Friday, September 4, 2015

💘ျမစ္မင္းေတြကိုခ်စ္ျခင္းဖဲြ႔ေလသူ ေမွာ္ဆရာတေယာက္ရာဇဝင္ အပိုင္း ၂ 💘

Music Crazy Te Te Tar Tar's photo.

ကိုေန၀င္း (ေမာင့္လျပည့္၀င္း)က တည္းခိုအေျချပဳေနသည့္ ကာလျဖစ္သည္။ ကိုေအာင္တင္ဦးက သီခ်င္းေခြ အသံသြင္းမည္။ သီခ်င္းေတြ ၀ယ္မည္ ျဖစ္လာသည္။ ဤတြင္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ရွိ တစ္ဦးတည္းေသာ ေခတ္ၿပိဳင္သီခ်င္းေရးသူ သူ(ကိုသွ်ပ္)ႏွင့္ အဆင္ေျပခဲ့သည္။ ‘အခါလြန္မိုး’ အပါအ၀င္ သီခ်င္း ၄ပုဒ္ကို က်ပ္တစ္ေထာင္ႏွင့္ ေရာင္း၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ‘အခါလြန္မိုး’ သည္ သူေရးစက သီခ်င္းနာမည္ မရွိေသးေခ်။ ၿပီးေတာ့ ဂီတသံစဥ္ကလည္း ယခုကဲ့သို႔ မဟုတ္ေသး။
သံၿပိဳင္ (Chorus) ပိုဒ္တြင္…‘ခုေတာ့ ေ၀းၾကၿပီေမ xxx ခုေတာ့ ေ၀းၾကၿပီေလ xxx ခုေတာ့ ေ၀းၾကၿပီ တို႔ႏွစ္ဦးသား xxx ႏႈတ္ဆက္မ်က္ရည္ေလးမ်ား xxx အားလံုး မသိေအာင္သိမ္းထား xxx ပန္းကေလး မႏြမ္းေအာင္ xxx မိုးစက္ေလးမ်ားအစား xxx သြန္းေလာင္းလိုက္ပါလား’ ဟူ၍ျဖစ္သည္။
သူ(သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္) ေအာင္တင္ဦးကို ေရာင္းေတာ့မွ ‘အခါလြန္တဲ့မိုးမို႔ အၿငိဳးနဲ႔႐ြာ’ ဟူ၍ ျပင္ဆင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤ ‘အခါလြန္တဲ့ မိုးမို႔ အၿငိဳးနဲ႔႐ြာ’ ဟူေသာ သီခ်င္းစာသားကိုပင္ ေအာင္တင္ဦးတို႔က ျပင္ဆင္ခ်င္သည္ဆို၍ သူႏွင့္ အႀကီးအက်ယ္ ျပသနာျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ သူသည္ သူ႔သီခ်င္း၊ သူ႔အႏုပညာကို ဘယ္ေတာ့မွ အထိမခံတတ္သူ။ ‘ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မရွိဘဲ သိကၡာရွိခ်င္ေသးသတဲ့’ ဆိုသည့္ ပုဂၢိဳလ္။ ခုလည္းပဲ သီခ်င္းေရာင္းခ က်ပ္တစ္ေထာင္တိတိ။ သူဘာလုပ္မည္ ထင္ပါသနည္း။ ရန္ကုန္စံရိပ္ၿငိမ္မွာ ေနခဲ့စဥ္ ‘႐ႈမ၀’ မဂၢဇင္းပါ ကဗ်ာအတြက္ ရသည့္စာမူခ က်ပ္ ၁၀ ကို ေငြလႊဲျဖင့္ မိခင္ကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ကန္ေတာ့ခဲ့သည့္ လင္းထက္ (၀ါ) သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္ ခုတစ္ခါျဖင့္ ဘာလုပ္ခဲ့ပါသလဲ။
