Sunday, March 29, 2015

“က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္”

          ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာရတဲ႔ထဲမွာ ကိုယ္႔သမီးေလးနဲ႔ ေထြရာေလးပါးစကားစျမည္ေျပာရင္း သူ႔စိတ္ထဲမွာရွိတာေတြကို အကဲခတ္၊ ကိုယ္႔စိတ္ထဲက သူသိေစခ်င္တာကေလးေတြ နားဝင္ေအာင္ေျဖာင္းျဖရတာ အဓိကပါပဲ။ မိသားစုကလြဲရင္ အျပင္လူတစိမ္းနဲ႔ ေခၚေျပာဆက္ဆံ မရွိသေလာက္ ႏႈတ္နည္းတဲ႔ကေလးကို ကိုယ္႔ဆီကတဆင္႔ အျပင္ေလာကႀကီးကို ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ေအာင္ ျပဴတင္းေပါက္ကေလးေတြ ဖြင္႔ေပးရသလိုေပါ႔။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာရသလိုပဲ ေနာင္တစ္ခ်ိန္က်ရင္လည္း သူ႔အတြက္ ျပန္ေအာင္႔ေမ႔သတိရတဲ႔အခါ စိတ္ခ်မ္းသာသြားေစခ်င္တယ္ေလ။ Paternal Image လို႔ေခၚတဲ႔ ဖခင္ရင္ေငြ႕ကေလး ေႏြးေထြးစြာ စြဲထင္က်န္ရစ္ေစခ်င္တာကိုး။ ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေလးေတြ ေျပာျပျဖစ္တယ္။ သူဘယ္လိုေတြးသလဲ သိေအာင္ စပ္စုတယ္။ အဲသလိုနဲ႔ သည္သားအဖလည္း စကားေတြက ေျပာမကုန္ဘူး။ သမီးဟာ သူၾကဳံေတြ႔လာရတဲ႔ အခက္အခဲေတြရွိလာရင္ သူ႔အေဖ သူ႔အရြယ္တုန္းက ဘယ္လိုျဖတ္သန္းသလဲဆိုတာကို စိတ္ဝင္စားတယ္။
အခု သူ ဆယ္တန္းတက္ရေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ သူ႔အေဖရဲ႕ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကို သိခ်င္လာတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ္ကကိုယ္႔ဘာသာထင္ၿပီး အတင္းႀကီးလိုက္ေျပာျပေနတာ ေနမွာေပါ႔ေလ။

           အကြာအေဝးက နွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္ေက်ာ္ဆိုေတာ႔ ဘာတစ္ခုမွ မတူေတာ႔တာ အမွန္ပဲ။ ကိုယ္႔တုန္းကေတာ႔ သည္အရြယ္မွာ ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြ ဝင္ေနၿပီမို႔ ကိုယ္႔ေရွ႕မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေဆးေက်ာင္းတက္သြားတဲ႔သူေတြကို အကုန္အတုခိုးတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ပါ႔မလားဆိုတဲ႔ အားငယ္စိတ္ေတြ ဝင္မိေပမယ္႔ ႀကိဳးစားရမွာက ကိုယ္႔အလုပ္လို႔ပဲ သေဘာထားတယ္။ သမီးကေတာ႔ ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔အေဖ ဆရာဝန္လုပ္ေနတာေတာင္ သိပ္ၾကည့္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္ေဇာကပ္သူႀကီး ဆိုၿပီး စကားနာထိုးေလ႔ရွိတယ္။ သူ႔ေမးတဲ႔အခါလည္း ခါးခါးသည္းသည္း ျငင္းေနက်။ လူနာေတြဆီက ေရာဂါေတြကူးတတ္တယ္။ မလုပ္ခ်င္ဘူးတဲ႔။ သူ႔ညီမကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ စာလည္းေတာ္တယ္။ ႀကိဳးလည္းႀကိဳးစားတယ္။ ဆရာဝန္မလုပ္ခ်င္ရင္ေတာင္ အင္ဂ်င္နီယာေတာ႔ လုပ္ခ်င္မွာပဲလို႔ ေျပာမိေတာ႔ သမီးက “အဆိုေတာ္လုပ္မွာတဲ႔။” လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။ ၾကည့္စမ္းပါဦး။ အဲ႔ဒီေနရာမွာ ကြာသြားတာပဲ။ ကိုယ္တို႔ဆယ္တန္းတက္တဲ႔အခါ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာအျပင္ ဘာကိုမွ စိတ္ကူးမယဥ္တတ္ဘူး။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေကာင္းကင္ကို သည္နွစ္ခုတည္းနဲ႔ ေဘာင္ခတ္ၿပီး သင္ရိုးထဲပါတဲ႔စာ အလြတ္က်က္ဖို႔ပဲ ေဇာင္းေပးခဲ႔တယ္။ သူတို႔ေခတ္ သူတို႔အရြယ္မွာ ကိုယ္ဘာကိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ ျပတ္ျပတ္သားသား သိႏိုင္တာ ေကာင္းတာေပါ႔။ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားၿပီး အားလည္းအားေပးမိပါတယ္။ အဆိုေတာ္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ အနည္းဆုံးေတာ႔ သူ႔နားထဲမွာ ဂီတကို အရသာခံတတ္ေနလို႔၊ ခုံမင္ျမတ္နိုးလို႔၊ ေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕သီခ်င္းကေလးေတြကို နားစြဲလို႔ေပါ႔။ ကိုယ္႔သမီးေတာ႔ျဖင္႔ သီခ်င္းရယ္လို႔ နားေထာင္တာ တစ္ခါမွမေတြ႔ဖူးေပါင္။ “သမီးေရာ သီခ်င္းမႀကိဳက္ဘူးလား။ နားမေထာင္တတ္ဘူးလား။” လို႔ ေမးေတာ႔ “ေခါင္းသြားေလွ်ာ္ရင္ ဆိုင္ကဖြင္႔တာေတြ နားေထာင္ျဖစ္တယ္ေလ” တဲ႔။ “ဝိုင္းစုခိုင္သိန္းသိလား” လို႔ ေမးေတာ႔။ သိတယ္။ “သူ႔သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေျပာျပပါဦး” ဆိုေတာ႔ “သိဘူးေလ။ သည္လိုပဲ နားေထာင္လိုက္တာ” တဲ႔။ ကိုယ္ႀကိဳက္မိတဲ႔သီခ်င္း ႀကဳိက္မိတဲ႔အဆိုေတာ္ဆိုတာ ရွိတယ္ေလ။

          “အဆိုေတာ္ေတြထဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို ႀကိဳက္သလဲ” ဆိုေတာ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မေျဖတတ္ျပန္ဘူး။ “ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း သိလား။”ဆိုေတာ႔ သိတယ္။ နီနီခင္ေဇာ္လည္း သိတယ္။ “ခ်စ္သုေဝကိုေရာ” ဆိုေတာ႔လည္း သိသားပဲ။ သူတို႔သုံးေယာက္က အဆိုေတာ္ေတြတင္ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာဝန္မေလးေတြေလ။ သည္ေနရာေတာ႔ သမီးက ျငင္းပါတယ္။ “ဆရာဝန္မဟုတ္ပါဘူး။သူတို႔က လိုင္စင္မွ မရတာ” တဲ႔။ ကိုယ္ထင္သေလာက္ေတာ႔ ေလာကႀကီးနဲ႔ အဆက္မျပတ္ပဲကိုး။ သူတို႔က ဆရာဝန္အျဖစ္နဲ႔ ေဆးမကုတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔မွာ ေဆးကုသခြင္႔လိုင္စင္မရွိဘူး ဆိုတာကေတာ႔ သမီးထင္သလို သူတို႔က ညံ့လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ေဆးေကာင္စီႀကီးက