Friday, May 15, 2015

“ဘယ္လိုလူႀကီးလဲ”

          တေျဖးေျဖးနဲ႔ လူတန္းစား ကြဲျပားကြာဟလာတဲ႔ ေနရာမွာေတာ႔ ကိုယ္႔သမီးနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ေတာင္ အဆင္႔အတန္းခ်င္း မတူေတာ႔ပါဘူး။ သူက ကိုယ္႔လို လမ္းေဘးဆိုင္ မေျပာနဲ႔ ဆိုင္ႀကီးကႏၷားႀကီး မဟုတ္ရင္ ဝင္ကို မထုိင္ခ်င္သူ။ ေဖ႔စ္ဘုတ္ေပၚ ဂုဏ္ဆာၿပီး Check in ဝင္ထားတဲ႔ဆိုင္တိုင္းဟာ သူႀကဳိက္တတ္မွန္းသိလို႔ ကိုယ္လိုက္လိုက္ပို႔ရတဲ႔ ေနရာေတြခ်ည့္ပဲ။ ကိုယ္႔ကို သူမ်ားတကာက လိုက္ေကၽြးတဲ႔ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ဆိုင္ကေလးေတြဆိုလည္း မွတ္ထားၿပီး သမီးနဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာရတာပါပဲ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေသာင္းခြဲ တစ္နာရီဝင္စား ဆိုတဲ႔ အဝစားဆိုင္ေတြ၊ 23 USD / person ဆိုင္ေတြကိုေတာ႔ ေနာက္တစ္ခါ လခထုတ္တဲ႔အခါ သြားရေအာင္လို႔ ထုံးတို႔ထားရတာေပါ႔။ တခါတခါေတာ႔လည္း ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ေတာင္ အျမင္ကပ္မိတယ္။ လူ႔ေရွ႕သူ႔ေရွ႕ေတာ႔ ပဲကေလးခံလို႔ တို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္းလုပ္ၿပီး မထိတထိစားေနရင္း အတြင္းစိတ္ထဲကေန ဟိုဟာကေလးဆိုရင္ ငါ႔သမီး ႀကဳိက္ေလာက္တယ္။ ဒီဟာကေလးေတာ႔ စားမွာ မဟုတ္ဘူး နဲ႔ ဘာလာလာ သမီးမယ္ေထြး ေဈးတင္ဖို႔လုပ္ေနတယ္။


          တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္႔သေဘာနဲ႔ဆိုရင္ အဲသည္ဆိုင္ေတြ ဘယ္ဟာတစ္ခုမွ သေဘာမက်ပါဘူး။ “စားပြဲကိုထိုင္ ဝိုင္နဲ႔အတည္ ဂုဏ္သေရႀကီးသည္ တီးပါတီ။ တျခားဟာေတြက ရင္ျပည့္မည္ မစားပါနဲ႔ဆိုသည္။” ဆိုတဲ႔  မၾကည္ေအာင္ သီခ်င္းထဲကလိုပဲ ခံစားရတယ္။ ကိုယ္႔ပါးစပ္က အရသာခံတတ္ေပမယ္႔ ၿမိန္ေတာ႔မၿမိန္ဘူး။ ကိုယ္႔စိတ္ကေတာ႔ အိမ္မွာခ်က္တဲ႔ ဘဲဥခ်ဥ္ရည္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အညာေထာင္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက စားေနက်ဟာေတြနဲ႔ပဲ အာသာေျပတယ္။ ေခတ္ကာလ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားဆိုတာကလည္း နိပါတ္ေတာ္ထဲက သုံးႏွစ္ကၽြန္ခံစားရတဲ႔ တစ္သိန္းတန္ ထမင္းတစ္နပ္ဆိုတာလိုပဲ။ အဖိုးထိုက္အဖိုးတန္ ရွိလိုက္ပါဘိ။ ေရႊထမင္း ေရႊဟင္းေတြမ်ား ခ်က္ထားသလား ေအာင္႔ေမ႔ရတယ္။ အသက္အရြယ္အရ ကိုယ္ကပဲ အစားအေသာက္ကို မခုံမင္ေတာ႔တာလား မသိ။ ကိုယ္႔အဖို႔ေတာ႔ တစ္နပ္ဆို တစ္နပ္စာပဲ။ ကုန္တန္ဝတန္ တစ္ပန္းကန္ ေတာ္ၿပီ။ နင္းကန္စားလိုက္မိရင္ ေနရထိုင္ရတာ ေလးတယ္။ ဝလည္း မဝခ်င္ေတာ႔ဘူး။

