Thursday, May 21, 2015

“မရမက ခဏခဏ လာသာလာပါ ဆရာသမား”

          ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ္ႀကီးျပင္းလာခဲ႔တဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ အေသြးအေရာင္ေတြစုံလင္တဲ႔ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လိုပဲ ဘာသာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ စရိုက္ေပါင္းစုံ သူ႔အဖြဲ႔နဲ႔သူ စုံလင္သက္ဝင္လို႔ေနပါတယ္။ အိမ္ေနာက္ေဖးက လွမ္းၾကည့္ရင္ ၄၈ လမ္းထဲက အာရဗီစာသင္တဲ႔ ပလီေက်ာင္းကေလးကို ျမင္ရတယ္။ ၄၇ လမ္းထဲမွာေတာ႔ ေပါင္းထုပ္ႀကီးေတြ မုတ္ဆိပ္ျဖဴႀကီးေတြနဲ႔ ပန္ခ်ာပီမိသားစုေတြ ေနၾကတယ္။
ေနမေကာင္းလို႔ရွိရင္ေတာ႔ ၄၅ လမ္းထပ္က ေဒါက္တာပရာဆပ္ဆိုတဲ႔ ပန္ခ်ာပီဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ ျပေလ႔ရွိတယ္။ သိမ္ျဖဴလမ္း ဆစ္ခ္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေဘးက ဂုရုနာနတ္ဆိုတဲ႔ အခမဲ႔ေဆးခန္းမွာလည္း ျပလို႔ရတယ္။ အဲ႔ဒီမွာလည္း ပန္ခ်ာပီ ဆရာဝန္မေတြပဲ ထိုင္တာ။ ၄၆ လမ္းထိပ္မွာေတာ႔ အာရိယဆမာ႔ခ်္ လို႔ေခၚတဲ႔ ဟိႏၷဴအဖြဲ႔အစည္းခန္းမ ရွိတယ္။ ၄၈ လမ္းထဲမွာေတာ႔ ဟိႏၷဴဘုရားေက်ာင္း၊ ဗိုလ္တေထာင္ဘုရားလမ္းထိပ္မွာေတာ႔ ရာမကရစ္ရွနားခန္းမေပါ႔။
သူတို႔မဂၤလာေဆာင္ေတြ သြားရတာ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာပဲ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ငွက္ေပ်ာဖက္ခင္းလို႔ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ ပုံၿပီး ေကၽြးတယ္။ ငွက္ေပ်ာဖူးရဲရဲပါတဲ႔ ငွက္ေပ်ာခိုင္ကေလးကို ပင္စည္အရင္းကျဖတ္လို႔ ဟိုဘက္တစ္ပင္ သည္ဘက္တစ္ပင္ ေထာင္ထားတာျမင္ရင္ ဝါးတီးရွိၿပီ လို႔ အလိုလို နားလည္တယ္။ ကိုယ္က ကေလးဆိုေတာ႔ မလိုင္လုံး၊ လဒူမုန္႔၊ မုန္႔တို႔ဆမ္း၊ က်ာနဂ်ဳိမုန္႔ေတြလည္း ခဏခဏ ေကၽြးၾကတယ္။

          မနက္မနက္ဆို ၄၇ လမ္းထိပ္မွာ တိုေရွလုပ္ေရာင္းတဲ႔ ကုလားမႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ အာလူးတိုေရွ၊ ပဲဟင္းတိုေရွ၊ မဆလာတိုေရွ၊ ဆီတိုေရွ၊ ေထာပတ္တိုေရွ၊ ၾကက္ဥတိုေရွ၊ စုံလို႔။ သူ႔တိုေရွေလးေတြက ေမႊးေနတာပဲ။ ညိဳတိုတိုအမႈန္႔ေလးေတြ ျဖဴးလိုက္ရင္ ခ်ဳိေနတာပဲ။ ေနာက္ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ႔မွ မယ္မင္းႀကီးမ အခ်ဳိမႈန္႔ကေလးေတြဟာ ထန္းလ်က္ခဲကို မႈန္႔ေနေအာင္ ေထာင္းထားတာမွန္း သိတယ္။ စာကေလးေခြ၊ ေျမပဲနဲ႔ မုန္႔ၾကြပ္ေက်ာ္ကေလးေတြကို ငရုပ္သီးစပ္စပ္နဲ႔ ေမႊထားတဲ႔ ဂ်ေလဘီဆိုတာေလးလည္း စားလို႔ေကာင္းတာပဲ။ မႏၱေလးဟာ တရုတ္အေသြးနဲ႔႔ ေစြးေစြးနီတယ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ဟာ အိႏၵိယသားေတြနဲ႔ အေရာင္စူးစူး အနံ႔စူးစူး ရွိလိမ္႔မယ္။ အရပ္ထဲ လည္ေဆာ႔ေနတဲ႔ ကေလးပီပီ သူတို႔ေနတဲ႔အိမ္ဆိုရင္ တံခါးဝမွာ ႀကဳိးတန္းကေလးနဲ႔ သီထားတဲ႔ တမာရြက္ေျခာက္ကေလးေတြ ျမင္ရုံနဲ႔ သိတယ္။ ကိုယ္တို႔မေမြးခင္ကတည္းက သူတို႔ရွိေနတယ္။ သူတို႔က တစိမ္းေတြ မဟုတ္ဘူး။ ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိး၊ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ။ မတူတာဆိုလို႔ အေနအစား၊ ဘာသာစကား၊ ဓေလ႔ထုံးစံကေလးေတြပဲ ရွိမယ္။ သည္အသက္သည္အရြယ္အထိ တစ္ခါမွသူတို႔နဲ႔ အျငင္းအခုန္ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားတာမ်ဳိး မရွိဖူးဘူး။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ခင္ခင္မင္မင္ ေလးေလးစားစားပဲ ေနၾကတယ္။ အဲ႔ဒါ မေကာင္းဘူးလား။

          အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ၃၉ လမ္းမွာ ေနတဲ႔အခါက်ေတာ႔ သူတို႔ေတြအလယ္မွာ သြားေနရတာနဲ႔ ဘာမွ မထူးဘူး။ ကိုယ္တို႔တိုက္ တစ္တိုက္လုံး အဲသည္ဘာသာဝင္ေတြခ်ည့္ပဲ။ ဘာျပႆနာမွ မရွိခဲ႔ပါဘူး။ လမ္းပိတ္ၿပီး တရားပြဲေတြလုပ္ရင္ ကိုယ္ကေတာင္ ၾကားထဲက အားနာေနမိေသး။ လမ္း ၃၀ ပတ္ခ်ာလည္က မီးသီးမီးေခ်ာင္းဆိုင္ေတြ၊ မဂိုလမ္းက ေဆးဆိုင္ေဆးခန္းေတြဘက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ပါဦး။ ဦးထုပ္ျဖဴနဲ႔ျခဳံထည္နက္တို႔ကမာၻကို ေရာက္ေနသလား မွတ္ရမယ္။ ဘယ္သူကမွ က်ဴးေက်ာ္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔လည္း ကိုယ္မေမြးခင္ ပေဝသဏီကကို ရွိႏွွင္႔တာ။ တခ်ဳိ႕ပလီႀကီးေတြရဲ႕သက္တမ္းဟာ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူတဲ႔ႏွစ္ထက္ ေစာတယ္။ ကိုယ္႔ဘုရင္ကို ရတနာဂီရိ ပို႔သလိုပဲ မဂိုဘုရင္ကိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔ဆီ ပို႔ထားတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုယ္ေတြကသာ ဟိုကို မလိုက္ႏိုင္တာ။ မဂိုေတြကေတာ႔ စၾကာသြားရာ ဗိုလ္ေျခပါခဲ႔လို႔ မဂိုလမ္း လို႔ေတာင္ ေခၚစရာ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္ေလ။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ႀကီးရဲ႕ သမိုင္းထဲမွာ သူတို႔အေၾကာင္းေတြ ခ်န္ထားလို႔ မရဘူး။ မယ္သုန္ နဲ႔ ေပါက္စီ “ဂုဏ္ရည္မတူ” က ကတည္းက ခ်ဳိတကူးကေလး ရန္ကုန္သားျဖစ္ေနပါၿပီေကာ။

          ကိုယ္႔အဖိုးအဖြားေတြ တစ္သက္၊ ကိုယ္႔အေဖအေမေတြ တစ္သက္၊ ကိုယ္႔တစ္သက္၊ သည္လိုပဲ အတူတူေနလာခဲ႔ၾကတာ နွစ္လေတြရွည္ၾကာခဲ႔ၿပီဆိုေတာ႔ သူတို႔တေတြရဲ႕ မ်ဳိးရိုးစဥ္ဆက္ကလည္း ကိုယ္ေတြနဲ႔ သီးျခားစိမ္းကား မေနပါဘူး။ ေခါင္းရင္းအိမ္ကမိသားစုဆို သူတို႔က ေမာင္နွမကိုးေယာက္၊ ကိုယ္တို႔က ေမာင္နွမေျခာက္ေယာက္ အၿပဳိင္းအယိုင္း၊ အရြယ္ေရာက္၊ အသီးသီး အိမ္ေထာင္ရက္သားက်၊ သားေတြသမီးေတြ ပြားစီးလာၾကတာ။ အဲ႔သေလာက္ ခင္ခင္မင္မင္ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္လာၾကတဲ႔ မိသားစုလူမႈအသိုင္းအဝိုင္းေတြၾကားမွာ စိတ္ဝမ္းကြဲျပား ညီညြတ္မႈပ်က္ျပားေအာင္ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္တဲ႔သူေတြ တုတ္ေရာင္းဓါးေရာင္း လာလာလုပ္ၾကတာ သိပ္ခက္တာပဲ။ လက္ဦးကေတာ႔ ကိုယ္လည္း မသိခ်င္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေပသိ အခုေလာက္ အဓိပၸါယ္ပါတဲ႔ စာကေလး ေရးမိရင္ကို အိမ္ရွိသမွ် မေအေတြႏွမေတြ ကုလားနဲ႔ ေပးစားခံရမတတ္ မ်ဳိးဖ်က္သစၥာေဖာက္ ကုလားေၾကာက္ႀကီးအျဖစ္ လာ ကေလာ္တုပ္ၾကပါေလေရာ။ သူတို႔ေျပာတဲ႔အတိုင္းသာဆိုရင္ မြတ္စု လို႔ နံမည္တပ္ထားတဲ႔ တို႔အေမလို မုတ္ဆိတ္ဖားႀကီးေတြနဲ႔ အကၽြမ္းတဝင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိေနဖို႔ ေကာင္းတာေပါ႔ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း ကုလားႀကီးေတြဘက္က ဂ်ီဟဒ္လုပ္မယ္႔ စာရင္းထဲမွာ ကိုယ္႔နံမည္လည္း ပါေနမလား မေျပာတတ္ေပါင္။ ေတာ္ၾကာေနရင္း Racist လို႔ လာဆဲလိုက္၊ အစြန္းေရာက္အမ်ဳိးသားေရးဝါဒီ လို႔ လာသမုတ္လိုက္၊ မဆီမဆိုင္ လက္ပဲသား ဓါးနဲ႔ခ်ဳိင္ၿပီး ဆရာဝန္ျဖစ္လ်က္သားနဲ႔၊ ပညာတတ္ျဖစ္လ်က္သားနဲ႔၊
လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈကင္းမဲ႔သူႀကီးအျဖစ္ ေရွ႕တင္ေရာ ေနာက္ကြယ္ပါ
ေထာပနာျပဳၾကပါတယ္။ ေနစမ္းပါဦး။ သူတို႔နဲ႔ကိုယ္နဲ႔ၾကားမွာ ဘယ္တုန္းကမွ ဘာတစ္ခုမွ အေျခအတင္ ကေတာက္ကဆ မျဖစ္ဖူးပါဘူး။ သူတို႔လည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ ကိုယ္လည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ပါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ဘယ္ကလာၿပီး ဘာေတြကို မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရတာတုန္း။ ဘာေတြျဖစ္ခ်င္ေနၾကတာတုန္း။ လို႔ ေမးခ်င္လာပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ အဲသည္ ေက်ာ္ႀကီးမေက် ျဖစ္ေနတဲ႔သူေတြကသာ သူတို႔လည္းမသိ ကိုယ္လည္းမသိတဲ႔ တစိမ္းတရံစာ စစ္စစ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ကေလာင္ေနမွႏ္းမသိတဲ႔ မီးေတြကို ကိုယ္တို႔ဆီသယ္လာၿပီး ကိုယ္႔ဘာသာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနေနတဲ႔ ကိုယ္တို႔ရပ္ရြာကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းခ်င္ေနတာမ်ားလား။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ကုလား နဲ႔ ျမန္မာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ သတ္ျဖတ္ေနမွ၊ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးေနမွ၊ မ်ဳိးခ်စ္ေတြကလည္း ကာကြယ္လို႔ေကာင္း၊ အမွတ္ေတြရ၊ မဲေတြရ၊ ဘဂၤလီေတြကလည္း ဇာတ္ေတြနာ ငိုလို႔ေကာင္း၊ ကယ္မယ္႔သူေတြ႔၊ ေနာ္ေဝ၊ဖင္လန္၊ အဂၤလန္ေရာက္မွာကိုး။

          တကယ္တမ္းေတာ႔ အဲသည္အေၾကာင္းေတြကို သူမ်ားေတြမေရးခင္ ေက်ာက္နီေမာ္မွာ
ျဖစ္စကတည္းက အစဥ္တစိုက္ ေရးခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ဖတ္တဲ႔သူ သိတယ္။ မဖတ္တဲ႔သူ မသိဘူးေပါ႔။ ဘာဆန္းသလဲ။ ႏုတ္စ္အေဟာင္းေတြထဲမွာ ရက္စြဲနဲ႔ ျပန္ရွာရင္ေတာင္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာေတြျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုေရးခဲ႔တယ္ဆိုတာ အသိသာႀကီး။ အခုမွသာ ဘယ္သူကမွ လက္မခံခ်င္တဲ႔ ေရေမ်ာကမ္းတင္ေတြကို ေဘာ္လီေဘာပုတ္ၿပီး ကိုယ္႔ဆီလာထိုးခ်ခ်င္တဲ႔အတြက္ ေခ်းေျခာက္ေတြ ေရလာႏွဴးၾကတာ။ ကိုယ္ေတြျဖင္႔ ဒါမ်ဳိးေတြက ရိုး ဟိုး ဟိုး ေနတာ ၾကာေပါ႔။ ေရးၿပီးသားကိစၥႀကီး အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနမစိုးလို႔