တစ္ၿမိဳ႕လံုးက သူခ်စ္ခင္သူ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ေခၚသည္။ ပုသိမ္ င၀န္ျမစ္ကမ္းေဘးမွ ဖြင့္လွစ္ခါစ ‘သီတာဦး’ အမည္ရွိ ေရေပၚစားေသာက္ဆိုင္၏ ဘားတြင္ ႀကိဳက္တာကို ႀကိဳက္သေလာက္ ေသာက္ေစခဲ့သည္။ က်ပ္ ၁၀၀၀ ဆိုသည္မွာ ထိုကာလက အေတာ္မ်ားေသာ ပမာဏ။ ဘီယာတစ္လံုးမွ ၈ က်ပ္ ၅၀ ျပား၊ ရမ္တစ္ပက္ ၄ က်ပ္ ၄၀ ျပား၊ က်ပ္ ၁၀၀၀ ကို ကုန္ေအာင္ကို ေပ်ာ္ပြဲဆင္ခဲ့သူပါပင္။ မနက္ျဖန္အတြက္ သူ ဂ႐ုမစိုက္။ ဒီလိုႏွင့္ ေမာ္လၿမိဳင္ႏွင့္ ရန္ကုန္၊ ပုသိမ္ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ သြားေနခဲ့သည္။ ပုသိမ္က သူ႔တပည့္ေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို စာေတြ မၾကာမၾကာေရးပို႔၊ သူကိုယ္တိုင္ ႏႈတ္ဆက္ပြဲမ်ား ရွိသည့္ ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္လမ်ားတြင္ ျပန္ျပန္ေရာက္ေရာက္ လာတတ္စၿမဲ။ သူပါ၀င္တီးခတ္စျမဲ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။
ဂီတသည္လည္းေကာင္း၊ ဂီတာသည္လည္းေကာင္း သူႏွင့္ ဘယ္ေတာ့မွ မကင္းကြာခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။
ေမာ္လၿမိဳင္သို႔ သူအၿပီးေျပာင္းသြားေပမယ့္ သူ႔အေၾကာင္းကို သူေျပာျပလို႔ သိေနရသည္။ စာေတြထဲက ျဖစ္သည္။ သူသည္ တကယ္ေတာ့ Arranger ဂီတစီမံခန္႔ခြဲသူသာ ျဖစ္ခ်င္သူ။ သူကား သီခ်င္းဆိုသူ မဟုတ္။ သီခ်င္းေရးမည္။ ဂီတေတြ တပ္ဆင္မြမ္းမံေပးမည္။ လွပေသာ သူ၏ အႏုပညာကို သူ တၿမိန္႔ၿမိန္႔ ပီတိက် ခံစားမည္။ သူက ဒါပါပဲ။ ဒီလိုႏွင့္ သူပထမဆံုး အသံသြင္းျဖစ္ေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ ေျပာျပ၍ သိခဲ့ရသည္။ သီခ်င္းဆိုသူ မဟုတ္။ တီးခတ္သူ Drummer အျဖစ္ႏွင့္တဲ့။ Local Talent အစီအစဥ္အတြက္ ေစာခူဆဲ၏ အစီအမံျဖင့္ သူတို႔ Excellence တီး၀ိုင္း အသံသြင္း အေတြ႔အၾကံဳ ျဖစ္သည္။ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ သူတို႔ တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ ၀ိုင္း။ ဂီတာတီးတာက ကို G.K ဆိုသည့္ သီခ်င္းေရးသမား၊ သူက Drummer … ပထမဆံုး တီးရတာက Clift Richard ရဲ႕ Devil Women ျဖစ္ခဲ့သည္။
၁၉၈၁ ႏို၀င္ဘာမွာ မိသားစု ေမာ္လၿမိဳင္ ေျပာင္းခဲ့ေပမယ့္ ပုသိမ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့သူ သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္၊ ခုေတာ့ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ တီး၀ိုင္းေထာင္ႏိုင္တဲ့ ကာလ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူ၏ ေပးစာမ်ားအရ အဆိုေတာ္တစ္ဦး သူ႔သီခ်င္းေတြကို အလကားေတာင္းတဲ့ အေၾကာင္း၊ ကိုဘြဲ႔မွဴးတို႔နဲ႔ ရံပံုေငြပြဲတစ္ပြဲလုပ္မယ္ ဆိုတာေတြ၊ ဆရာဦးေအာင္စိုးထံမွာ သီအိုရီ သင္ေနတာေတြ သိလာရသည္။ သူ႔မွာ ဘာအခက္အခဲႏွင့္ နာက်ည္းစရာေတြ ရွိသည္မသိ။ ‘သူဂီတကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ၿပီ’ လို႔ ပုသိမ္ႏွင့္ ပက္သက္သည့္ သူ႔မိတ္ေဆြ၊ တပည့္၊ ဆရာမ်ားအား ေၾကညာခဲ့ေသးသည္။ ‘‘သူ ဂီတကို လံုး၀၀ါသနာ မပါေတာ့ဘူး၊ စြန္႔လႊတ္လိုက္ၿပီ” တဲ့။ ဘယ္သူကမွ မယံုၾကည္ပါ။ သူကား လိမ္ညာတတ္သူ၊ ၾကြား၀ါတတ္သူ၊ လွ်ိဳ႕၀ွက္တတ္သူမွ မဟုတ္တာ။ သူက ေျပာစရာ မက်န္ေအာင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတတ္သူ၊ လံုး၀ အားမနာတတ္သူ၊ မလိုအပ္လွ်င္ ဘာမွမေျပာတတ္သူပဲ။
ယခု သူမရွိေတာ့မွ သူ႔ရဲ႕ေၾကကြဲခန္း၊ ေပါက္ကြဲခန္းေတြကို မိခင္ႀကီး ေဒၚျမရင္ႏွင့္ သူ႔ညီ ကိုေအာင္မ်ိဳးဟိန္း တို႔က ေျပာျပမွ သိရေတာ့သည္။ သူသည္ သူတစ္ပါး၏ သိကၡာႏွင့္ ဂုဏ္သေရကို ေစာင္ထိန္းသူပဲ ျဖစ္ပါ၏။ ကြယ္လြန္သည္အထိ ထိုအေၾကာင္းကို တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ် မေျပာခဲ့ေပ။ သူ(သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္) ေမာ္လၿမိဳင္ေျပာင္းကာစ ‘ေမာ္လၿမိဳင္’ ဂီတရပ္ကြက္ အေျခအေနကို သူ႔ညီက ဤသို႔ ေျပာျပေလသည္။
“ေမာ္လၿမိဳင္မွာက ‘ေ႐ႊ’ဆိုတဲ့ တီး၀ိုင္းက နာမည္ႀကီးတယ္။ ေနာက္ ကိုျမေသာင္း (ဂ်က္ျမေသာင္း) ဦးစီးတဲ့ 747 လည္း နာမည္ႀကီးပါပဲ။ ကိုေလး (သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္)က Bass တီးတယ္၊ G.K (ကိုဗလဆိုခဲ့တဲ့သီခ်င္း ေရးခဲ့သူ) က ဂစ္တာ၊ ကိုစိုးၫြန္႔ (G.K ရဲ႕ ညီ)က ဂစ္တာ၊ Drum က ကိုေအာင္စိုး…၊ သူတို႔၀ိုင္းက Excellence တဲ့ဗ်၊ အဲဒီ Excellence နဲ႔ သီခ်င္းဆိုခဲ့တဲ့ ကို …(နာမည္ေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ၊ သူလည္း အခုမရွိေတာ့ဘူး၊ ဆံုးသြားပါၿပီ) က ကိုေလး သီခ်င္းေရးတယ္ ဆိုတာကို သိသြားၿပီး သူဆိုမယ္ ေခြသြင္းမယ္ဆိုၿပီး စီစဥ္ခဲ့တာ ေလ။ အဲဒီကာလက No.No တို႔ ‘ခြင့္မျပဳ’ တို႔ေပါ ့… ကိုေလးဆိုျပေတာ့ အသံသြင္းမယ္ ျဖစ္လာတာပါ။ ကိုေလးက Parts ေတြ ခြဲေတာ့တယ္။ Aces နဲ႔ တီးဖို႔။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကိစၥက ပ်က္သြားခဲ့ပါတယ္”
သူ႔အတြက္ ႀကီးစြာေသာ ရည္မွန္းခ်က္ ပ်က္စီးရျခင္းျဖစ္သည္။