          မနက္အိပ္ယာႏိုးရင္ အိမ္ေအာက္ဆင္းၿပီး လမ္းထိပ္က ၾကာဇံလက္သုပ္ကေလးကို ပဲပင္ေပါက္ဟင္းခါးကေလးနဲ႔ စားလိုက္တယ္။ အဲ႔ေလာက္ဆို အေနေတာ္ပဲ။ စားလို႔လည္း ေကာင္းသား။ ၃၀၀ ပဲ ကုန္မယ္။ ကုိယ္တို႔အိမ္နားမယ္ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းဆိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ထမင္းေၾကာ္တစ္ပန္းကန္ကို ၾကက္ေပါင္ေက်ာ္နဲ႔ စားမွ ၈၀၀ တဲ႔။ ဝက္သားႏွပ္နဲ႔ဆို ၆၀၀၊ ဘဲဥဟင္းနဲ႔ဆို ၅၀၀။ သမီးသာဆိုရင္ အဲ႔လိုအေပါစား အစားအစာေတြ လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ တို႔မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ အဆင္႔အတန္းခ်င္း မတူဘူး လို႔ေျပာတာ။ သူကျဖင္႔ ခရီးေတြဘာေတြထြက္လို႔ ေဟာ္တယ္က မွာစားရင္ေတာင္ Dining Room ထဲ ဆင္းမစားခ်င္ဘူး။ အိပ္ခန္းထဲ လာပို႔ခိုင္းတဲ႔အစား။ သူက တမင္ ဘဝင္ကိုင္ၿပီး ေဈးႀကီးတာမွ စားခ်င္တယ္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလာက္ကိုင္ကို လိုက္လာတုန္းကဆို သူ႔ခမ်ာ သိပ္ဒုကၡေရာက္တာပဲ။ ဝက္သား အမဲသား မစားေတာ႔ ခ်က္ေကၽြးရင္လည္း ၾကက္သားပဲ ရွိတာ။ ငါးေရာၾကက္ေရာ အေသမေရာင္းဘူး။ အရွင္ဝယ္ၿပီး ကိုယ္႔ဘာသာ စီရင္ရတာမို႔ အဆင္မေျပဘူး။ ေဈးထဲမွာအေကာင္လိုက္ ေပါင္းၿပီးသား ၾကက္ကိုပဲဝယ္ၿပီး ျပန္ခ်က္ေပးရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒါႀကီးလည္း တရုတ္ေစာ္နံလို႔ တစ္ခါက ႏွစ္ခါ မစားႏိုင္ဘူး။ ဆိုင္ေတြမွာ လိုက္ေကၽြးလည္း ယူနန္တရုတ္ဆိုင္က အပူအစပ္အရသာကို သူမခံစားႏိုင္ဘူး။ တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ႔ ငိုကာယိုကာနဲ႔ ျပန္ေျပးေရာ။ ကိုယ္ေမြးထားေပမယ္႔လည္း ကိုယ္႔အေနကိုယ္႔အစား မဟုတ္ေတာ႔ ကိုယ္ကပဲ သူ႔အေနသူ႔အစားကို သိေအာင္ လိုက္မွတ္ရတယ္။ သူ႔လွ်ာသူ႔ခံတြင္းက ဗမာစာ၊ တရုတ္စာ၊ ကုလားစာ၊ ထိုင္းစာမ်ားကို မနွစ္ျခဳိက္တတ္ဘူးဗ်။ ဘိုဝင္စားသလား မသိ။ ဥေရာပ အစားအစာမ်ားဆို အကုန္ႏွစ္သက္တယ္။ အာရွတိုက္မွာ သူခုံခုံမင္မင္စားတာ ဆူရွီတစ္ခုပဲရွိတယ္။

            သူ႔အေဖက သူႀကဳိက္တတ္တဲ႔ ဆိုင္ကေလးေတြ ေခၚသြားရင္ေတာ႔ သူက မီနူးကို ေသခ်ာဖတ္ ျမည္းစမ္းၾကည့္ၿပီး သေဘာက်ရင္ ဘာမွ မေျပာဘူး။ သူ႔အေဖလိုပဲ ပဲကေလးခံလို႔ တို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္း စားတယ္။ သေဘာမက်ရင္ေတာ႔ ကုန္ေအာင္ ဆက္မစားေတာ႔ဘူး။ သည္တစ္ခါ ေခၚလာတဲ႔ဆိုင္ ညံ့တယ္ လို႔ ဖေအကို အမွတ္ေလွ်ာ႔တယ္။ ေနာက္ကို အဲသည္ဆိုင္ သူမလာေတာ႔ဘူး။ သူ႔ကိုလိုက္ပို႔တဲ႔ဆိုင္ေတြမွာ ကိုယ္က အာသာမေျပေတာ႔ အိမ္္ျပန္ေရာက္မွပဲ ထမင္းထပ္စားခ်င္စား၊ မစားလည္း သူ႔ေကၽြးၿပီးၿပီမို႔ ကိုယ္႔ဘာသာ ကိုယ္စားခ်င္ရာထြက္စားလို႔ ရၿပီေလ။ ကိုယ္က ဖေအမို႔ ကိုယ္႔သမီးစားခ်င္တာ လိုက္ေကၽြးၿပီးတဲ႔အခါ ကိုယ္႔အလွည့္က် အေမ႔အိမ္ျပန္ၿပီး ကိုယ္႔အေမက ကိုယ္႔အႀကဳိက္ကိုယ္႔အစာကေလးေတြ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စီစဥ္ၿပီးေကၽြးတာကို ျပန္စားတာေပါ႔။ ဘာရမလဲ။ ေလာကႀကီး သည္လိုပဲ သံသရာလည္ရတာ။

            စားတာမစားတာ အပထား။ သူေနထိုင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္ ပထဝီေျမျပင္ကေလးနဲ႔ ရွင္သန္ေနထိုင္ရာ လူသားေတြအေၾကာင္း သိေစခ်င္လို႔ လမ္းထိပ္က ဆိုင္ကေလးေတြ ဘယ္လိုရွိတယ္။ ဘယ္ဆိုင္က ဘာေတြေကာင္းတယ္။ မေအးျခင္းေတာင္း ဘယ္ေလာက္ေပးရတယ္။ သူ႔ကို သိေအာင္ ေျပာေျပာျပတဲ႔အခါ သူ႔ဆီက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေမးခြန္းတစ္ခု အေမးခံရပါတယ္။ “လမ္းထိပ္ကဆိုင္ေတြမွာ ဘာျဖစ္လို႔ ဝယ္စားရတာလဲ။ ဟိုတေလာကတင္ အဲ႔သည္ဆိုင္ေတြ မေကာင္းေၾကာင္း ေရးထားတယ္ မဟုတ္ဘူးလား။” တဲ႔။ သူတို႔အျပဳအမူကို မႀကဳိက္ဘူး ေျပာၿပီး သူတို႔ဆိုင္မွာ ဝယ္စားေနတာ သဘာဝမက်တဲ႔အေၾကာင္း သမီးက ေထာက္ျပေပမယ္႔ ကိုယ္ျမင္လိုက္တာကေတာ႔ သမီးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္ေရးတဲ႔စာကို သေဘာမေပါက္လိုက္ဘူး ဆိုတာပါ။ လူေတြဟာ ပါးစပ္ကေျပာေတာ႔သာ လြယ္တာ။ စည္းကမ္းကို လက္ေတြ႔လိုက္နာႏိုင္ဖို႔က်ေတာ႔ ေျပာတဲ႔သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ၿပီးၿပီးေျပာက္ေျပာက္ ေမ႔ပစ္လိုက္ၾကတာကိုး။ ဒါေပမယ္႔ သမီးကို အဓိက ရွင္းျပခ်င္တာကေတာ႔ သူ႔အေဖဟာ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းေတြ ဆီလိုအေပါက္ရွာ ေရးသားၿပီး လူသိမ်ားေအာင္ လူအထင္ႀကီးေအာင္ မဂၤလာယူေနတာ မဟုတ္တဲ႔အေၾကာင္းကိုေပါ႔။