ျပန္ေတာင္မေရးခ်င္။ ေခြးေသေကာင္ပုပ္ဆိုတာ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ တုတ္နဲ႔ထိုင္ဆြလို႔ ေကာင္းတဲ႔အရာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္႔မွာ ေရးခ်င္စရာ၊ ေရးေလာက္စရာ သာသာယာယာ အေၾကာင္းအရာေတြ ျပည့္လို႔။ အဲ႔ဒါႀကီး ေကာက္ေကာက္ေရးလိုက္ရင္ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ႔သူေတြက ငါးရံ႕ျပာလူး ျဖတ္ျဖတ္ခါ အနာေပၚတုတ္က်လြန္္းလို႔။ ကိုယ္႔အာရုံနဲ႔ကုိယ္ သန္႔သန္႔ေလးပဲေနခ်င္တာ။ ေဝါေပၚမွာ ေခြးတစီစီ၊ ယင္တေလာင္းေလာင္း၊ ဝါသနာမပါဘူး။ အဲ႔ဒီလူေတြကိုေၾကာက္လို႔ မေရးပဲေနတာ မဟုတ္ေပါင္။ မခန္႔ကို မခန္႔တာ။ သူတို႔လည္း မႀကဳိက္ရင္ လာမဖတ္ၾကနဲ႔ေပါ႔။ ကိုယ္သည္ေလာက္ အပတ္တကုပ္ ႀကဳိးစားအားထုတ္ ေရးသားေနတာ သည္လိုလူေတြ ဖတ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။သည္လိုလူေတြ ေခ်ခၽြတ္ဖို႔လည္း စိတ္မဝင္စားဘူး။ သူတို႔နဲ႔လည္း ရန္မျဖစ္အားဘူး။ စာေရးတိုင္းေရးတိုင္း ေစတနာတစ္ခုခုကိုသာ ေရွ႕ထားဦးတည္ ေရးသားေနက်မို႔ သည္တစ္ခါလည္းပဲ ေစတနာအရင္းခံတစ္ခုနဲ႔ အနာေဟာင္းတစ္ခု တူးေဖာ္မိပါတယ္။

          ကိုယ္တို႔ျမန္မာေတြဟာ နိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္ရင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပညာရွာမွီးရင္းေသာ္လည္းေကာင္း ေမြးရပ္ေျမကို စြန္႔ခြာၿပီး တစိမ္းေတြရဲ႕ ရပ္ရြာမွာ ခိုလႈံေနၾကရတယ္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ အဲသည္အေၾကာင္းေတြကို တိုင္းတပါးသားက စပ္စုလာခဲ႔သည္ရွိေသာ္ (မေန႔ကဖတ္လိုက္မိတာေတာ႔ အဲသည္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေက်ာင္းမွာ ဒီဘိတ္တင္ ေဆြးေႏြးၾကရမတဲ႔) ကိုယ္တို႔ဆီက သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာေျပာတဲ႔ဟာေတြကို ခိုင္လုံေသာ အေထာက္အထားလုပ္ၿပီး မိုးႀကဳိးပစ္ရာ ထန္းလက္နဲ႔ကာလို႔ မရဘူး။ အစကတည္းက ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ႀကဳိတင္ၾကံစည္ထားသူေတြက မဟုတ္တမ္းတရား ေလွ်ာက္ေရးထားတဲ႔ ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ စာရြက္စာတမ္းေတြနဲ႔ အပင္းသြင္းထားၿပီ။ သည္ေနရာမွာ အခ်က္အလက္ အေၾကာင္းအရာ ခိုင္ခိုင္မာမာ သက္ေသသကၠာယနဲ႔ မရွင္းနိုင္ရင္ ၾကမ္းပိုးက လိပ္ျဖစ္ေတာ႔မယ္။ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေတြ႕ၾကဳံရတဲ႔အထဲက