အျမင္ကပ္လို႔ လိုင္စင္ထုတ္မေပးတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔မွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ တျခား အသက္ေမြးမႈပညာေတြ ရွိေနတာမို႔လို႔ သည္ဘက္က ဆရာဝန္အျဖစ္နဲ႔ အသက္ေမြးဖို႔အလုပ္ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္တာ။ တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔မွာဆရာဝန္လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ ဆမလိုင္စင္ရဖို႔ဆိုတာ ဘာမွခက္ခဲတဲ႔အလုပ္ မဟုတ္ဘူး။ အရည္အခ်င္းျပည့္ဝၿပီး ဘြဲ႔ရထိုက္လို႔ ေဆးပညာဘြဲ႔ကိုေတာင္ ေပးထားၿပီပဲ။ သည္အလုပ္ကို သူတို႔မလုပ္တတ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွမရွိဘူး။ ဒါေပမယ္႔လည္း သူတို႔ေနရာက ဝင္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ေလ။ ဟိုဘက္ကအလုပ္က အရမ္းကိုေအာင္ျမင္ေနတဲ႔အခ်ိန္။ သည္ဘက္က ဆရာဝန္အလုပ္က အခုမွ စလုံးေရစရမွာ။ ဘယ္မွာဆုံးမလဲ ေျပာလို႔ရတာမဟုတ္။ ဘြဲ႔လြန္ေတြဆိုတာကလည္း တက္လို႔ၿပီးတယ္ကို မရွိ။ ထားပါေတာ႔ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာလို႔ ဆရာဝန္အလုပ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလာတဲ႔အခါ အခုလက္ရွိ သူတို႔တျခားအလုပ္နဲ႔ရထားတဲ႔ ဝင္ေငြမ်ဳိး၊ အဆင္႔အတန္းမ်ဳိး၊ လူထုပရိသတ္ အားေပးခ်စ္ခင္မႈမ်ဳိး ရႏိုင္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာလို႔လား။ ငါးစိမ္းေတာင္ျမင္ၾကည့္လို႔မရပဲနဲ႔ လက္ထဲက ငါးကင္ႀကီး ဘယ္သူက ပစ္မွာတုန္း။

           ကဲပါေလ။ သမီးပဲ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ။ လူေတြက ဆရာဝန္အလုပ္ကို ဘာျဖစ္လို႔ လုပ္ေနတာ ထင္သလဲ။ ဆရာဝန္အလုပ္လုပ္ျခင္းအားျဖင္႔ ဘာေတြ အက်ဳိးရွိလဲ။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ဘာေတြ လိုအပ္သလဲ။ သူကေတာ႔ သူ႔အေဖလိုပဲ ေစာင္းေစာင္းရြဲ႕ရြဲ႕ျပန္ေျဖပါတယ္။ “ဂုဏ္ရွိတယ္ေလ။ ၾကြားလို႔ရတယ္ေလ။ ဂုဏ္မက္တဲ႔သူေတြ၊ ၾကြားခ်င္တဲ႔သူေတြဆရာဝန္လုပ္ၾကတာေပါ႔” တဲ႔။ ဟုတ္ေသးပါဘူးကြယ္။ ဆရာဝန္ဆိုတာ ဂုဏ္ငယ္တဲ႔အစားထဲ ေရာက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ၾကာေပါ႔။ “သမီးရယ္။ ႀကိဳက္လို္က္ပါ သမီးရယ္။” ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းထဲေတာင္ ဆရာဝန္မပါေတာ႔ဘူး။ ဆရာဝန္နဲ႔မို႔လို႔ မိဘသေဘာမတူပါဘူးဆိုၿပီး ခိုးေျပးရတဲ႔သူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဆရာဝန္ဆိုတာ ဂုဏ္လည္း မရွိဘူး။ ေငြလည္း မကပ္ဘူး။ (ဒါေတာ႔ ကိုယ္႔သမီး အသိဆုံးေနမယ္) ဆရာဝန္ေတြ ပင္စင္ယူတဲ႔အခါ ဟိုးထိပ္ဆုံးက ဝန္ႀကီးလုပ္တဲ႔သူေတြေတာင္ အထည္ႀကီးပ်က္ တန္းျဖစ္ေတာ႔တာ။ ေရခဲေလာက္မွ ေပ်ာ္ေအာင္ေစာင္႔ခ်ိန္မရဘူး။ အဲသလို ဂုဏ္ေတြ ေငြေတြအတြက္ဆိုရင္ေတာ႔ ဆရာဝန္အလုပ္က ရင္းရတာ မတန္ပါဘူးေလ။ မေရရာတဲ႔ေရွ႕ေရးကိုတစ္ဘဝလုံး အပတ္တကုတ္ အားထုတ္ရင္းႏွီးၿပီး မအိပ္ႏိုင္မစားႏိုင္ စိတ္ဖိစီးခံရတာ။