            အဲသည္ဆိုင္ကေလးေတြအေၾကာင္းကို ေရးမိတဲ႔အေၾကာင္းကေတာ႔ သမီးက အားလုံးသိမ္းတဲ႔ ဦးသိမ္းစိန္ လို႔ ထင္ေနမွာစိုးလို႔ ျမန္မာျပည္မွာ က်ဳးေက်ာ္ေနထိုင္သူေတြ၊ အိမ္ေျခယာမဲ႔ေတြ ဘယ္လိုေပၚေပါက္လာသလဲဆိုတာ ျမင္သာတဲ႔ ဥပမာေပးတာပါ။ အဲ႔သလို ေရးတဲ႔အတြက္ အဲသည္ဆိုင္ကေလးေတြအေပၚမွာ နစ္နာေစလိုတဲ႔စိတ္လည္း မရွိဘူး။ ဆိုင္ရွင္ေတြအေပၚ မလိုမုန္းတီးတဲ႔ စိတ္လည္း မျဖစ္ဘူး။ ေန႔တိုင္း ျမင္ေနရတဲ႔ မ်က္ႏွာေတြ။ ေခၚေခၚေျပာေျပာ ေရာေရာေႏွာေနွာပါပဲ။ သူတို႔လည္း သူတို႔ရဲ႕ သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာကို သူတို႔တတ္တဲ႔နည္းနဲ႔ ျဖည့္ဆည္းေနတာ။ သူတို႔အေၾကာင္းကို ကုိယ္ေရးတဲ႔အခိုက္မွာ ဘယ္သူဘယ္ဝါေတြ ဆိုတာ လုံးဝေခါင္းထဲမွာ မရွိဘူး။ ဘယ္လိုအျပဳအမူေတြ ဆိုတာကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္တာ။ အဲ႔ဒီေတာ႔ သမီးကို ပထမဦးဆုံး နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပခ်င္တာ ပုဂၢလဒိ႒ာန္ နဲ႔ ဓမၼဒိ႒ာန္ ဆိုတဲ႔ သေဘာတရား ႏွစ္ခုပါပဲ။

            ပုဂၢလဒိ႒ာန္ဆိုတဲ႔သေဘာက အဝါေရာင္စာနယ္ဇင္းသမားေတြ ေရးေလ႔ရွိပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုဟာ ကာယကံရွင္ဘယ္သူဘယ္ဝါ ဆိုတဲ႔အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလာတာ။ နမူနာတစ္ခုျပရရင္ တရားရုံးဆိုတာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အမႈေတြ စစ္ေနရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တာကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ မဆုိင္ရင္ အမႈမဲ႔အမွတ္မဲ႔ပဲ သေဘာထားတာ။ ႏိုင္ငံရပ္ျခား အမႈထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ ျမန္မာျဖစ္တယ္ လို႔ သိလိုက္ရရင္ အရင္ဆုံး စိတ္ဝင္စားတာက ျမန္မာေတြ ျဖစ္မွာေပါ႔။ ဘယ္သူပါလိမ္႔။ ကိုယ္နဲ႔သိတဲ႔သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ မ်ားလားေပါ႔။ အဲသည္ျမန္မာမွာမွ ျမန္မာဆရာဝန္တစ္ေယာက္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ေဆးေလာကကလူေတြ ခ်ာကနဲ လွည့္ၾကည့္ၾကေတာ႔မွာ။ ဘူေလးလဲ အာ႔ဘူေလးလဲ ဆိုၿပီး။ ဆိုလိုတာက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုခုဟာ သက္ဆိုင္သူေတြအတြက္ အာရုံစိုက္စရာ၊ အေလးအနက္ထားစရာ ျဖစ္လာတာကို ေျပာခ်င္တာ။ တကယ္လို႔မ်ား အဲသည္အမႈအခင္းဟာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဆယ္လီဗ်စ္တီတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ပတ္သက္ေနရင္ တစ္နို္င္ငံလုံး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ေျပာရမယ္႔ အတင္းအဖ်င္းႀကီးတစ္ခု ျဖစ္လာပါေလေရာ။ ဒါေပမယ္႔ ခ်ီးမြန္းခုနစ္ရက္ ကဲ႔ရဲ႕ခုနစ္ရက္ဆိုတဲ႔ ေလာကတံထြာ ဓမၼတာအတိုင္း ေနာက္ထပ္ သတင္းထူးတစ္ခုေပၚလာရင္ မဆိုင္တဲ႔သူေတြက ေမ႔သြားၾကလိမ္႔မယ္။ ကာယကံရွင္ေတြမွာေတာ႔ လူသိရွင္ၾကား လိုရင္လိုသလို မလိုရင္မလိုသလို ေတြးေတာေျပာဆိုၾကတဲ႔ ဒဏ္ေတြကို ခံလိုက္ရၿပီ။ ဒါေတြဟာ တဘက္သားကို နစ္နာေစတယ္။ မေရးသင္႔ဘူး။