ေျခေျချမစ္ျမစ္ရွိတာကေလးေတြကို ကိုယ္႔အျမင္ ကိုယ္႔အေတြးအျဖစ္ ေဝငွလိုက္တယ္။ ကိုယ္႔စကားတစ္ခြန္းတည္းနဲ႔ ျမန္မာေတြက်ေနရတဲ႔ သိကၡာေတြ ဆည္တင္ႏိုင္ဖို႔ မေမွ်ာ္လင္႔ပါဘူး။ ျမန္မာေတြ သိကၡာက်ရတာလည္း သည္တစ္ေနရာတည္းမွ မဟုတ္တာ။ မျမင္ဖူးေသာ အရပ္တကာက ခုနစ္ရက္သားသမီးအေပါင္းတို႔ ထင္ခ်င္ျမင္ခ်င္သလို ထင္ျမင္ၾကကုန္။ ကိုယ္ကေတာ႔ ကိုယ္႔ရပ္ကိုယ္႔ရြာမွာ ကိုယ္မေမြးခင္ကတည္းက အတူေနလာသူမ်ားနဲ႔ သဟဇာတ မွ်တစြာေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔ပဲ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ကမာၻႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ရည္ရြယ္ရေအာင္ အလွမယ္ၿပဳိင္ပြဲဝင္ေနတဲ႔သူမွ မဟုတ္တာေနာ႔။

          ရိုဟင္ဂ်ာ လို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ နံမည္သစ္ေပးထားတဲ႔ ဘဂၤါလီေတြဟာ ဘဂၤလား-ရခိုင္နယ္စပ္မွာ ပေဝသဏီကတည္းက ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳမခံရပဲ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ေနလာၾကတာ ျငင္းစရာ မရွိပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသား မိဘမ်ားက ေမြးဖြားလာတာမဟုတ္ပဲ ျမန္မာ႔ေျမေပၚမွာ
ေမြးဖြားရုံသက္သက္နဲ႔ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံေပးလို႔ရတဲ႔ဥပေဒ ျမန္မာျပည္မွာ မရွိပါဘူး။ သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္နဲ႔သူတို႔ အဲသည္အရပ္ အဲသည္ေဒသမွာ ကာလရွည္ၾကာ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကတာ ဘာျပႆနာ ရွိလို႔လဲ။ သူတို႔လည္း လူသားေတြပဲဟာ။ ဘယ္ၿဂဳိလ္ကမွ က်လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ကို လူမ်ဳိးတုန္း သတ္ျဖတ္ေနပါတယ္တို႔၊ ရြာလုံးကၽြတ္ မီးေလာင္တိုက္သြင္းပါတယ္တို႔ ဆိုတဲ႔ ကလိမ္ေစ႔ျငမ္းဆင္ ပုံျပင္ေတြကို ယုံခ်င္ရင္ေတာ႔ တျခား မၾကည့္ပါနဲ႔။ လႊတ္ေတာ္ထဲက ဘဂၤါလီအမတ္ ဦးေရႊေမာင္ ဆီမွာ သူ႔မွတ္ပုံတင္၊ သူ႔မိဘမွတ္ပုံတင္ ေတာင္းၾကည့္လိုက္ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း နဲ႔ ေဒၚခင္ၾကည္က တိုင္းသိျပည္သိ ေမြးထားတဲ႔သမီးတစ္ေယာက္လုံး ၅၉ (စ) နဲ႔ ျငိေနတဲ႔တိုင္းျပည္မွာ သူလိုလူေတြ လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္ေနတာကိုၾကည့္ရင္ အဲသည္လူေတြအေပၚထားတဲ႔ အစိုးရသေဘာထားကို သိသာပါလိမ္႔မယ္။ မေရာက္ဖူးေသးရင္ ဘူးသီးေတာင္ေမာင္းေတာကို အလည္သြားၾကည့္ပါ။ လူနည္းစုကဘယ္သူ လူမ်ားစုကဘယ္သူ၊ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို တရြာလုံးဝိုင္းရိုက္၊ တစ္အိမ္လုံးသတ္ပစ္ၿပီး ေမာင္းထုတ္လိုက္တယ္ ဆိုတာ သိပါလိမ္႔မယ္။ ဘဂၤါလီရြာမွာ ရခိုင္ဆိုတာ မူးလို႔ေတာင္ ရွဴစရာ ရွာမရပါဘူး။ အနံ႔ရတာနဲ႔ သတ္ပစ္တာ။ သည္လူေတြက သူတို႔ကို ရခိုင္ေတြသတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေလွႀကီးစီးလို႔ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ပင္လယ္ထဲကို ထြက္ေျပးတယ္ဆိုတာ ယုံတဲ႔သူေတြကအ တာလား။ လိမ္တဲ႔သူေတြက ပိရိတာလား။

