Friday, March 20, 2015

ပုဏၰားေတာ္


တစ္ညေနခင္းမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ထိုင္ေနတုန္း သူ႔ကိုသတိထားမိတယ္။ အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳ၊ စကားခပ္၀ဲ၀ဲ၊ ျမန္မာလြယ္အိတ္ကေလးလြယ္ထားတဲ့ သူ႔အသြင္က  ပုဏၰားေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လကၡဏာေတြ အတိုင္းပါပဲ၊ ျမင္ရံုနဲ႔ သတိထားမိေစခဲ့တယ္။  ဆိုင္အတြင္းက စားသံုးသူေတြကို လုိက္လံမိတ္ဆက္ေနတဲ့သူ႔ကို တခ်ိဳ႕ကလည္း ျငင္းဆန္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း လက္ခံၾကတယ္။ ဘယ္လိုပဲ တုန္႔ျပန္မႈေတြရွိပါေစ၊ သူကေတာ့ သူ႔အလုပ္ကို သူဆက္လုပ္တယ္။


သူ႔ရဲ႕လုပ္ငန္းခြင္ကို ေငးေမာၾကည့္ေနရင္း သူ႔အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို လိပ္စာေမးၿပီး သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကိုေမးဖို႔ တစ္ညေနမွာ သူ႔အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားတယ္။

“ ေျပာရရင္ အမ်ိဳးသမီးဆံုးပါးၿပီးေနာက္ပိုင္း ဒုကၡသုကၡေတြ ရွိခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။ တခ်ိန္က ရန္ကုန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးအလုပ္ေကာင္းခဲ့တယ္။ အဆင္ေျပတယ္။ အမ်ိဳးသမီးဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီျပန္လာၿပီး  မိတ္ျပန္ယူေနရတာေပါ့ေလ” လို႔ ပုဏၰားေတာ္ ဦးစိန္ထြန္းကေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူက သားတစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းႀကိဳၿပီးျပန္လာကာစ၊ သမီးျဖစ္သူကိုေတာ့ ခဏေနမွ သြားႀကိဳရဦးမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ မမွားေသာ ေရွ႕ေန၊ မေသေသာ ေဆးသမား ဆိုတဲ့စကားလိုပဲ (၇)ရက္သားသမီးေတြကို အဆင္ေျပေအာင္ကူညီတြက္ခ်က္ေပးေနတဲ့ ပုဏၰားေတာ္တစ္ေယာက္မွာလည္း အခက္အခဲေတြရွိပါလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္။

သူ႔မွာ သားသမီး ငါးဦးရွိတယ္။အႀကီးဆံုးသားက (၁၀)တန္းေအာင္လို႔ အလုပ္လုပ္ေနၿပီး  အငယ္ဆံုးကေလးကေတာ့  အခုမွ (၄) တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္။ သည္ေတာ့သားသမီးေတြကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရင္း၊ အိမ္အလုပ္ေတြကို လုပ္ရင္း ေဗဒင္လိုက္ေဟာရင္း မိတ္ေတြျပန္ရွာေနရတယ္လို႔ သူ႔ကေျပာတယ္။

ဟိႏၵဴဘုရားပံုေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အိမ္ေရွ႕ခန္းေလးမွာထိုင္ရင္း သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကို ေမးျဖစ္ခဲ့တယ္။ မၾကာေသးခင္ကမွ ေက်ာင္းစာေမးပြဲေျဖၿပီး ျပန္ေရာက္လာတဲ့ (၄) တန္းေက်ာင္းသားကေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အနားလာထိုင္ေနလိုက္၊ အတန္းဆံုးစာေမးပြဲၿပီးလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အိပ္ေရွ႕မွာထြက္ေဆာ့လိုက္နဲ႔ လူးလာေခါက္တုန္႔ ျဖစ္ေနတယ္။

