအခြင့္အေရးယူဖို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား အရည္အခ်င္းျပည့္စံုၾကလို႔လဲ။ ကြၽန္တို႔အမ်ားစုဟာ ေတာ္ရဲ႕လား၊ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္ရဲလား၊ အစြမ္းအစ ႐ွိရလား၊ ရဲ႕ရင္ သတၱိနဲ႔ ျပည့္စံုရဲ႕လား။ စီးပြားေရးေလာက၊ ပညာေရးေလာက၊ လူမႈေရးေလာက၊ ႏိုင္ငံေရးေလာကေတြမွာ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ အဆင့္အတန္း ဘယ္ေလာက္႐ွိေနပါသလဲ။
တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ အခြင့္အေရးကြာျခားမႈအေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ အရည္အခ်င္း ကြာသြားရတာေတြ ႐ွိပါတယ္။ ဥပမာ - ဉာဏ္ရည္ထက္ျမက္မႈဆိုပါေတာ့။ မိန္းမေတြဟာ ဉာဏ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စဥ္းစားဆင္ျခင္မႈ၊ ေတြးေခၚမႈဘက္ကို အာ႐ံုစိုက္ခြင့္မရဘဲ အိမ္ေထာင္မႈကိစၥ ကြက္ကြက္ေလးထဲမွာ မနားရေအာင္ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ေနခဲ့ရတဲ့ကာလေတြ သိပ္ၾကာလြန္းတဲ့အခါ ဦးေႏွာင္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈျခင္း သိပ္မကြာလွေပမယ့္ ဉာဏ္ရည္က်ေတာ့ ေယာက်္ားေတြထက္ အဆင့္နိမ့္သလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သခ်ၤာဉာဏ္၊ တိုင္းဆ ဆင္ျခင္တြက္ခ်က္ရတဲ့ဉာဏ္။ အဲဒီအရာမ်ဳိးမွာ ကြၽန္မတို႔ဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အားနည္းၾကပါတယ္။
ဒါနဲ႔ စကားစပ္မိလို႔ ကြၽန္မဖတ္ဖူးတဲ့ ကာတြန္းကေလး တစ္ပုဒ္ကို သတိရမိတယ္။ ေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ ကာတြန္းလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္မ သိပ္သေဘာက်တဲ့ ကာတြန္းဆရာေတြထဲမွာ ေအာ္ပီက်ယ္ပါတာေပါ့။ ကာတြန္းထဲမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လို႔ ထင္တယ္။ ကားတစီးနဲ႔။ ေယာက်္ားက ကားေမာင္းလို႔၊ မိန္းမကေဘးမွာ ထုိင္လိုက္လာတယ္။ ကားက ဘရိတ္လံုးဝ မမိေတာ့ဘူး။ ေယာက်္ားက အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘရိတ္မမိေတာ့ဘူး၊ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၾကမလဲေပါ့။ မိန္းမက ျပန္ေျပာတယ္။ လြယ္ပါတယ္ ေမာင္ရယ္၊ တန္ဖိုးအနည္းဆံုးတစ္ခုခုကိုေ႐ြးၿပီး ဝင္တုိက္ပစ္လိုက္ေပါ့တဲ့။ ကာတြန္းရဲ႕ ေခါင္းစဥ္က ကြၽန္မ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ “မိန္းမဉာဏ္” တဲ့။
ေကာင္းၿပီ၊ ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြ ဘယ္ေနရာမွာ ညံ့ေနသလဲ၊ အားနည္းေနသလဲ ၾကည့္ၾကရေအာင္။ ခြန္အား၊ ခြန္အားအရာမွာ ကြၽန္မတို႔ အားနည္းပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာတည္ေဆာက္ပံုက ႏြဲ႕ေႏွာင္းတယ္၊ ေပ်ာ့ေျပာင္းတယ္။ သာမန္ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ သာမန္ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အားခ်င္း ယွဥ္ၾကမယ္ဆိုရင္ မိန္းမက ႐ံုးတာပဲ။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္လို ကိုယ္ခႏၶာေတာင့္တင္းေအာင္ ခြန္အားကို စနစ္တက်တည္ေဆာက္ထားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ အားကစား ေလ့က်င့္ေနက် ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ယွဥ္လိုက္ရင္လည္း မိန္းမက ႐ႈံးမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ဘာမွစဥ္းစားမေနနဲ႔၊ ခြန္အားခ်င္းကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မယွဥ္သာဘူး။ ဒီေခတ္ဟာ ဟိုးေ႐ွးေခတ္ကာလေတြလို ကိုယ္ကာယခြန္အားနဲ႔ အရာရာ အဆံုးအျဖတ္ေပးတဲ့ ေခတ္မွ မဟုတ္ေတာ့တာ။ ဉာဏ္ရည္၊ တီထြင္မႈ၊ သိပၸံပညာ၊ နည္းပညာေတြနဲ႔ တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးပါ။ ေနာက္ၿပီး ခြန္အားႀကီးတဲ့သူကို ခြန္အားနည္းတဲ့သူက မ႐ံႈးေစရေအာင္ ပရိယာယ္ဆိုတဲ့ ေ႐ွာင္တိမ္းမႈ၊ လွည့္ပတ္မႈ အတတ္ပညာ႐ွိပါတယ္။
ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြကို ေ႐ွးတုန္းကတည္းက ပညာ႐ွိေတြက စြပ္စြဲခဲ့ရတဲ့ စကားပံုေတြ႐ွိတယ္မဟုတ္လား။ မိန္းမေတြကို ျမစ္နဲ႔ ခိုင္းႏႈိင္းတာတို႔၊ မိန္းမမာယာ သဲကိုးျဖာတို႔၊ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကြၽန္မတို႔ဟာ ရန္လိုတတ္တဲ့ သူစိမ္းျပင္ျပင္ ေလာကႀကီးထဲကို ခုခံကာကြယ္စရာ ဘာလက္နက္မွမပါဘဲ ေရာက္လာၾကတယ္။ ကြၽန္မတို႔ဟာ ဒီမာယာဆိုတဲ့ လွည့္စားတမ္းေ႐ွာင္ျခင္း အတတ္ေတြနဲ႔ အႏၲရာယ္ကေနေ႐ွာင္ရ၊ တိမ္းရတာ။ ဒီမာယာနဲ႔ပဲ ရန္သူကို ျပန္လည္ေခ်မႈန္းရတာ။ မိန္းမေတြရဲ႕ မာယာဟာလိုအပ္လို႔ သံုးရတဲ့ပညာပါ။ ဒီအတြက္ ကြၽန္မတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႐ွက္စရာမလိုဘူး။ အားငယ္စရာ၊ ဂုဏ္ငယ္စရာမလိုဘူး။
တစ္ခုေတာ့ ႐ွိတာေပါ့။ မာယာကို အသံုးခ်တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္ဖို႔က အဓိက ျဖစ္ရမွာေပါ့။ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ လွည့္စားဟန္ေဆာင္တာမ်ဳိးကိုေတာ့ ေ႐ွာင္ၾကရမယ္။ ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြထဲမွာ သူတစ္ပါးရဲ႕ ဂ႐ုစိုက္မႈကို အလြန္အမင္း လိုခ်င္တာဟာလည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ မိန္းမေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ ဂ႐ုစိုက္မႈကို လိုခ်င္တဲ့ အားနည္းခ်က္႐ွိတယ္။ ဒီေယာက်္ားကို ကိုယ္လိုခ်င္တာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔၊ တန္ဖိုးထားတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔၊ ဒီေယာက်္ားက ကိုယ့္ကို စြဲလမ္းတမ္းတေနတာကို အင္မတန္ဂုဏ္ ယူခ်င္တတ္တဲ့အမ်ဳိး။ ဥပမာ - ကိုယ့္ကို ရည္းစားစာေပးရင္ အဲဒီရည္းစားစာကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဝိုင္းဖတ္ၿပီး ဟားတတ္တဲ့အက်င့္ ကြၽန္မတို႔မွာ႐ွိတယ္။