         အခုမွ အသံေကာင္းဟစ္ၿပီး ျမန္မာ လက္ညွဳိးထိုးေနတဲ႔ ထိုင္းေတြဆီမွာ တရားဝင္အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ အန္ဂ်ီအိုေတြ ရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အဲသည္မွာ အလုပ္လုပ္တာပါ။ သူ႔အလုပ္က ဘဂၤါလီေရေမ်ာကမ္းတင္ေတြ ေရာက္လာရင္ ကမ္းေပၚေခၚ ထမင္းေကၽြး၊ အစားအေသာက္ နဲ႔ေရျဖည့္ေပးၿပီး ေလွကို ႏိုင္ငံတကာေရပိုင္နက္ ေရစီးေၾကာင္းထဲေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚသြား၊ အဲသည္ေရာက္ရင္ စက္ျဖဳတ္ၿပီး ေမွ်ာထည့္လိုက္ဖို႔ပါ။ စက္မျဖဳတ္ရင္ ကမ္းျပန္ျပန္ ကပ္လာတတ္တာေရာ၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ လူသစ္ေတြ သြားတင္တာေၾကာင္႔ေရာမို႔ စက္ျဖဳတ္ပါသတဲ႔။ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကို သူ႔ဆီက သတင္းေထာက္က အဲသည္လူေတြကို လက္ခံထားဖို႔ အစီအစဥ္ရွိမရွိ ေမးတဲ႔အခါ “မင္႔အိမ္မွာေနရာအပိုရွိသလား။” လို႔ ေမးပါသတဲ႔။ ဘဂၤါလီေတြ ေရေၾကာင္းသြားလာ ရြက္နာဝါ လုပ္ရတဲ႔အေၾကာင္းရင္းဟာ သူတို႔ပါးစပ္က အလြယ္တကူ စကားျပန္ကို ေျပာတဲ႔အတိုင္း ျမန္မာေတြ ရခိုင္ေတြက သတ္လို႔ဆိုရင္ သူတို႔ကို ျမန္မာစကား ရခိုင္စကား တစ္ခြန္းေလာက္ ေျပာၾကည့္ပါ။ လုံးဝနားမလည္ပါဘူး။ ဘာလို႔ဆိုေတာ႔ ျမန္မာစကား နားလည္တဲ႔ ဘဂၤါလီဟာ တတိယႏိုင္ငံကို ဒုကၡသည္ဗီဇာနဲ႔ေရာက္ဖို႔ ေရေၾကာင္းက သက္စြန္႔ဆံဖ်ား သြားစရာ မလိုပါဘူး။ ကုန္းေၾကာင္းကေန ျမန္မာျပည္တြင္းဝင္ရင္ ပိုက္ဆံအကုန္အက်လည္း သက္သာပါတယ္။ ခ်င္းေတာင္ဘက္က ပတ္သြားမလား။ အမ္းဘက္ကေန တည့္ဆင္းမလား။ ပြဲစားေတြ ျပည့္ေနတဲ႔ေနရာမွာေတာ႔ ေျပာရရင္ အသည္းနာဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသး။ ရဟန္းမွတ္ပုံတင္ကိုင္ထားတဲ႔ ျမန္မာဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက အဲသည္ ထိပ္ျဖတ္သူငယ္ အေယာက္ ၂၀ ေက်ာ္ကို ကိုရင္ဝတ္ေပးၿပီး တစ္ေယာက္ ႏွစ္သိန္း နဲ႔ ရန္ကုန္အေရာက္ပို႔တာ ဖမ္းမိဖူးပါတယ္။ လူကိုလူခ်င္း ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကား ကုန္ကူးတဲ႔အလုပ္ကို လုပ္သူအဖို႔ တိုင္းျပည္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာတရားပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုက္ဆံရမယ္ဆိုရင္ နွစ္ခါ မစဥ္းစားပဲ ေရာင္းစားပါလိမ္႔မယ္။

          အမ္းမွာ နွစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနရတဲ႔အခိုက္ ရဲစခန္းကိုပို႔ေပးရတဲ႔ ရဲေဆးစာ ထက္ဝက္ေလာက္ဟာ ရိုးမေပၚမွာဖမ္းမိတဲ႔ ဘဂၤါလီကေလးေတြကို အသက္စစ္ေဆးေပးရတဲ႔ ေဆးမွတ္ခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ဖမ္းရမွာေတာင္ ေၾကာက္ေနရတဲ႔ဘဝ။ တစ္သုတ္တစ္သုတ္ ဖမ္းမိလိုက္ရင္ ရဲေရာ၊ လဝကေရာ၊ ဆရာဝန္ေရာ၊ အလုပ္ေတြကို ရႈတ္ေနတာပဲ။ သူတို႔က အဝတ္တစ္ထည္ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ လာတာ။ ဝန္ေဆာင္ခက အိမ္ကထြက္လာတုန္းက ပြဲစားကို ေပးလိုက္ၿပီးသား။ ေနာက္တစ္ရစ္က လူ ရန္ကုန္ကိုေရာက္မွ ဖုန္းဆက္လိုက္ရင္ အိမ္ကလူက ပြဲစားကို ေငြေခ်မွာ။ မင္းဘူးအေရာက္ ဘယ္ေလာက္၊ ရန္ကုန္အေရာက္က ဘယ္ေလာက္၊ (ရန္ကုန္မွာ ေနစရာေရာ အလုပ္ပါ ေပးထားမယ္႔သူရွိတယ္။ မသိရင္ စုံစမ္းၾကည့္။) စာအုပ္ထြက္အၿပီး ဘယ္ေလာက္၊ မေလးအေရာက္ ဘယ္ေလာက္၊ အကုန္ သူ႔ေဈးနဲ႔သူ အရစ္က်ေပး၊ ဟိုက ဒုကၡသည္စခန္းေရာက္ရင္ အေကၽြးေက်ေအာင္ဆပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္စာ စားရိတ္ပို႔တာပါ။ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အဆင္ေျပေနတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းႀကီးကို ကိုယ္ေတြသြားဖမ္းလိုက္မိမွ ကုလားအေယာက္ ၂၀ စာေလာက္ကို အခ်ဳပ္ထဲမွာ ထမင္းခ်က္ေကၽြးရေသး။ ေနမေကာင္း ေဆးအလကား ကုေပးရေသး၊ အသက္စစ္ဖို႔ ဓါတ္မွန္ေတြရိုက္(အဲ႔ဒါ ဝန္ႀကီးဌာနက စိုက္ရတာ)၊ အသက္မျပည့္ရင္ လဝကႀကီးေတြကိုယ္တိုင္ ကိုယ္႔စားရိတ္ကိုယ္စား၊ သူ႔စားရိတ္ပါကိုယ္ေကၽြးလို႔ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ ျပန္ပို႔ရပါတယ္။ ျပန္ပို႔တဲ႔လဝကႀကီး အမ္းျပန္မေရာက္ေသးခင္ အဲသည္ကေလးက ေနာက္တစ္သုတ္နဲ႔ ပါသြားျပန္ပါေရာ။ သူတို႔က ျမန္မာစကား ေျပာႏိုင္တာမို႔ ေဆးရုံမွာက်က်နနႀကီး အင္တာဗ်ဴးဖူးပါတယ္။ သူတို႔ကို ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ေနမလား ေမးၾကည့္။ အေသသာခံလိမ္႔မယ္။ မေနဘူး။ ဟိုကိုေရာက္မွ အိမ္ကမိသားစု ေငြျပန္ပို႔နိုင္မွာ။ သူလည္း ဟိုကလူ ေငြလွမ္းပို႔လို႔ ထြက္နိုင္တာ။ ဟိုေရာက္သြားရင္ သူတို႔ဘဝက ကိုယ္တို႔ျမန္မာေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာတယ္။ သနားေအာင္ ငိုျပတတ္ရုံနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ပဲ ထိုင္စားလို႔ရၿပီ။

          အဲသည္လူေတြကို နဂိုတုန္းက မေလးက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံတာပါ။ ဒုကၡသည္စခန္းေတြလည္း ဖြင္႔ထားေပးတယ္။ တတိယႏိုင္ငံေတြမွာ ခိုလႈံခြင္႔ရေအာင္လည္း အင္တာဗ်ဴးေတြ လုပ္ေပးတယ္။ ကိုယ္႔ကို အင္မတန္ေမတၱာထားတဲ႔ ဆရာဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ အဲသည္ ဘဂၤါလီဒုကၡသည္စခန္းမွာ အလုပ္လုပ္တာပါ။ သာဓုပါဗ်ာ။ သူတို႔က လက္ခံေလ။ ေနာက္ထပ္ လူလားေျမာက္လာသမွ်  ဒုကၡသည္ အေလာင္းအလ်ာကေလးေတြ ဝင္လာမစဲ တသဲသဲ ရွိေလေပါ႔။ မီးပြဳိင္႔မွာ ေတာင္းစားတဲ႔ သားသည္အေမကို ေပးရကမ္းရသလိုပ။ သူေငြဝင္လမ္းေျဖာင္႔ေလေလ၊ ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးေတြ လိုက္ရွာၿပီး ေန႔စားနဲ႔ ငွားစားေလေလေပါ႔။ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားတဲ႔သူေတြကပဲ လူသားခ်င္း ကၽြန္ျပဳၿပီး ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားတဲ႔သူေတြကို အားေပးအားေျမွာက္ ျပဳရာေရာက္တာ။ တစ္ရာကယ္လိုက္၊ တစ္ေသာင္းလိုက္လာမယ္။ တစ္သိန္းေလာက္က တန္းစီထားၿပီ။ ကယ္မယ္႔ကယ္လည္း ဘဂၤလားေဒ႕ရွ္ တစ္ႏုိင္ငံလုံး ေခ်ာင္ဆင္းသြားတဲ႔အထိ လို္က္ကယ္ၾကေပါ႔။