         ဒါေပမယ္႔ လူေတြက အဲ႔ဒါမ်ဳိးပဲ ဖတ္ခ်င္ၾကတာ။ ဆယ္လီဗ်စ္တီမွန္သမွ် ပါပါရာဇီကို ေၾကာက္ရတာခ်ည့္ပဲ။ ကိုယ္ေရးတဲ႔စာေတြမွာ အမည္နာမ တိတိပပနဲ႔ ေရးျဖစ္ရင္ အဆိုေတာ္ေတြ ေတးေရးဆရာေတြနဲ႔ သူတို႔အေပၚ မထိခိုက္ေလာက္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကိုပဲ ေရးေလ႔ရွိတယ္။ ခင္တဲ႔မင္တဲ႔သူဆို နည္းနည္း က်ီစယ္မိတယ္။ ဒီေလာက္ပဲ။ သူတို႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အတြင္းေရး ထဲထဲဝင္ဝင္ေတြဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ သိသည္ျဖစ္ေစ၊ မေရးဘူး။ မ်က္ႏွာနာစရာျဖစ္မစိုးလို႔ အခင္မင္ပ်က္မစိုးလို႔ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔အတြက္ ကိုယ္ဟာ မယုံၾကည္အပ္ေသာသူ ျဖစ္မွာသာစိုးတာ။ ကိုယ္သိလာခဲ႔တဲ႔ သူတို႔အတြင္းေရးေတြဟာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအျဖစ္ သိလာရတာ။ ေဖ႔စ္ဘုတ္ေပၚ စာတစ္ပုဒ္ရဖို႔ သူငယ္ခ်င္းခ်င္း သစၥာ မေဖာက္ႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္တဲ႔ခင္တဲ႔သူေတြမို႔လို႔ ထိန္ခ်န္အုပ္ဆိုင္းၿပီး မေရးပဲ လက္ေရွာင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ မနွစ္ၿမဳိ႕သူ စက္ဆုပ္ရြံရွာသူမ်ားကိုလည္း ဘယ္တုန္းကမွ နံမည္အတိအက်နဲ႔ တိုက္ခိုက္ေဆာ္တီးေနတာ မရွိခဲ႔ဘူး။ ကိုယ္႔စာဟာ သူတပါး ပါစင္နယ္ေတြနဲ႔ ခ်ယ္မႈန္းထုံမႊန္း မထားခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကို ဦးတည္ၿပီးေရးတဲ႔အခါ အဓိက ပါဝင္သူ လူပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ႔ မေရးမျဖစ္ ေရးရေတာ႔မွာပဲ။ သည္အခါမွာ ကိုယ္က ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတဲ႔အပိုင္းကို မွိန္ပလိုက္ၿပီး ဘယ္မွာ ဘာျဖစ္ဆိုတာကို အမည္မေဖာ္လိုသူလွထုံလုပ္ၿပီး ေရးတယ္။ ကာယကံရွင္ကို မသိတဲ႔သူေတြက ဘယ္သူမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ တစ္ကြက္ခ်န္ထားၿပီး အျဖစ္အပ်က္ သေဘာတရားကို ေစာင္းေပးေရးတယ္။ အဲ႔ဒါကို ဓမၼဒိ႒ာန္ လို႔ ေခၚတယ္။