အဲဒါ ဘယ္ကလာတာလဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ယူခ်င္၊ အမႊန္းတင္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ႀကီးသာယာတဲ့ စိတ္ကလာတာပါ။ အဲဒီစိတ္ကို Narcissus လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ႐ြက္ၾကမ္းေရခ်ဳိ႐ုပ္ရည္႐ွိတဲ့ သူေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိလိုထားပါေတာ့။ လွတပတ မိန္းမေတြ မွန္ၾကည့္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္စိတ္ကေလးေတြ မသိမသာ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ယူစိတ္ကေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္လို႔မဝႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ၾကတာပဲ။ ႀကံဳဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္စိတ္ကို နားဆစ္ဆပ္စ္လို႔ ေခၚတာပါပဲ။ ဒီစကားလံုးဟာ နာဆစ္ဆပ္စ္လို႔ေခၚတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အစြဲျပဳၿပီး သတ္မွတ္ထားတဲ့ စကားလံုးပါ။ နာဆစ္ဆပ္စ္ဟာ ေရထဲမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ့္အရိပ္ကို ျပန္ၿပီး ၾကည့္လို႔မဝေအာင္ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းေနခဲ့တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။
ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထင္ေပၚခ်င္တဲ့သူေတြ၊ အတၱႀကီးတဲ့သူေတြဆီမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ စိတ္ထားကေလးတစ္ခုေပါ့။ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ လူဟာ အမ်ားက ဂ႐ုစိုက္ေစခ်င္တာခ်ဥ္းပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္လည္း သူတစ္ပါး ကိုယ့္ကို ဂ႐ုစိုက္ေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္တန္ဖိုးထားမႈကို လိုက္ၿပီး နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကိုယ္ကာယ အေရးျပားေပၚမွာ တန္ဖိုးထားတယ္။ တခ်ဳိ႕က ဉာဏ္ရည္ဦးေႏွာက္ေပၚမွာ တန္ဖိုးထားတယ္။
လွယဥ္ေက်းမယ္တို႔ ဘာတို႔ ကိုယ္ခႏၶာအလွအပေပၚမွာ တန္ဖိုးထားတဲ့ သူေတြထဲကပဲ ဝင္ၿပိဳင္ၾကတာပါပဲ။ ကိုယ္ခႏၶာအလွအပအေပၚ တန္ဖိုးထားတိုင္းလည္း လွယဥ္ေက်းမယ္အျဖစ္ ဝင္အေ႐ြးခံၾကတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အမယ္လွယဥ္ေက်းမယ္ ၿပိဳင္ပြဲဝင္တဲ့အခါမွာ သာမန္ လမ္းေလွ်ာက္ျပ႐ံုနဲ႔ ၿပီးတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ခႏၶာမွာ႐ွိတဲ့ ေကာက္ေၾကာင္းေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ရင္နဲ႔ တင္ေပါ့ေလ။ ညႇစ္ထုတ္ျပရ၊ လိမ္ေကာက္ျပရ၊ ေပၚလြင္ေအာင္လို႔ ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္။
သူတို႔ဆီက မစ္စ္ အေမရိကတို႔၊ မစ္ယူနီမာ့စ္တို႔ ၿပိဳင္ပြဲဝင္တဲ့ ဗီဒီယိုတိပ္ေခြေတြ ကြၽန္မ ၾကည့္ဖူးတယ္။ မယ္ျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုတည္း ျပ႐ံုနဲ႔မရဘူး။ စကားအရာမွာ လိမ္မာရမယ္၊ ဗဟုသုတ႐ွိရမယ္၊ သြက္လက္ရမယ္၊ ျဖတ္ထိုးဉာဏ္႐ွိရမယ္၊ ခပ္တံုးတံုးအအနဲ႔ မယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္မထင္နဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ၊ မယ္ဆိုတာ အဓိကေတာ့ ကိုယ့္႐ုပ္ဝတၳဳ အရည္အခ်င္းေပၚမွာ တန္ဖိုးထားတဲ့ သူတေတြရဲ႕အလုပ္။ မယ္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမယ္၊ မယ္ကေနၿပီး ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီးျဖစ္မယ္၊ သူတို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္က အဲဒီအထိ႐ွိမွာပဲ။ ဟိုေ႐ွးေ႐ွးတုန္းကလည္း မယ္ေတြ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီး ျဖစ္ခဲ့တာမဟုတ္လား။ ဖ်ာပံုမယ္ တင္တင္ေအး၊ အင္မတန္လွတဲ့ မင္းသမီးပဲ။ ျပည္ေထာင္စုမယ္ ခင္သန္းႏု၊ အခု အ႐ြယ္ေရာက္တဲ့အထိ ကိုယ္ခႏၶာလွပေျပျပစ္တုန္း။ သူတို႔ေခတ္က ေဘာင္းဘီတို႔နဲ႔ ဝင္ၿပိဳင္ၾကရလို႔လား မသိဘူး၊ ခင္သန္းႏုရဲ႕ မယ္ၿပိဳင္ပြဲဝင္ ဓာတ္ပံုေတြ ကြၽန္မ ၾကည့္ဖူးသေလာက္ျဖင့္ ကိုယ္ခႏၶာလိမ္ေကာက္ ညႇစ္ထုတ္ျပတာမေတြ႕ရပါဘူး။ ေျခစံုရပ္၊ ရင္ကေလးခ်ီ၊ ခပ္ၾကြၾကြကေလး ဟန္ျပတာေတာ့ ေတြ႕ရပါတယ္။ အင္းေလ … ကိုယ္မွာ႐ွိတာေတြ ညႇစ္ထုတ္လိမ္ေကာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပရမယ္ဆိုတဲ့ Method မ်ဳိး မေပၚေသးလို႔ ျဖစ္မွာေပါ့။
ဒါထက္ဆိုးတာက်ေတာ့ အဝတ္အစား လွ်ပ္ေပၚေလာ္လည္ျခင္းအားျဖင့္ သူတစ္ပါး ဂ႐ုစိုက္လာေအာင္လုပ္ျပတဲ့ အမ်ဳိးအစား။ ေလာကမွာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈအရ ဖံုးထားမွ သင့္ေတာ္မွာမို႔ ဖံုးကြယ္အပ္တဲ့ အရာေတြ႐ွိတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီအရာေတြကို လူျမင္ေအာင္ျပၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ အင္မတန္ကို ထင္ေပၚခ်င္လြန္းတဲ့ အမ်ဳိးအစားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရပါတယ္။ ဒီေခတ္ မိန္းမဣေျႏၵနဲ႔ေတာ့ ဘယ္တူႏိုင္မလဲ။ ဒီေခတ္မွာ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ဘဝရပ္တည္မႈ၊ ႐ုန္းကန္မႈေတြအရ ထုိက္သင့္တဲ့၊ လြတ္လပ္တဲ့ အဝတ္အစားကိုေတာ့ ဝတ္ရမွာပါ။ ထဘီခပ္တိုတို ဝတ္ခ်င္သလားရတယ္။ စကတ္ဝတ္ခ်င္သလားရတယ္။ ေဘာင္းဘီဝတ္ခ်င္သလား ခပ္ပြပြဝတ္ႏိုင္ေသးတယ္။ ခ်က္နည္းနည္းေပၚၿပီး ဝတ္ခ်င္သလား၊ အဲနည္းနည္းစဥ္းစား။ အ႐ြယ္ငယ္ငယ္ေလးဆိုရင္ လွလွပပ သင့္ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဟိုပစၥည္းျပ၊ ဒီပစၥည္းျပဆိုရင္ေတာ့ ေယာက်္ားေတြက တပ္မက္ၿပီေပါ့။
လူကိုယ္တိုင္ ျပစ္မွားလို႔ရရင္ အခုခ်က္ခ်င္း ျပစ္မွားပစ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ အငမ္းမရ ၾကည့္ၾကမွာေပါ့။ အဲဒါဟာ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ အျပစ္လား။ ကြၽန္မတို႔ မိန္းမေတြရဲ႕အျပစ္လား။ သူတို႔ ေစာဒကတက္စရာပဲ မဟုတ္လား။ ကြၽန္မေယာက်္ားေတြရဲ႕ မ်က္လံုးမ်ဳိးနဲ႔ ခဏခဏ ၾကည့္ျမင္ခံစားဖူးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ရင္ခုန္စရာေကာင္းတာပဲ။ ေဟာလိဝုဒ္က ႐ုပ္႐ွင္မင္းသား ရစ္ခ်တ္ဂီယာရဲ႕ဇနီးေဟာင္း စင္ဒီကေရာဖို႔ဒ္ဆိုရင္ ကြၽန္မ အလြန္ရင္ခုန္ရတဲ့ မင္းသမီး ကိုယ္ဟန္ျပမယ္ပါ။
ထားပါေတာ့ေလ။ ဒါက ကိုယ္ခႏၶာအရည္အခ်င္းကို တန္ဖိုးထားသူေတြရဲ႕ နည္းပညာေပါ့။ ေဟာ ကြၽန္မတို႔လို ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရည္အခ်င္း လံုးဝမ႐ွိတဲ့သူေတြက်ေတာ့ေရာ။ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကို မလိုခ်င္ဘူးတဲ့လား။ ဘယ္ေနလိမ့္မလဲ၊ လိုခ်င္တာပဲေပါ့။