         ဒါေပမယ္႔လည္း အခုတေလာမွာ သူတို႔ဆီမလည္း ေပၚလစီေျပာင္းသြားလို႔လား။ ၾကာၾကာဝါးလို႔ ခါးမွန္းသိသြားသလား မေျပာတတ္ဘူး။ လက္ခံရမွာ အင္တင္တင္ ျဖစ္လာပုံရတယ္။ ဘဂၤါလီဆိုတဲ႔အမ်ဳိးကလည္း ကိုယ္တို႔အေခၚဆို ေခၚေတာကုလား ေခၚတယ္ဗ်။ လက္ဖ်ားနဲ႔ တို႔စရာမလိုဘူး။ ၾကည့္ရုံေလး ထိုင္အၾကည့္ခံလိုက္၊ ၾကက္သီးေတြ ထလာလိမ္႔မယ္။ ေခၚေတာၾကည့္ၾကည့္တယ္ဆိုတာ မၾကားဖူးဘူးလား။ အခုေတာ႔ “မင္းမ်က္ဝန္းေလးက ထူးဆန္းတယ္။ မျမင္ႏိုင္တဲ႔ အစြမ္းသတိၱေတြရွိတယ္။” တို႔ဘာတို႔  သာသာယာယာ ေတးသြားကေလးေတြ မဆိုနိုင္ေတာ႔ဘူး။ ေဖာင္ေပၚေမ်ာလာတဲ႔ သမၺဝညီေနာင္ေတြကို ကမ္းကပ္မွာစိုးလို႔ ဝါးလုံးရွည္နဲ႔ လွမ္းတြန္းထုတ္သလို ထုတ္ကုန္ၾကၿပီ။ ဒါ ဘယ္သူ႔အျပစ္ရွိရဦးမလဲ။ ခါတိုင္း ျပစ္တင္ေဖဖန္ေနက်  ျမန္မာအစိုးရပဲ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ႔။ ရိုးရာမပ်က္ေလ။ ကိုယ္ေတြက လြန္စြာမွပင္ စိုးရိမ္ပူပန္မိပါေၾကာင္းလို႔ ဟစ္လိုက္ရင္ ဘာတာဝန္မွ မရွိေတာ႔ဘူး။

         တကယ္ေတာ႔ အဲ႔သေလာက္ေတာင္ ထမင္းရည္ပူလာ လွ်ာလႊဲစရာ မလိုပါဘူး။ ေလွေတာ္သားေမာင္ရို႕ ျမန္မာလိုတတ္သလား ေမးလိုက္၊ တတ္ရင္ ဘာမွမလုပ္နဲ႔ အစီးလိုက္ သည္ျပန္ပို႔။ သူတို႔ရပ္ရြာ မွည့္တစ္ေပါက္မစြန္းပဲ ေရာက္ေစရမယ္။ ဘယ္႔ႏွယ္လဲ။ ျပန္လာမလား ေမးၾကည့္လိုက္။ သည္ျပန္ရမွာစိုးလို႔ ျမန္မာေတြက သူတို႔ကို သတ္ပါလိမ္႔မယ္လို႔ မူလက်ီသြန္နီလုပ္ေနတာကို ယုံရင္လည္း ကုလသမဂၢမဟာဝန္ရွင္ေတာ္မင္းႀကီးကိုယ္တိုင္ ဦးစီးလို႔ ေမာင္းေတာအေရာက္ ပို႔ေတာ္မူ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ထြက္ရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ပို႔ေၾကး။ ကိုယ္က အဲသည္အလုပ္ လုပ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ စိုးရိမ္မကင္းဘူးဆို။ ပို႔မယ္႔ပို႔ ကူးတို႔ေရာက္ေအာင္သာ ပို႔ခဲ႔ပါေလ။ ခမ်ာမ်ား သနားစရာ။ ႏိုင္ငံတကာက မူဆလင္ညီေနာင္အခ်င္းခ်င္းေတြ ညွာတာေထာက္ထားလို႔ အကူအညီမ်ား မစခ်င္ပါတယ္ဆိုလည္း သာဓုပါေမာင္။ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ပါ ပိုပိုသာသာေလး လွဴခဲ႔တန္းခဲ႔ပါ။ တစ္ေယာက္ကယ္လိုက္ရင္ ဆယ္ေယာက္ထပ္ထြက္လာမွာဆိုေတာ႔
ေညာင္ေစ႔ေလာက္လွဴၿပီး ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ ကုသိုလ္ရပါလိမ္႔မယ္။ သည္လိုမွ မဟုတ္ပဲ ဘယ္သူေတြ ဘာလုပ္လုပ္ ျမန္မာအစိုးရကိုမွ အားရပါးရ ကေလာ္တုပ္ခ်င္တာဆိုရင္ေတာ႔ ဘရားဗိုး ဝမ္းစမိုး တခဲနက္ကို ေထာက္ခံအားေပးပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မဆဲလည္း ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ဆဲေနရတာ အာေတာင္ေညာင္းလာၿပီ။ ခမ်ားတို႔ တလွည့္ဆဲေတာ႔ က်ဳပ္တို႔ အနားရတာေပါ႔။ ကိုယ္႕ရဲ႕ ႀကဳိးစားမႈေၾကာင္႔ တစ္ခုခု အရာထင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားလိမ္႔မယ္လို႔ေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အထင္မႀကီးလိုက္ပါနဲ႔ေလ။ ကုလသမဂၢဆိုတာေတာင္ ဘယ္သူကမွ ဖင္ၾကားမညွပ္ေတာ႔တာ ၾကာေပါ႔။ မနက္ျဖန္က် ေလွတစ္စီး ထပ္ဆိုက္လာဦးမွာ။ သည္တစ္ခါ ဘယ္တြန္းထုတ္ၾကမလဲ စဥ္းစားထား။

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...