          အဲ႔သလို ထိန္ခ်န္ေရးသားတာေတာင္မွ ကိုယ္နဲ႔ အင္မတန္ ရင္းႏွီးတဲ႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ အခင္မင္ပ်က္ဖူးတယ္။ သူ႔အျဖစ္အပ်က္ကို ကိုယ္ေရးတယ္။ ဘယ္သူဘယ္ဝါလို႔ ေဖာ္ျပမထားဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဲသည္အျဖစ္အပ်က္က ကိုယ္မေရးခင္ကတည္းက ဂ်ာနယ္ေတြအေပၚ ဟိုးဟိုးေက်ာ္ေနလို႔ လူတကာသိနွင္႔ၿပီ။ ကိုယ္သိတာေတာင္ သူေျပာျပလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဂ်ာနယ္ထဲက ဖတ္ရတာ။ ကိုယ္က ဝင္ေရးရတဲ႔ အေၾကာင္းက သူတို႔ဘက္က မွန္တယ္ဆိုၿပီး သည္းသည္းမည္းမည္း တိုက္ခိုက္ေနတဲ႔အထဲမွာ သူတို႔သတိမထားမိတဲ႔ အခ်က္ေတြကို ေထာက္ျပတာ။ ေနာက္ၿပီး အဲသည္ကိစၥကို ရပ္လိုက္ေစခ်င္တာ။ ေရွ႕ဆက္လို႔ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ သူမသိေပမယ္႔ ကိုယ္သိေနၿပီ။ ဘာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ နစ္နာစရာရွိရင္ သူတို႔ဘက္က နစ္နာမွာကို ျမင္လို႔ တရားနဲ႔ေျဖခိုင္းတဲ႔အခါ သူတို႔ဘက္က ကိုယ္႔ကိုျမင္တာက နံမည္ႀကီးခ်င္လို႔ သူမ်ားအျဖစ္အပ်က္ကို ေစာင္းပါးရိပ္ခ်ည္ အထုပ္ျဖည္တယ္တဲ႔။ စိတ္မေကာင္းေတာ႔ ျဖစ္မိတယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ႔စာကို အေခါက္ေခါက္ ျပန္ဖတ္ေတာ႔ အခုေရးထားတဲ႔ စာပိုဒ္လိုပဲ သည္လိုအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး ရွိတယ္ ဟုတ္လား ဆိုတာကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္း ေရးေနတယ္ဆိုတာ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က လြဲလို႔ တျခားလူ ဘယ္သူမွ သိစရာမရွိဘူး။ ကိုယ္ေရးတဲ႔စာေၾကာင္႔ သူ႔အေပၚမွာ ထိခိုက္နစ္နာစရာ ရွိမရွိ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ဖတ္တယ္။ အဲ႔ဒါေသခ်ာတဲ႔အခါ ကိုယ္ေရးတဲ႔ ေစတနာဟာ ေပၚျပဴလာျဖစ္ခ်င္တဲ႔စိတ္၊ ဆရာႀကီးဝင္လုပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္၊ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးလုပ္ၿပီး အမွတ္ဝင္ယူခ်င္တဲ႔ စိတ္ေစတနာ မပါတာ ေသခ်ာရဲ႕လား လို႔ သုံးသပ္တယ္။ ေတာင္းပန္တာကေတာ႔ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ သူမႀကဳိက္တာကို ေရးမိမွကိုး။ ဒါေပမယ္႔ ေနာင္တမရခ်င္တဲ႔အတြက္ ကိုယ္႔လိပ္ျပာကိုယ္ သန္႔ေအာင္ စစ္ေၾကာတယ္။ စာေရးတယ္ဆိုတာ လိပ္ျပာေတာင္ပံခတ္ရသလိုပဲမို႔ မသန္႔ရွင္းတဲ႔ လိပ္ျပာနဲ႔ဝင္စားၿပီးေရးရင္ ဘယ္လိုမွ သန္႔ရွင္းတဲ႔ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ ထြက္လာစရာ အေၾကာင္း မရွိဘူး။ စာဖတ္သူေတြဆီမွာ အေတြးအျမင္တစ္ခုခု အစဆြဲထုတ္ႏိုင္ဖို႔ကလြဲရင္ ကုိယ္႔စာေတြမွာ ဘာအက်ဳိးအျမတ္ကိုမွ မေမွ်ာ္ကိုးဘူး။

          စာေရးတဲ႔အခါ ခ်စ္ေစခ်င္လို႔လည္း မေရးသလို၊ မုန္းေစခ်င္လို႔လည္း မေရးဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းဆိုတာ စာဖတ္သူေတြမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္မို႔လို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ရလာဒ္အတိုင္း ခံယူရမွာပါပဲ။ အထူးသျဖင္႔ေတာ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြကို ေရးတဲ႔အခါ ေသခ်ာေပါက္ လူမုန္းမ်ားနိုင္တာကို သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ပဋိပကၡေတြၾကားထဲ ဝင္ေရးလို႔ကေတာ႔ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေရွ႕တင္ေရာ ေနာက္ကြယ္မွာပါ ဆဲဆို ေဝဖန္ တိုက္ခိုက္တာ ခံရဖူးပါတယ္။ ဒါလည္း လက္ခံရမွာေပါ႔။ ကိုယ္က ကိုယ္ထင္တာ ေရးတယ္မဟုတ္လား။ သူတို႔လည္း သူတို႔ထင္သလို တုန္႔ျပန္ၾကမွာေပါ႔။ ကိုယ္႔စာမ်က္နွာေပၚမွာ သူမ်ားေတြလာဆဲထားလို႔၊ မေကာင္းေျပာ အပုတ္ခ်ထားလို႔ အဲသည္စာေတြကို ဖ်က္ပစ္တာ၊ အဲသည္လူကို ဘေလာက္လုပ္တာ ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ဖူးပါဘူး။ သည္အတိုင္းပဲ ထားတယ္။ Agree to disagree ပါ။ သည္လိုအျမင္ သည္လိုအေတြးမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေရာ စာဖတ္သူေတြပါ သိရတာေပါ႔။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိယ္နဲ႔သေဘာမေတြ႔တဲ႔၊ အာရုံေနာက္စရာေကာင္းတဲ႔သူေတြကို သူတို႔ေဝါေပၚမွာ မျမင္ခ်င္ မဖတ္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္ကေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုမုန္းတဲ႔သူေတြ အျမင္မတူတဲ႔သူေတြကို လွစ္လ်ဴရႈလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ သူတို႔ဘယ္လိုေတြးသလဲ တုန္႔ျပန္သလဲဆိုတာလည္း သိခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ ဖတ္ေနက်လူေတြ၊ Like ေနက်လူေတြက Very good, excellent မွတ္ခ်က္ေပးလို႔ မခိုင္မာပါဘူး။ ကိုယ္႔ကိုမုန္းတဲ႔သူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔ အျမင္မတူတဲ႔သူေတြ သေဘာေပါက္ လက္ခံလာေအာင္ ေရးႏိုင္မွ တကယ္႔ေအာင္ျမင္မႈပါ။ မသိေသးတဲ႔သူေတြကို သိသြားေအာင္၊ မွားေနတဲ႔ အေတြးအေခၚေတြကို မွန္သြားေအာင္ တည့္နိုင္မွ စာေရးရက်ဳိးနပ္တာေလ။