            အဲ႔ဒီေတာ႔ခ်စ္သုေဝတို႔ နီနီခင္ေဇာ္တို႔ကို “အဆိုေတာ္ မလုပ္ပါနဲ႔။ ဆရာဝန္ပဲ လုပ္ၾကပါေတာ႔။” လို႔သြားေျပာရင္ ခ်ဥ္ေပါင္ နဲ႔ ဝက္သားကို လဲစားခိုင္းသလို ရွိလိမ္႔မယ္။ ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ခုက ေဆးေက်ာင္းၿပီးတိုင္း ေဆးပညာဘြဲ႕ရတိုင္း ဆရာဝန္လုပ္စားလို႔ ရတယ္ မထင္နဲ႔။ ဆရာဝန္အျဖစ္နဲ႔ အသက္ေမြးခ်င္ရင္ ဆရာဝန္စိတ္ဓါတ္ ရွိမွ အလုပ္လုပ္လို႔ရတယ္။ ဆရာဝန္စိတ္ဓါတ္ မေမြးနိုင္တဲ႔သူဟာ သည္အသက္ေမြးမႈနယ္ပယ္မွာ ဘယ္လိုမွ ေပ်ာ္ပိုက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဘာသူ တျခား သာ၍ေကာင္းမြန္ေသာ၊ အက်ဳိးစီးပြားျဖစ္ထြန္းေသာ၊ နွစ္လိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ သည့္ျပင္႔အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အလုပ္ေတြကို အလိုလို ရွာေဖြေတြ႕ရွိသြားမွာပဲ။ ဆရာဝန္စိတ္ဓါတ္ဆိုတာကို အလြယ္တကူ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ရွင္းျပရရင္ေတာ႔ လူနာေတြကို ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းခ်မ္းသာေစလိုတဲ႔ စိတ္ထားသေဘာထားကို ေျပာတာပါ။ ဆရာဝန္ပါဆိုမွေတာ႔ ကိုယ္ကုတဲ႔လူနာကို ေရာဂါမေပ်ာက္ေစခ်င္ဘူးရယ္လို႔ ရွိမလား။ အဲသည္စိတ္ေစတနာ အေျခခံအေပၚမွာ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းရွိသမွ် အားထုတ္ၿပီး ကိုယ္႔ေၾကာင္႔ လူနာက်န္းမာသြားတဲ႔အခါ ကိုယ္႔စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္ဝမ္းေျမာက္သြားတဲ႔ စိတ္ကေလး ျဖစ္လာတယ္။ အဲသည္စိတ္ကေလးတစ္ခုအတြက္ပဲ က်န္တာဘာကိုမွ ထည့္မတြက္ပဲ လုပ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ ဆရာဝန္အလုပ္ဟာ အင္မတန္ လုပ္ေပ်ာ္တဲ႔အလုပ္။ အခုေလာေလာဆယ္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ဆရာဝန္ေတြ အကုန္လုံး အဲသည္စိတ္ကေလးကို ေမြးၿပီး ေဆးကုေနၾကတာ။ ပိုက္ဆံနဲ႔လည္း မတြက္နဲ႔။ ေရွ႕ေရးေနာက္ေရးလည္း မတြက္နဲ႔။ စားဝတ္ေနေရးလည္း ကိုယ္႔ျပႆနာကိုယ္ၾကည့္ရွင္း။ လူနာကို ေကာင္းေအာင္ကုတတ္ၿပီး လူနာေကာင္းလို႔ ဝမ္းသာတတ္ၿပီဆိုမွ ဆရာဝန္လုပ္။ ႏို႔မို႔ရင္ဆရာဝန္ဘဝမွာ ၾကဳံေတြ႕လာရမယ္႔ ဒုကၡသုကၡဒဏ္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ခံႏိုင္ရည္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာဝန္ဘဝဟာ ပန္းခင္းလမ္း မဟုတ္ဘူး။ ဆူးခင္းလမ္း။