“အဲဒီကာလမွာ Excellence က ပ်က္သြားၿပီး Sharp ဆိုတဲ့ အမည္သစ္၊ ၀ိုင္းသစ္ ဖြဲ႔ၾကတယ္။ ကိုေလးက Lead တီးခဲ့တယ္။ သူ႔အႏြံအတာ အင္မတန္ ခံၾကပါတယ္။ သူတို႔၀ိုင္းက သီခ်င္းတိုက္ၿပီးရင္ အရက္ေသာက္ၾကတာပဲ။ အဲဒီကာလမွာ ခုနေခြကိစၥ ပ်က္သြားေတာ့ သူ အရမ္းစိတ္ထိခိုက္ သြားေတာ့တာ။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူတို႔သီခ်င္း တိုက္ၿပီး ေသာက္ၾကေတာ့ ကိုေလးဟာ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ Rum တစ္လံုးလံုးကို တစ္ခ်က္တည္း ေသာက္ခ်လိုက္တာ”
ဤကား အံ့ၾသစရာ ျဖစ္ပါသည္။ ပုသိမ္တြင္ ဤသို႔ အရက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ လက္လြတ္စပယ္ သူမေသာက္ပါ။ သူ႔ေရာင္းရင္းေတြ အကုန္လဲကုန္ခ်ိန္ေတာင္မွ သူက ဂီတာေလးႏွင့္ သီခ်င္းတီးရင္း က်န္ခဲ့ႏိုင္သူပါ။ သူအေတာ္ စိတ္ထိခိုက္လို႔ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ယခုျဖစ္ရပ္ အရင္ကေရာ သူ ဘာေတြက်ဆံုးခဲ့ပါသလဲ။ သူက Composer သန္႔သန္႔လုပ္ခ်င္သူ၊ သူက Arranger လုပ္မည့္သူ၊ သူက လိုအပ္လွ်င္ Player ၊ သီခ်င္းဆိုခ်င္သူ မဟုတ္တာ သူႏွင့္ နီးစပ္သူေတြ သိခဲ့သည္။ ဒါေတာင္ သူက တကယ့္အဆိုေကာင္းသူပင္။ မွတ္မိပါေသးသည္။ Shore of Peace အဖြဲ႔၀င္ အတီးသမားမ်ား တစ္ေယာက္ တစ္ပုဒ္စီ သီဆိုေပးပါဟု ပုသိမ္ေကာလိပ္မွ ဌာနမွဴးမ်ား၊ ပါေမာကၡမ်ား၊ အေဆာင္မွဴးမ်ားက ေတာင္းဆိုလွ်င္ တစ္ေယာက္ တစ္ပုဒ္စီ အနည္းဆံုး ဆိုေပးရသည္။ ဤတြင္ သူ (သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္)ကား တကယ့္ပီပီျပင္ျပင္ ဆိုႏိုင္သူျဖစ္ေၾကာင္း သိရေတာ့သည္။
သူ ပထမဆံုး ဆိုခဲ့သည္က ရီတာစိုး၀င္း၏ သီခ်င္း ၂ ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။ ‘ပေလးဘိြဳင္ရဲ႕ ပေလးဘိြဳင္’ ေတးစုတြင္ ပါခဲ့သည့္ ‘လွ်ိဳ႕၀ွက္အခ်စ္’ ႏွင့္ ‘သြားႏိုင္တယ္’ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ တကၠသိုလ္ ေအးေမာင္၏ ‘ပုန္းလို႔မေနနဲ႔ ကြယ္’ တို႔ ျဖစ္၏။ သူေရးေသာ သီခ်င္းမ်ားကုိမူ သူ ဘယ္ေတာ့မွ မဆိုျပခဲ့ေပ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ ေပးဆိုသည္။ ထိုကာလ ပုသိမ္ေကာလိပ္တြင္ ‘ေ၀းသြားတဲ့အခါ’ အမည္ရွိ သူ႔သီခ်င္းကေတာ့ အေဆာင္ညမ်ား၊ ကန္သံုးဆင့္တစ္၀ိုက္၊ ထိုမွ ပုသိမ္ေကာလိပ္ထြက္ ဂစ္တာသမား ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား၏ သီခ်င္း ျဖစ္ခဲ့သည္။
ေမာ္လၿမိဳင္ေရာက္မွ ဒီလို သူရမ္အရက္တစ္လံုးလံုး တစ္ခါတည္း ေသာက္ခ်ပစ္လို္က္သည္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ … သူ႔အေမကို ဘာမွမေျပာဖို႔မွာရင္း သံလြင္ျမစ္ထဲ ဆင္းသြားခဲ့သည္ဟု သိခဲ့ရေတာ့သည္။ ဤေဆာင္းပါး အစပိုင္းက ပါခဲ့ၿပီးသည့္အတိုင္း သူ႔အေမက သူ႔ကို ကယ္တင္ခဲ့ေလသည္။