          ကိုယ္႔စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းအေပၚ အေျခခံၿပီးေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေအာင္လည္း ႀကဳိးစားပါတယ္။ ခ်စ္တဲ႔သူမို႔ အျမင္မေတာ္လည္း ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ၿပီး ခ်ီးမႊန္းခန္းဖြင္႔ဖို႔ခ်ည့္ ရွာမေနသလို မုန္းတဲ႔သူမို႔ ကေလာ္လိုက္မယ္ ေဆာ္လိုက္မယ္ အျပစ္ရွာၾကံၿပီး အျမစ္ပါလွန္လိုက္မယ္ဆိုတဲ႔ ေဒါသေတြ စာထဲမွာ ပါေနရင္ ဘယ္ဖတ္ေကာင္းေတာ႔မတုန္း။ ဟိုးေရွ႕ကေျပာခဲ႔တဲ႔ လမ္းေဘးဆိုင္ကေလးေတြအေၾကာင္း ေရးတဲ႔အခါ၊ ေဆးေလာကအေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ ေရးတဲ႔အခါ သူတို႔ကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္လည္းမထား မုန္းတဲ႔စိတ္လည္း မထားပဲ ေဘးကေနထြက္ၿပီး အျပင္လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္နဲ႔ ေရးပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔ သူတို႔မေကာင္းေၾကာင္းေရးၿပီး သူတို႔ဆိုင္မွာ သြားဝယ္စားႏိုင္တာဟာ အေျပာတစ္မ်ဳိး အလုပ္တစ္မ်ဳိး လုပ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္တည္းေပမယ္႔ စာေရးတဲ႔သူနဲ႔ လမ္းထဲမွာ ေနထိုင္တဲ႔သူဟာ သပ္သပ္စီမို႔ပါ။ “ခုနစ္စဥ္အလြမ္း” ထဲမွာ သုေမာင္ႀကီး သူ႔ေယာကၡမသတင္းကို ေရးတဲ႔အခါ ခင္သန္းႏုက သူ႔အေဖအိမ္ေပၚေနၿပီး အၿငွဳိးနဲ႔ ေရးတယ္ လို႔ စြပ္စြဲတာ မွတ္မိၾကေသးလား။ ကိုယ္တိုင္စာေရးျဖစ္တဲ႔အခါက်ေတာ႔ သတင္းစာဆရာသုေမာင္အေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္နားလည္လာပါတယ္။ စာေရးတဲ႔အခါ ကိုယ္႔စိတ္ထဲက ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းကို အေျခခံရင္ ေဒါသသင္႔တယ္ လို႔ ေခၚပါသတဲ႔။ သိသာပါတယ္။ ဖတ္လို႔မေကာင္းပါဘူး။

          ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ သူေတာ္ေကာင္းလို႔ ဂုဏ္ေဖာ္ခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္လည္း သူေတာ္ေကာင္းေလးတစ္ဦးလို႔ မယူဆမိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ စာေကာင္းကေလးေတြေတာ႔ ေရးခ်င္တယ္။ စာေကာင္းေရးခ်င္တဲ႔သူဟာ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္း ေမြးရတယ္လို႔ စာေရးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ ဆုံးမတာ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ကိုယ္ေရးတဲ႔စာေတြမွာ အျငင္းသန္ဖို႔ထက္ ေစတနာမွန္ဖို႔ကို အဓိက ထားပါတယ္။ ကိုယ္႔ဘက္က ေစတနာမွန္တယ္လို႔  ယုံၾကည္တဲ႔အခါ ကိုယ္႔စာကို မႏွစ္ၿမဳိ႕ႏိုင္သူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ဆဲဆိုရႈံ႕ခ် တိုက္ခိုက္တာကို အျပဳံးမပ်က္ ခံႏိုင္ရည္ရွိတယ္။ အဲသည္ခံႏိုင္ရည္ဆိုတာ တသက္လုံး မေအႏွမ ကိုင္တုပ္ေနတဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းထဲကလာလို႔ နားရည္ဝသြားတဲ႔ ခံႏိုင္ရည္မ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ပတျၱမားေရႊဂူ ကဗ်ာထဲကလို ပိန္းၾကာဖက္ ေရမတင္တဲ႔ ခံႏိုင္ရည္အင္အားမ်ဳိးပါ။

          အဲသည္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဟိုတေလာက အဂၤလန္မွာ ဟိုးေလးတေက်ာ္ျဖစ္သြားတဲ႔ အမႈတစ္မႈအေၾကာင္းကို ဥပမာျပန္ေကာက္ခ်င္ပါတယ္။ ျမန္မာဆရာဝန္ကေလးဟာ သူမ်ားရပ္ရြာမွာ ကိုယ္တတ္တဲ႔ပညာနဲ႔ ရိုးရိုးသားသား လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနခိုက္၊ မခိုင္လုံတဲ႔ စြပ္စြဲခ်က္ေတြအၾကားမွာ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခား နွိပ္ကြပ္တဲ႔အစြဲေၾကာင္႔ မဟုတ္တမ္းတရား ျပစ္ဒဏ္ခ်ခံရတယ္ ဆိုပါစို႔ (ဆိုၾကပါစို႔)။ တရားရုံးက ခ်မွတ္လိုက္တဲ႔ျပစ္ဒဏ္ ၁၈ လ ဆိုတာ သူ႔ဘဝကို အညြန္႔က်ဳိးသြားေအာင္ လုံးဝ (လုံးဝ) မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါဘူး။ သူ႔ဘက္က အမွန္တရားဆိုတာ ရွိေနရင္ အဂၤလန္တစ္ႏိုင္ငံလုံးကိုလည္း ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ႔သတၱိကို ေပးပါလိမ္႔မယ္။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ျပန္လည္ရွင္သန္ႏိုင္တဲ႔ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားကို ေပးပါလိမ္႔မယ္။