“ အဖိုးကလည္းေဗဒင္ဆရာပဲ၊ အေဖကလည္း ေဗဒင္သာမေဟာခဲ့တာ။ မ်ိဳးရိုးကိုက ေဗဒင္ပညာရွိ၊ ပုဏၰားမ်ိဳးရိုးေတြျဖစ္ခဲ့တာ” လို႔ အစခ်ီရင္း သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကို ဦးစိန္ထြန္းကေျပာျပတယ္။

သူ႔ကို မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ပုဏၰားကုန္းမွာ ေမြးခဲ့တယ္။ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္က ပုဏၰားေတာ္ေတြမို႔ ေမြးခ်င္း(၅) ေယာက္မွာ(၄)  ေယာက္က ေဗဒင္ဆရာေတြျဖစ္လာတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူကေတာ့ ေဗဒင္ပညာထက္ အီလက္ထေရာနစ္ပညာဘက္ကို ပိုစိတ္၀င္စားၿပီး အဲဒီေခတ္ကဖြင့္ခဲ့တဲ့ ေရဒီယို၊ ကတ္ဆက္ျပင္ဆိုင္ေလးကလည္း အေတာ့္ကို အလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

သူကလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဗဒင္ပညာရွင္ေတြၾကားမွာေနလာခဲ့ရသူမို႔ ေဗဒင္ပညာရပ္နဲ႔ စိမ္းသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ ရွစ္တန္းအထိ ပညာသင္ယူၿပီးတဲ့အခါ ပုဏၰားကုန္းက ဘႀကီးေတာ္စပ္သူ ဘာသာေရးပညာရွိ အခါေတာ္ေပးဆရာႀကီး ဦးပါဒ ဆီမွာ ဘာသာေရးစာေပနဲ႔အတူ ဇာတာတြက္နည္း၊ ေဟာနည္း၊ေျပာနည္း စတဲ့ ေဗဒင္ပညာကို စနစ္တက်သင္ယူခဲ့တယ္။

“ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဘာသာေရးစာေတြသင္ရင္းေနာက္ပိုင္း ကိုယ္၀ါသနာပါရင္ပါသလို သင္ၾကတာေပါ့။ ေဗဒင္ပညာကို ဆက္သင္ရင္လည္းရတယ္၊ မသင္ရင္လည္းရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့  ေဗဒင္ပညာကို စိတ္၀င္စားတယ္။ (၁၅)ႏွစ္ေလာက္မွာ ဒီအလုပ္ကိုလုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး ဆက္သင္ခဲ့တာ” လို႔ သူက ေဗဒင္ပညာကိုသင္ယူျဖစ္ခဲ့ပံုကို ေျပာျပတယ္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ပုဏၰားကုန္းတစ္၀ိုက္မွာေတာ့ ဆရာႀကီးဦးပါဒဟာ နာမည္ေက်ာ္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေဗဒင္ဆရာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူ႔ဆီမွာ တပည့္ခံခဲ့ဖူးၾကတယ္။
သူက ေဗဒင္ေဟာတဲ့အခါ ေနရာတစ္ခုမွာ အတည္တက်ေနထိုင္ၿပီးေဟာခဲ့တာရွိသလို ပုဏၰားေတြရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း ပိတ္ျဖဴ၀တ္၊ ထီးျဖဴေဆာင္းၿပီး နယ္တကာလွည့္ရင္းလည္း ေဗဒင္ေဟာခဲ့တယ္။ တစ္ခါတေလမွာ တစ္ေယာက္တည္း၊ တစ္ခါတေလမွာလည္း ပုဏၰားေတြအခ်င္းခ်င္းစုၿပီးနယ္လွည့္ၾကတယ္။ အဖြဲ႕လိုက္ လားရိႈး၊ မူဆယ္၊ ေတာင္ႀကီး၊ ေက်ာက္မဲ စတဲ့အရပ္ေဒသေတြကို ေျခဆန္႔ခဲ့ၾကတယ္။