            ဆရာဝန္ဘဝမွာ သာေတာင္႔သာယာ မိုးေပၚကက်လာတဲ႔ ဘုံႀကဳိးျပတ္တဲ႔ ေဒဝီနတ္မ်ဳိးႏြယ္ႀကီးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဘဝမွာကတည္းက ပါခ်ဳပ္ေတြ ေမာ္ကြန္းထိမ္းေတြကိုယ္တိုင္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ တဖူးဖူးမႈတ္ထားၾကတာ။ အမွတ္ ၂၀၀ ေပးတဲ႔ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ ၂၀၀ အျပည့္ တစ္ျပားသားမွ မေလ်ာ႔ေအာင္ေျဖသြားလို႔ ျပန္နႈတ္မရဘာမရ လူၾကားမေကာင္း သူၾကားမေကာင္း ဆရာႀကီးေတြ အရွက္ကြဲရတဲ႔အျဖစ္ေတြေတာင္ ၾကဳံဖူးေသး။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒီကေလးေတြ ခရိုနီသာ လုပ္လို႔ရခ်င္ရမယ္။ ဆရာဝန္ေတာ႔ လုပ္လို႔မရဘူး မဟုတ္လား။ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ႔ သူတို႔မွာ လူနာကို ေကာင္းေအာင္ကုေပးခ်င္တဲ႔စိတ္ ဘယ္ကလာမလဲ။ လူနာေကာင္းသြားရင္ ဝမ္းသာတဲ႔စိတ္ ဘယ္လိုျဖစ္ဖူးမလဲ။ အရာအားလုံးကို ကိုယ္ကသာ အသာစီးအထက္စီး အႏိုင္ယူ လႊမ္းမိုးလိုတဲ႔စိတ္၊ ကိုယ္႔ဆရာသမားမ်ားကိုေတာင္ နွိမ္႔ခ်က်ဳိးႏြံရမွန္းမသိတဲ႔စိတ္နဲ႔မို႔ သူတို႔စိတ္ထဲမယ္ ဆရာဝန္လုပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ကို အိပ္မက္ထဲေတာင္ ထည့္မက္ဖူးမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားအတင္းလည္း မေျပာခ်င္ပါဘူး။ လူႀကီးသားသမီးျဖစ္ပေလ႔ေစ ဆရာဝန္လုပ္ခ်င္ရင္ ဆရာဝန္စိတ္ထားရွိမွရတယ္ လို႔ သိေစခ်င္တာပါ။ ဦးေနဝင္းႀကီးရဲ႕ သမီး ေဒၚေၾကးမုံဝင္းဟာ ဆရာဝန္စိတ္အျပည့္နဲ႔ ဆရာဝန္မႀကီး လုပ္သြားတာ ျမင္ဖူးတယ္။ အေတာင္အလက္စုံ စူပါပါဝါေတြလည္းရွိတဲ႔ သူတို႔လူႀကီးသားသမီးေတြဟာ သမီးေျပာသလိုပဲ ဂုဏ္ရွိေအာင္ ဆရာဝန္အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔မွ သူတို႔အတြက္ ပြင္႔လင္းလာတဲ႔အခြင္႔အလမ္းေတြမွာ လႊားကနဲ လႊားကနဲ တက္သြားတဲ႔အခါ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ အစိုးရဝန္ထမ္းဆရာဝန္အလုပ္ကို စြန္႔ခြာကုန္ၾကတယ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ႔ သည္ကဘဝေတြက အင္မတန္နိမ္႔က်တယ္ေလ။ ေထာင္ျမင္ေနမွေတာ႔ ဘယ္သူမွ ရာကိုဖက္တြယ္မထားဘူး။ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာက ဟိုဘက္မွာ အသာႀကီးဟာကို။