႐ုပ္ရည္ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ မိန္းကေလးေတြ မိဘက ခ်မ္းသာရင္ ေ႐ြေငြပစၥည္း အလွအပနဲ႔ ဂုဏ္ယူၾကတယ္။ အဲဒီ လက္ဝတ္ရတနာနဲ႔ အဝတ္အဆင္ကိုက သူ တန္ဖိုးထားတဲ့ အရည္အခ်င္းကိုး။ ကြၽန္မဆိုရင္ ႐ုပ္ရည္ အရည္အခ်င္းကလည္း မ႐ွိ၊ မိဘကလည္း ပိုက္ဆံမခ်မ္းသာ။ ဒီအခါမွာ ကြၽန္မ ဘာျဖစ္လာသလဲ။ ပညာအရည္အခ်င္းကို တန္ဖိုးထားၿပီး လူေတြရဲ႕ ဂ႐ုစိုက္မႈကိုရခဲ့သူ ျဖစ္လာပါတယ္။ ပညာထူးခြၽန္ရျခင္းရဲ႕ အရသာကို ကြၽန္မ ႏွစ္သက္သြားတယ္။ ဒီအခါမွာ ကြၽန္မရဲ႕ ဘဝတန္ဖိုးဟာ ထူးခြၽန္ထက္ျမက္ျခင္းရယ္လို႕ ျဖစ္လာပါတယ္။
စာေရးဆရာျဖစ္လာျပန္ေတာ့ အႏုပညာဆိုင္ရာ ပညာ႐ွာေဖြမႈအတြက္ တန္ဖိုးထားတဲ့သူ ျဖစ္လာျပန္တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း စာအုပ္ေတြ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ၊ တိပ္ေခြေတြ၊ ဓာတ္ျပားေတြ ဝယ္ယူစုေဆာင္းခံစားဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ခဲ့ေပမယ့္ ဖိနပ္က်ေတာ့ တေထာင္ထက္ ေစ်းမ်ားရင္ ဝယ္ဖို႔ ႏွေျမာတြန္႔တိုမိေနေရာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကို တစ္ခါတေလ တိပ္ေခြေတြ ဓာတ္ျပားေတြ အ႐ွာသြားတဲ့အခါ မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး အဝတ္အစား အလွအပပစၥည္းေတြ ဆိုင္ဘက္ေရာက္သြားရင္ ကြၽန္မမွာ ရင္သပ္႐ႈေမာ ျဖစ္မိတယ္။ ဆန္းလိုက္ လွလိုက္တဲ့ပစၥည္းေတြ၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ ေစ်းႏႈန္းေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္၊ ေမးၾကည့္ရင္ မ်က္လံုးျပဴးရပါတယ္။
အံမယ္ - ကိုယ္ကသာဝယ္ဖို႔ စိတ္မကူးႏိုင္တာ၊ ဝယ္လိုက္တဲ့ မိန္းကေလးေတြ မနည္းပါဘူး၊ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနတာပဲ။ ေထာင္နဲ႔ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ပစၥည္းေတြကို သူတို႔ဝတ္ေနတာျဖင့္ နည္းနည္းမွေတာင္ ေတြေဝစဥ္းစားတာမ်ဳိး မ႐ွိဘူး။ လြယ္လိုက္တာ။ အသက္ကေလးေတြ ၾကည့္တာ့ - ဘာ႐ွိဦးမလဲ၊ ၁၆ နွစ္နဲ႔ ႏွစ္ဆယ္ၾကား၊ ႏွစ္ဆယ္ထက္ေက်ာ္ရင္ သံုးေလးႏွစ္ေပါ့။ သူတို႔ေလးေတြ ဝတ္စားလာၾကပံုကလည္း လွမွလွ၊ ဆန္းမွဆန္း။ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ ေငြကို အုပ္လိုက္ ကိုင္သံုးေနတာျမင္ေတာ့ ကြၽန္မျဖင့္ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရခက္ပါရဲ႕။ သူတို႔ ဘာအလုပ္ေတြလုပ္လို႔ ဘာဝင္ေငြေတြ ဘယ္ေလာက္ရေနၾကလို႔ပါလိမ့္ - ။
ဒီအ႐ြယ္ေတြနဲ႔ ဒီေလာက္ ဝင္ေငြေတြရေနတာ တိုးတက္ျမင့္မားလာတဲ့ အဓိပၸါယ္လား။ ကြၽန္မ ဆရာဝန္ျဖစ္ေတာ့ အသက္ ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္၊ ၂၆ ႏွစ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေဆးခန္းဝင္ေငြဟာ စားစရိတ္ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ပဲ။ အခုက်ေတာ့ ဒီကေလးမေတြရဲ႕ ဝင္ေငြဟာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေကာင္းေနတဲ့ သေဘာေပါ့ေနာ္။ မိဘေတြကလည္း ခ်မ္းသာပံုရပါရဲ႕။ မုဒိတာပြားခ်င္ေပမယ့္ အလွအပကို အေရးေပးလြန္းတာျမင္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္တုန္လႈပ္မိပါတယ္။
ဂ်ဴ း
ကလ်ာမဂၢဇင္းအမွတ္(၂၄၇)စက္တင္ဘာ၊ ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...