           ဟိုးအရင္က ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ “A passage to India” ဆိုတဲ႔ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကေလးကို မွတ္မိၾကဦးမလား မသိပါဘူး။ ေစ႔စပ္ထားတဲ႔ စစ္ဗိုလ္ကေလးဆီ လိုက္လာတဲ႔ အဂၤလိပ္မိန္းမပ်ဳိကေလးဟာ လူျပတ္တဲ႔ေက်ာက္ဂူထဲမွာ အပူဒဏ္ေၾကာင္႔ မူးေဝမိန္းေမာသြားခိုက္ လမ္းျပလုပ္တဲ႔ အင္ဒီးယန္းဆရာဝန္ကေလးက မေတာ္မတရားက်င္႔တာခံရလို႔ ေဆးရုံေရာက္သြားပါတယ္။ လူႏွစ္ဦးတည္း ျဖစ္လိုက္တဲ႔ ရာဇဝတ္မႈဟာ ရာရာသသ၊ အျဖဴ နဲ႔ အမည္းဆိုတဲ႔ လူတန္းစားႏိုင္ငံေရးျပသနာေတြ ပါလာတဲ႔အတြက္ အဓိကရုဏ္းေတြပါျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ အမွန္တရားက ကာယကံရွင္ နွစ္ေယာက္ပဲ သိတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ တရားခြင္မွာ မၾကားဝ့ံမနာသာေတြ တစ္တစ္ခြခြ ေမးတာေရာ၊ ၾကမ္းပိုးကို လိပ္ျဖစ္ေအာင္ ကပ္သီးကပ္ဖဲ႔ စကားစစ္ထိုးတာေၾကာင္႔ေရာ၊ လူတစ္ေယာက္ အသိစိတ္ကင္းလြတ္တဲ႔ အခိုက္အတန္႔မွာ မိသားစုတစ္စုရဲ႕ ဘဝပ်က္သြားမွာကို စိုးရိမ္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ေရာ အက်ယ္အက်ယ္ ဆက္မျဖစ္ခ်င္ေတာ႔တဲ႔ လူျဖဴမိန္းကေလးက “ေသေတာ႔ မေသခ်ာပါဘူးေလ။” လို႔ စကားတစ္ခြန္း ကၽြံသြားပါတယ္။ အဲသည္စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ လူမ်ဳိးေရး အဓိကရုဏ္းေတြကိုေတာ႔ ၿငိမ္းသြားေစခဲ႔ေပမယ္႔ အဂၤလိပ္အစိုးရအတြက္ေတာ႔ အႀကီးအက်ယ္ မ်က္နွာပ်က္ အရွက္ရေစခဲ႔ပါတယ္။ ေဆးရုံေရာက္လို႔ မေသေအာင္ မနည္းကုထားရတာေတာင္မွ တရားခြင္က ေရွ႕ေနေတြ ကုလားဖန္ထိုးလိုက္တဲ႔အခါ တကယ္လား အိပ္မက္လား မေရမရာ ျဖစ္သြားတာကိုး။

           တရားခံစစ္စစ္ႀကီးက လူျဖဴေတြ မတရားစြပ္စြဲခံရတဲ႔ သူေတာ္စင္ သူရဲေကာင္းကေလး ျဖစ္သြားၿပီး ေနာင္ေသာအခါ
ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ဘာေတြဝင္၊ ေအာင္ျမင္တဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ မိန္းကေလးခမ်ာေတာ႔ လူျဖဴအသိုင္းအဝိုင္းက က်ဥ္ထားတာခံရလို႔ အဂၤလန္လည္း ျပန္မရေတာ႔။ ဇနပုဒ္က ေရကန္ကေလး တစ္ကန္ရဲ႕နံေဘးမွာ တစ္ဦးတည္း ေနသြားရပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ႔အခါမွာ အျပစ္က်ဴးလြန္ထားလို႔ လိပ္ျပာမလုံတဲ႔ အေရျခဳံသူေတာ္ေကာင္းႀကီးက သူ႔ေၾကာင္႔ အသက္ထက္ဆုံး ၿငဳိးငယ္စြာ ေနထိုင္သြားရတဲ႔ အမ်ဳိးသမီးႀကီးကို သြားေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဲသည္အမ်ဳိးသမီးက သူ႔ကို မမွတ္မိတဲ႔အတြက္ ဘာအတြက္ ေတာင္းပန္တာလဲ လို႔ ေမးပါတယ္။ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေျပာတဲ႔အခါ သူျပန္ေျပာတဲ႔စကားက အင္မတန္မွကို မွတ္သားစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ အဲသည္ရာဇဝတ္မႈကို စီရင္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီးကတည္းက သည္အျဖစ္အပ်က္ဟာ သူ႔ဆီမွာ မက်န္ေတာ႔ပါဘူးတဲ႔။ သူဟာ အျပစ္မရွိတဲ႔သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ လိပ္ျပာမလုံစရာလည္းမရွိ၊ ေနာင္တရစရာလည္းမရွိ။ ဝမ္းနည္းပူေဆြးစရာလည္း မရွိပါဘူး တဲ႔။ သူကသာ ကြင္းလုံးကၽြတ္ လြတ္သြားတဲ႔သူပါ တဲ႔။ မင္းကေတာ႔ အမႈၿပီးကတည္းက ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်  ကိုယ္႔မေကာင္းမႈက ကိုယ္႔ျပန္ေျခာက္လွန္႔ေနလို႔ သည္ကေန႔ထိတိုင္ မလြတ္ႏိုင္ေသးတဲ႔ အက်ဥ္းသားတစ္ဦး ျဖစ္ေနတာ လို႔ ဆိုပါတယ္။

            ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ေနရတဲ႔ အေၾကာင္းကေတာ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝမွာ လိပ္ျပာဆိုတာ ဘယ္လိုသေဘာမ်ဳိးရွိသလဲ။ ဘယ္လို စိတ္ဓါတ္ခြန္အားမ်ဳိးကို ေပးသလဲဆိုတာ သမီး နားလည္ေစခ်င္လို႔ပါ။ သူ႔ကိုဝယ္ေပးထားတဲ႔ ေသာ္တာေဆြ ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ထဲက “မွန္ကန္ျခင္း နဲ႔ ရဲရင္႔ျခင္း” ဆိုတာကို ေနာက္တေခါက္ေလာက္ ထပ္ဖတ္လိုက္ရင္ ပိုသေဘာေပါက္သြားပါလိမ္႔မယ္။ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း ေျပာတဲ႔ ခြန္အားရွိေသာစာ ဆိုတာမ်ဳိး ေရးခ်င္ရင္ စာေရးသူမွာလည္း စိတ္ဓါတ္ခြန္အားရွိေနဖို႔ လိုသတဲ႔။ လိပ္ျပာသန္႔ေနဖို႔လိုသတဲ႔။ အမွန္တရားဘက္က ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ဖို႔ လိုသတဲ႔။ အဲ႔ဒါေတြ ျပည့္စုံလာတဲ႔အခါ ဆႏၵာဂတိ၊ ဘယာဂတိ၊ ေမာဟာဂတိ၊ ေဒါသာဂတိ အစရွိတဲ႔ အဂတိတရားေလးပါးနဲ႔ ေရးစားေနသူ အြန္လိုင္းေပၚက သူရဲေကာင္းမ်ားကို ကိုယ္နဲ႔ အတန္းအစား မတူေၾကာင္း သေဘာေပါက္သြားၿပီး သနားဂရုဏာစိတ္နဲ႔ ဥေပကၡာျပဳႏိုင္လာပါလိမ္႔မယ္။

           အခုေျပာတဲ႔အ အတန္းအစားဆိုတာမ်ဳိးဟာ ဟိုးအစက ေျပာခဲ႔သလို ဘယ္ဆိုင္မွာ စားတယ္။ ဘယ္ေလာက္တန္မွ စားတယ္။ ဘယ္လိုအဆင္႔အတန္းမ်ဳိးနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္တယ္ဆိုတဲ႔ အတန္းအစားမ်ဳိးကို မဆိုလိုပါဘူး။ သူတို႔ေရးေနတဲ႔စာေတြရဲ႕ စိတ္ရင္းေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ။ ကိုယ္ေရးေနတဲ႔စာေတြရဲ႕ စိတ္ရင္းေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ။ အဲသည္ အတန္းအစား အဆင္႔အတန္းကို ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ပဲ ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားပါတယ္။ သမီးက လမ္းေဘးစာေတြကို ရြံသလို ကိုယ္ကလည္း ေပါက္ပန္းေလးဆယ္ အေျခအျမစ္မရွိပဲ ဆိုက္ဝါးလုပ္တဲ႔စာမ်ဳိးကို ရြံပါတယ္။ သူတို႔ပရိသတ္နဲ႔သူတို႔ ႏွစ္သက္တဲ႔သူေတြ၊ နားမလည္တဲ႔သူေတြ ရွာေဖြဖတ္ရႈၾကမွာ သိေပမယ္႔ ကိုယ္႔သမီးကိုေတာ႔ ဆိုင္ႀကီးဆိုင္ေကာင္း ေၾကးထိုက္ဖိုးတန္ ေတြမွာ လိုက္ေကၽြးသလို သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ စာေကာင္းေပမြန္ေတြကိုပဲ ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အဓိက သိေစခ်င္တာကေတာ႔ သူ႔အေဖဟာ လမ္းေဘးက ေပါေပါပဲပဲ အစားအေသာက္ေတြ စားတတ္ေသာက္တတ္သူ cheap person တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ဒါေပမယ္႔ ကေလကေခ် အစုတ္ပလုပ္ မဟုတ္တမ္းတရားေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတဲ႔  cheat person တစ္ေယာက္ မဟုတ္မွန္း သိရင္ေတာ္ပါၿပီ။

            တကယ္ေတာ႔ စာေရးတယ္ဆိုတာ သူ႔အေဖရဲ႕ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးျခင္းအမႈနဲ႔ စာေရးရန္ လိုအပ္ေသာကိရိယာမ်ားကို ဝယ္ယူႏိုင္ေလာက္ေသာ ဝင္ေငြလည္း မရပါဘူး။ ကိုယ္႔ရွိတာေတြ အားလုံး သူမ်ားေပးထားလို႔ လူတန္းေစ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ စာေရးတဲ႔အလုပ္အေပၚမွာ သူ႔အေဖထားတဲ႔ ခံယူခ်က္၊ ေစတနာ၊ လိပ္ျပာ၊ အားထုတ္မႈ ဆိုတာေတြကေတာ႔ တစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုလို႔ တန္ဖိုးမရွိဘူး ထင္ေနမွာကို စိုးပါတယ္။ အေနစုတ္ေပမယ္႔ ေရႊထုပ္တဲ႔ ျမပုဝါႀကီးပါကြယ္။ ေရာင္းစားဖို႔ေတာ႔ မစဥ္းစားနဲ႔။ သမီးအေမကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ ဝယ္တဲ႔သူ မရွိဘူး။ သူေတာင္ ေရာင္းမ်ားဝယ္မွား ဘယ္နားထားရမွန္းမသိတဲ႔ နတ္အိုးကြဲႀကီး အဖတ္တင္ေနတာ မဟုတ္လား။ လူကို ဘယ္လိုအတန္းအစားမန္း မသိမွာစိုးလို႔ ကိုယ္႔သမီးေရွ႕ကိုယ္ မ႑ပ္တိုင္ တက္ျပလိုက္တယ္ကြယ္။ ခုႏွစ္ရက္သားသမီးအေပါင္း ေသာက္ျမင္အႀကီးႀကီး ကပ္ၾကေစကုန္သတည္း။

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...