 “ပထမဆံုးေဟာတာက ကၽြန္ေတာ့္အသက္ (၂၀) ေလာက္မွာ စေဟာတယ္။ ဘုရားႀကီးေတာင္ဘက္မုခ္မွာ ေဟာခဲ့တာ။ အဲဒီကေန နယ္လွည့္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အသက္ (၃၀) ေနာက္ပိုင္းမွာ နယ္လွည့္တယ္။ အခုမွ မႏၱေလးျပန္ေရာက္တာ (၇) ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ။ က်န္တာေတြက နယ္လွည့္ခဲ့တာေတြခ်ည္းပဲ ” လို႔ သူက ဆိုတယ္။

ပုဏၰားတစ္ေယာက္ လိုက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းေတြအေၾကာင္းေမးၾကည့္ေတာ့ ေျခေလးေခ်ာင္းသားေရွာင္တာ၊ သက္သတ္လြတ္စားတာ၊ ဘုရားေက်ာင္းသြားတဲ့အခါ၊ ေဗဒင္ေဟာတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ အ၀တ္ျဖဴ၀တ္ရတာေတြနဲ႔ ငယ္စဥ္မွာ စလြယ္တင္ရတဲ့အေၾကာင္းေတြကို ဦးစိန္ထြန္းက ရွင္းျပတယ္။

 “ ေရွးတုန္းကဆိုရင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကရတာ၊ အခုေတာ့ အဲလိုမရွိေတာ့ပါဘူး။ ယူရင္လည္း ဘာသာခ်င္းတူ၊ လူမ်ိဳးခ်င္းတူတဲ့သူမ်ိဳးပဲ ယူရတာ” လို႔ သူကေျပာျပတယ္။

၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ရန္ကုန္မွာ သူ ေျခခ်တယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းထဲက ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းမွာ တည္းခိုရင္း မႏၱေလးနဲ႔ရန္ကုန္အသြားအျပန္လုပ္ၿပီး ေဗဒင္ပညာနဲ႔အသက္ေမြးခဲ့တယ္။ အဲဒီကာလေတြမွာ အထူးသျဖင့္ စီးပြားေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ေရးရာေဟာကိန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူအေတာ္နာမည္ရခဲ့တယ္။ လမ္းမေတာ္၊ လသာ၊ ဗိုလ္တစ္ေထာင္၊ မဂၤလာေစ်း တစ္၀ိုက္မွာ သူ႔ရဲ႕ အဓိက မိတ္ေဆြေတြရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူက “ တခ်ိန္က ရန္ကုန္မွာ နာမည္ေတာ္ေတာ္ရၿပီး အဆင္ေျပတယ္။ ေဗဒင္ပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဆင္ေျပသြားၾကလို႔ ကန္ေတာ့တာ၊ ပစၥည္းေတြေပးတာမ်ိဳး ရန္ကုန္မွာႀကံဳရတယ္။ ေျပာရရင္ ရန္ကုန္မွာ အေအာင္ျမင္ဆံုးပဲ။ သေဘၤာသားေတြ၊ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ေတြနဲ႔ မိတ္လည္းေတာ္ေတာ္ရတယ္။ ကိုယ့္ကို ျပန္ၿပီးေက်းဇူးဆပ္တဲ့သူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရန္ကုန္မွာရွိခဲ့တယ္။ အမ်ိဳးသမီးဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မႏၱေလးမွာ ျပန္ၿပီး မိတ္ျပန္ယူေနရတာေပါ့” လို႔ ဆိုတယ္။

ဦးစိန္ထြန္းရဲ႕ ဇနီးျဖစ္သူကလည္း ပုဏၰားမ်ိဳးရိုးက ဆင္းသက္လာသူတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဇနီးျဖစ္သူဘက္က အမ်ိဳးအႏြယ္ေတြ အားလံုးလိုလိုကလည္း ေဗဒင္ပညာနဲ႔ပဲ အသက္ေမြးၾကတယ္။ မ်ိဳးရိုးတူခ်င္း အိမ္ေထာင္ခ်ေပးၾကတဲ့ဓေလ့အတိုင္း သူ႔အသက္ (၃၀) အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တယ္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ဇနီးျဖစ္သူ ကြယ္လြန္သြားေတာ့ ခရီးေ၀းမသြားႏိုင္ေတာ့ဘဲ သားသမီးငါး ေယာက္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္း မႏၱေလးမွာပဲ ျပန္ၿပီးအေျခခ်ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