            စကားေတြက ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္မွန္း မသိပါဘူး။ ကုိယ္က ကေလးကို သိေစခ်င္တာ သူ႔အေဖဟာ သည္ဆရာဝန္အလုပ္ကိုလခေလး တစ္ပဲေျခာက္ျပားနဲ႔ ဘာေတြကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး တြယ္ကပ္ကုပ္ခဲၿပီး လုပ္ေနသလဲဆိုတာ သိေစခ်င္တာ။ ဂုဏ္ေၾကာင္႔ ေငြေၾကာင္႔ေတာ႔ျဖင္႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲသည္ဆရာဝန္စိတ္ကေလးကို ေဖ်ာက္မရတာေၾကာင္႔ပါ။ အက်ဳိးအျမတ္ အလားအလာ ေကာင္းႏိုးရာရာျဖင္႔ တစိုးတစိေတာင္ ရွာမရ။ ေနာင္က်ရင္ ဘာဆရာဝန္ႀကီး ညာဆရာဝန္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္လို႔လား။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ ဘာဘြဲ႔ေတြ ညာဘြဲ႔ေတြ ဘာမွ မလိုခ်င္ေတာ႔ဘူး။ လူနာေတြရွိတယ္။ ကိုယ္တတ္သေလာက္ ေဆးကုေပးမယ္။ ေပ်ာက္သြားတယ္။ သက္သာသြားတယ္။ ေက်နပ္တယ္။ ေတာ္ေရာေပါ႔။ လုံေလာက္ၿပီ။

           ကိုယ္မွမဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကိုယ္နဲ႔တူတူ ေဆးရုံမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ႔ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္လတ္လတ္ေသာ ဆရာဝန္မ်ားအားလုံး လူနာေတြအေပၚ ေရာဂါေဝဒနာမ်ား ေပ်ာက္ကင္းသက္သာေစလိုတဲ႔ ေစတနာေရွ႕ထားနိုင္လို႔သာ သည္ေဆးရုံႀကီးေပၚမွာ အလုပ္လုပ္လို႔ရေနၾကတယ္ ထင္တာပါပဲ။ ကိုယ္တို႔ေဆးရုံႀကီးဟာ ေခတ္မီဆန္းျပားလွပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ဆီက ဆရာဝန္ေတြဟာ အံ႔မခန္းပညာေတြ ၾကြယ္ဝပါတယ္။ လူနာေတြအေပၚ ပ်ားရည္လိုခ်ဳိသာေသာ စကားမ်ားနဲ႔ ၾကင္နာစြာ ကုသေပးေနပါတယ္ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဆရာဝန္ေတြက ဆရာဝန္စိတ္အျပည့္နဲ႔၊ သူနာျပဳေတြက သူနာျပဳစိတ္အျပည့္နဲ႔ ေဆးရုံေပၚက်လာတဲ႔ဝန္ကို (ကိုယ္နိုင္တဲ႔ဝန္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္) မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ ထမ္းေနၾကတုန္းပါပဲ။ ေနာင္လည္းပဲ သည္ေဆးရုံႀကီးေပၚမွာ စာသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ကေလးေတြထဲက ဆရာဝန္စိတ္ထားနိုင္မယ္႔သူေတြ၊ လူနာက်န္းမာမွ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာမယ္႔သူေတြသာ ကိုယ္တို႔ေနရာမွာ ဆက္အလုပ္လုပ္နိုင္ၾကဦးမွာေပါ႔။ ခုေလာက္ဆိုရင္ေတာ႔ သမီး သေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ဆရာဝန္ဆိုတာ ဝါသနာပါရုံနဲ႔ လုပ္လို႔မရဘူး။ ဝဋ္လည္းပါမွ လုပ္လို႔ရတယ္ လို႔။ ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း သီခ်င္းအသစ္ကေလး နားေထာင္မလား။ “က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္” တဲ႔။

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...