သံလြင္ကား သူ႔ကို မဖ်က္ဆီးႏိုင္ခဲ့ေခ်။
“သူက အေရးသမားပဲ လုပ္ခ်င္တာ၊ အဆိုသမား မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ အဲဒီမွာ ငါလည္း ရွိစုမဲ့စုေလးေတြ စုၿပီးေတာ့ ေပါ့ကြယ္ …၊ ေရာ့ …သား … ဆိုၿပီး ေငြႏွစ္ေသာင္းခြဲလား မသိဘူး … ေပးလိုက္ေတာ့တာ၊ အဲဒါနဲ႔ သူရန္ကုန္ကို တက္ခဲ့ေတာ့တာပဲ”
ေမာင္သန္းထြန္းစိုး၊ ေမာင္ေက်ာ္ျမင့္လြင္၊ ကိုဘဲဥ၊ ကိုသွ်ပ္ မွသည္ ထူးအိမ္သင္ အျဖစ္ ခရီးအစပ်ိဳးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထူးအိမ္သင္အေၾကာင္း ဤေနရာတြင္ မေဖာ္ျပေတာ့ပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ သူ႔နာမပညတ္မ်ား မတူခဲ့သလို၊ အေျခအေန၊ စိတ္ထားမ်ားလည္း မတူေတာ့၍ပင္၊ ‘ထူးအိမ္သင္’ ဟူသည္ကား ဖြဲ႔သီစရာမလို ေသာ ‘ကမၻာေျမ၏ ေတး’။
“ကမၻာေျမ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ ပန္းပြင့္ေတြ ဆုေတာင္းေန’ ဟူ ၍ ၾသကာသေလာကကို ခ်စ္မက္တြယ္တာသူ ျဖစ္ေလသည္။ သူသည္ မည္သည့္ကာလတြင္ မည္သို႔ဖန္တီးရမည္၊ မည္သို႔ ျဖည့္္ဆည္းရမည္ကို အလြန္သိသူ။
သူ႔ဖခင္ႀကီး ဦးထြန္းျမင့္ကေတာ့ …
“ဒီပံုက ငါကိုယ္တိုင္ ႐ိုက္ထား၊ ကူးေဆးထားတာ၊ Contact ကူးထားတာကြာ…၊ သားသား (ထူးအိမ္သင္) ၁၃ ႏွစ္ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္ ရွိမွာေပါ့၊ ေမာင္ဆု (သူ႔ညီအငယ္ဆံုး မင္းဆုမြန္) က ၁၉၇၂ ခုႏွစ္မွာ ေမြးတာဆိုေတာ့ ၈ လသားေလာက္ ရွိၿပီေပါ့။ မတ္တတ္ မရပ္ႏိုင္ေသးလို႔ ေနာက္ကေနခ်ီထားရတာ’’ ဟူ၍ သူ႔မိသားစု ပံုေလးကို ျပရင္း …
“ဟိုတုန္းက ပုသိမ္မွာ ဓာတ္ပံုဆရာ ဘယ္သူေတြရွိလဲဆိုေတာ့ သမ၀ါယမက ကိုလွျမင့္ရွိတယ္၊ ‘ေမေအာင္’ တို႔အေဖ ေၾကးမံု၀င္း ကိုတင္ၫြန္႔၊ ေမာ္စကိုဗစ္ကားစီးတဲ့ ၀င္းခ်စ္ဓာတ္ပံုတိုက္က ကိုလွေမာင္တို႔ပဲ ရွိတာ၊ တို႔ပုသိမ္ ‘ဗဟို’ ဓာတ္ပံုတိုက္က ကင္မရာေတြဟာ ငါ့ဟာေတြခ်ည္းပဲ။ ဗဟိုပိုင္ရွင္ ‘အာသာ’ ဆိုရင္ ‘အာသာ ငါ့ကို ကင္မရာ တစ္လံုးေပးစမ္း’ ဆိုရင္ ‘ဦးထြန္းျမင့္ အဲဒီမွာ ႀကိဳက္တာယူသြား’ ပဲ အရင္က Flash Gun သိပ္မသံုးေသးဘူကြ” လို႔ သူရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးကိုၾကည့္ရင္း ေျပာျပရွာသည္။
“သားသားမွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္ကြာ … သူနဲ႔ငါ တိုင္ပင္ထားတာေတြ ရွိတယ္၊ ‘မိုးေဇာ္ကို’ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဆရာေလးကို သူက Notes သင္ေပးမယ္၊ မိုးေဇာ္ကိုက သူ႔ကို ဆိုင္း၀ိုင္းအေၾကာင္းရွင္းျပၿပီး တီးေပးမယ္၊ သူတို႔ အဲဒီအစီအစဥ္အတြက္ ခ်ိန္းထားၾကတာ၊ ဘာမွ မၾကာေသးဘူး၊ သူဆံုးမယ့္ႏွစ္ပါပဲ”
ဖခင္တစ္ေယာက္၏ ေၾကကြဲျခင္းကား၊ ဣေႁႏၵရသည္ ဆိုေပမယ့္ ႀကိတ္မွိတ္ခံစား ေျဖသိမ့္ေနရျခင္းမွာမူ မသက္သာလွပါေပ။
သူတို႔၏သား၊ သူတို႔၏ အစ္ကိုႀကီးကား ‘ထူးအိမ္သင္’ အျဖစ္ မိသားစုအတြက္သာမက၊ ျမန္မာျပည္အတြက္၊ ထိုမွတစ္၀ ကမၻာေျမအတြက္ သီခ်င္းမ်ား၊ အႏုပညာမ်ား၊ ႏွလံုးသားမ်ားစြာအတြက္ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ ေပးဆပ္ သူျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။
“ေၾသာ္ … ဒီသားကို ေမြးရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္ကာလက နည္းလြန္းအားႀကီးပါတယ္ကြာ … လူတစ္ေယာက္အတြက္ အနည္းဆံုးေတာ့ အသက္ ၅၀ ေလာက္ေနရရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ … ခုဟာက ၄၀ ျပည့္႐ံုေလး ရွိေသးတာ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ သူ႔ကို စိတ္ေက်နပ္တဲ့အထိ မျပဳစုလိုက္ရဘူး”
ဖခင္၏ အသံ တိမ္၀င္သြားေလၿပီ။
အနမ္းတစ္ခုအတြက္ လြမ္းသူ႔မ်က္ရည္မ်ားကား ဘယ္သူ႔အတြက္ ျဖစ္ေတာ့မည္လဲ၊
“ငါ နားမယ္ဆိုရင္ … နားလို႔ရၿပီ … ငါ ပုသိမ္မွာ ျခံေလးတစ္ျခံ၀ယ္ၿပီး ကေလးေတြကို Music သင္ေပးမယ္ ကြာ” လို႔ ေျပာခဲ့ရွာသူကား ေအးခ်မ္းၿငိမ္းသက္စြာ သံသရာ ခရီးရွည္ႀကီးကို ထြက္ခြာသြားရွာေလၿပီ။
‘သံလြင္’ က တရားျပ၊ တရားခ်တာကို လက္ခံခဲ့သူ၊ ‘င၀န္’ က ေထြးေပြ႔ခဲ့သူ၊
‘ဧရာ၀တီ’ ကို တပ္မက္ခဲ့သူအတြက္ သူ႔စကားတစ္ခြန္းကိုပဲ ဂုဏ္ျပဳေဖာ္ျပလိုက္ပါရေစ။
“ငါတို႔က အဆိပ္ျပင္းတဲ့၊ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ အေကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ေနရမွ အရသာရွိတာကြ၊ ဒီအေကာင္၊ ဒီအရာကို တို႔ႏိုင္ေနရရင္ ဘယ္ေလာက္ အရသာရွိသလဲ” ဟူသတည္း။
သူသည္ အဆံုးစြန္အထိ အေၾကာက္အလန္႔ မရွိသူ၊ အႏၱရာယ္ကုိေတာင္ အရသာခံတတ္၊ အလွရွာတတ္သူပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
သိမ္းတင္သား
နရီသစ္မဂၢဇင္း၊ အတြဲ(၁)၊ အမွတ္(၁၀)၊ (၁၁)
ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္။

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...