သူ႔ရဲ႕ေဗဒင္ေဟာသက္ (၃၅) ႏွစ္တာကာလအတြင္း ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့အေတြ႔အႀကံဳေတြကေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီအေတြ႔အႀကံဳေတြက ငယ္စဥ္ကသင္ေပးလိုက္တဲ့ ေဗဒင္ပညာကို ပိုမိုမြမ္းမံသလို ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ေဟာေျပာခ်က္ေတြကို ပိုမိုတိက်လာေစခဲ့တယ္။ တိက်မွန္ကန္တဲ့ ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္ရပ္တည္ေနႏိုင္ေအာင္ေတာ့   ျပင္ပစာေပဗဟုသုတေတြနဲ႔ ေခတ္ေပၚေဗဒင္စာအုပ္ေတြကိုလည္း တစ္ဖက္က ေလ့လာခဲ့ရတယ္။

“ ငါးပါးသီလထိန္းတယ္။ ဘာသာေရးလုပ္တယ္။ သာေရးနာေရးကူညီတယ္။ အဲဒါေတြက ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ မွန္ကန္မႈကိုပိုၿပီးအေထာက္အကူျပဳတယ္။ တတ္တဲ့ပညာကို ဆင့္ကဲသင္ေပးဖို႔၊ မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္ဖို႔၊ ၿဖဲေခ်ာက္ၿပီး ယၾတာေၾကးမေတာင္းဖို႔ လိုတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ေသာက္တာ၊ စားတာ၊ ေျပာတာ၊ ဆိုတာေတြလည္း ေရွာင္ရတယ္။ လူေလးစားေအာင္ေနဖို႔လိုတာေပါ့ဗ်ာ” လို႔ ဦးစိန္ထြန္းက ဆိုတယ္။

လက္ရွိမွာေတာ့ ဦးစိန္ထြန္းက မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာျပန္လည္အေျခခ်ရင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ၊ ကားဂိတ္ေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ ကုမၸဏီေတြမွာ ေဗဒင္လိုက္ေဟာရင္း မိတ္ေတြျပန္ယူေနရေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ရဲမြန္ေတာင္ရပ္ကြက္က သူ႔အိမ္ေလးထဲမွာပဲ ေဗဒင္ေဟာခန္းဖြင့္ဖို႔ ရည္မွန္းခ်က္ထားထားတာေတြ႕ရတယ္။

“ ကေလးေတြကေတာ့ အလုပ္လုပ္တဲ့သူနဲ႔ ေက်ာင္းတက္တဲ့သူနဲ႔ဆိုေတာ့ ဒီပညာကို ယူမယ့္သူ ေလာေလာဆယ္မွာ တစ္ေယာက္မွမရွိေသးဘူး။ အႀကီးဆံုးကလည္း ကုမၸဏီမွာ၊ အငယ္ဆံုးကလည္း ခုမွ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းေလ” လို႔ သူကေျပာတယ္။

သူကေတာ့ ပုဏၰားမ်ိဳးရိုးကေနေမြးဖြားလာခဲ့တာကို ဂုဏ္ယူေနတယ္။ သားသမီးေတြကိုလည္း ေခတ္ပညာသင္ၾကားေပးၿပီး ၀ါသနာပါရာကို လုပ္ခြင့္ျပဳထားေပမယ့္ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေဗဒင္ပညာကိုလည္း သင္ယူၿပီး သူ႔ရဲ႕အေမြကိုဆက္ခံေစခ်င္ပံုရတယ္။

“ သူတို႔ကို ပညာေပးခဲ့ခ်င္တာေပါ့။ စိတ္ကူးထဲမွာကေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ဒါက မ်ိဳးရိုးေလဗ်ာ” လို႔ ဦးစိန္ထြန္းကဆိုတယ္။

ေဇာ္ေနာင္လင္း

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...