Thursday, September 17, 2015

“ဆနၵရဲ႕စြမ္းအား”

         တရားဥပေဒအရ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ကုိယ္သူနဲ႔ သူ႔အခြင္႔အေရးေတြကို သူ႔ဘာသာ ကာကြယ္ႏိုင္ၿပီ လို႔ ယူဆတဲ႔႔ အသက္အရြယ္ကို ၁၈ နွစ္မွာ ထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက အသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵသေဘာထားကို အျခားမည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ စိုးမိုးျခယ္လွယ္ ခ်ဳပ္ကိုင္ပိုင္ဆိုင္ျခင္း မရွိရပါဘူး။ ခၽြင္းျခက္ေတြေတာ႔ ရွိတာေပါ႔။ စိတ္ေပါ႔သြပ္ေနသူ၊ သတိခ်ဳိ႕ယြင္း လြတ္ကင္းေနသူ၊ အစရွိသည္ျဖင္႔။ ကာယကံရွင္ ဆႏၵမပါရင္ ဆရာဝန္ေတြေတာင္ “ငါ နင္႔ အသက္ကိုကယ္ေနတာ” ဆိုၿပီး သူသေဘာမတူတဲ႔ ကုသမႈေတြ အတင္းအက်ပ္ေပးလို႔မရပါဘူး။ ကၽြန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ဆႏၵကို သခင္မပိုင္ဘူး။ သားသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ဆႏၵကို မိဘမပိုင္ဘူး။ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ဆႏၵကို သူ႔ဌာနအႀကီးအကဲ မပိုင္္ပါဘူး။ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵကို ကာခ်ဳပ္ႀကီးမပိုင္ပါဘူး။ တိုင္းသူျပည္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ဆႏၵကို သမၼတႀကီး မပိုင္ပါဘူး။
သူတို႔ဟာ အစဥ္အဆက္ လိုက္နာဆက္ခံခဲ႔ေသာ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ႔ထုံးတမ္းမ်ားအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ အထက္မွ ေပးအပ္ထားေသာ လုပ္ပိုင္ခြင္႔အာဏာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ လိုက္နာက်င္႔သုံးအပ္ေသာ တရားဥပေဒမ်ားအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေအာက္လက္ငယ္သားအေပၚ အမ်ားဆႏၵျဖင္႔ စီမံဆုံးျဖတ္ခြင္႔ရွိေသာ္လည္းပဲ အဲသည္အမ်ားဆႏၵဆိုတာ သူတစ္ဦးတည္းရဲ႕ သေဘာဆႏၵကို သူ႔ေအာက္ကလူအားလုံး လိုက္သေဘာတူေပးရတာမ်ဳိး မဟုတ္ရဘူး။ စစ္တပ္မွာေတာ႔ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕အမိန္႔ဟာ အခရာမို႔ အားလုံး လိုက္နာက်င္႔သုံးဖို႔ အရိုးထဲစြဲေနေအာင္ ေလ႔က်င္႔သင္ၾကားေပးထားေပမယ္႔ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားအတြက္ဆိုရင္ အမိန္႔ လို႔ မသုံးရပဲ ဥပေဒကဲ႔သို႔ အာဏာတည္ေသာအမိန္႔ လို႔ ေျပာင္းသုံးရတယ္ မဟုတ္လား။ ဆိုလိုတာက ဥပေဒဆိုတာ အမိန္႔ထက္ ခိုင္မာတယ္။ ၾသဇာရွိတယ္။ ဥပေဒအထက္မွာ အမိန္႔နဲ႔ လာစြက္ဖက္လို႔ မရပါဘူး။ ဥပေဒျပဳအာဏာ၊ တရားစီရင္ေရးအာဏာ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာဆိုတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ လက္ကို ဝကြက္အပ္ထားရတာ မဟုတ္ပဲ တစ္ခုအေပၚတစ္ခု အေက်ာ္အနင္း အလႊမ္းအမိုး မရွိေအာင္ Check and Balance နဲ႔ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းရပါတယ္။ အင္း။ ဘာမွလည္း အထူးအဆန္းမပါဘူး။ လူတိုင္းသိၿပီးသားကိစၥေတြကို ဆရာႀကီးလိုလို သဘာႀကီးလိုလိုနဲ႔ လူရွိန္ေအာင္ေလေဖာေနတယ္။ ဟုတ္သားပဲ။ အခုေျပာခဲ႔သမွ်ကိစၥေတြဟာ ေျပာရတာ လြယ္လိုက္တာ။ ငါးမိနစ္ေတာင္ မၾကာဘူး။ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႔က်င္႔သုံးေနၾကတဲ႔အခါ ေျပာသေလာက္ လြယ္လို႔လား။ တစ္ေခါက္ေလာက္ ျပန္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။ ဘယ္အခ်က္ဟာျဖင္႔ ခၽြင္းခ်က္မရွိ လက္ေတြ႔က်က် အေကာင္အထည္ေဖာ္ က်င္႔သုံးႏိုင္ၿပီလဲ လို႔။

         ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ဟာ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးနဲ႔ နယ္လွည့္ကုသမႈေတြလိုက္ေပးတဲ႔အခါ ကိုယ္တို႔ဌာနအႀကီးအကဲက ရစရာမရွိေအာင္ ႀကိမ္းေမာင္းေျပာဆိုၿပီး ထုေခ်လႊာေတာင္းတာကို ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္ထိုင္နားေထာင္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ သူေျပာတဲ႔စကားေတြမ်ား နားထဲကေတာင္ မထြက္ဘူး။ “ခင္ဗ်ားက ေဆးထြက္ကုရေအာင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ားပိုင္လို႔လား။ က်ုပ္တို႔ဌာနက ခြင္႔ျပဳခ်က္မရရင္ ဘယ္ကိုမွ လိုက္ကုခြင္႔မရွိဘူး။ ခင္ဗ်ားပညာ ခင္ဗ်ားဘြဲ႔ေတြဟာ ဝန္ႀကီးဌာနကပိုင္တာ။ ဝန္ႀကီးဌာနက သေဘာမတူရင္ ဘာတစ္ခုမွ လုပ္ခြင္႔မရွိဘူး။” တဲ႔။ သူေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္။ ေနာင္ကို ဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ ခြင္႔ျပဳခ်က္နဲ႔ ေက်းလက္ေတာရြာေတြကို ကြင္းဆင္းကုသဖို႔ ဆရာဝန္ေတြ အမ်ားႀကီး လႊတ္ေပးသားပဲဟာ။ တစ္ခုပဲ။ ကုသမႈခရီးစဥ္ကို စီစဥ္သူကေတာ႔ အာဏာရႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးက ျဖစ္ေနတာ။ အဲသည္ပါတီႀကီးဟာ အာဏာရတာမို႔လို႔ အစိုးရအဖြဲ႔ႀကီးအေပၚလည္း အာဏာပိုင္ဆိုင္တယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြအေပၚလည္း အာဏာပိုင္ဆိုင္တယ္။ သူျဖဴမွျဖဴ သူမည္းရင္ မည္းရမယ္တဲ႔။ သူ႔အရပ္ သူ႔အရိပ္ေအာက္မွာ သူလုပ္တာ မွန္တယ္ေလ။ မေက်နပ္ရင္ မလုပ္ႏို္င္ရင္ အခ်ိန္မေရြး ထြက္စာတင္လို႔ရသားပဲ။ ဘယ္သူကမွ အတင္းအက်ပ္ ဆြဲမထားဘူး။ မထြက္ႏိုင္ေသးသ၍ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ကၽြန္မတို႔အားလုံး ဆႏၵေတြတူညီပါတယ္ ဂီးေဆာင္ေက်ာင္းနဲ႔ေပါ႔။

         ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္ဗ်။ သည္လိုလုပ္တာ မတရားဘူး။ မွားမွန္းလည္းသိတယ္။ ခံလည္းမခံခ်င္ဘူး။ အခု ကိုယ္႔ကို ေျပာေနတာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္း မသိတဲ႔ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္အတြက္ (သူက ဖုန္းနဲ႔ ႀကိမ္းေနတာ) အခန္းထဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင္႔ရင္း ၾကားမိတဲ႔ကိုယ္က “ငါ ထြက္စာတင္ပလိုက္ရ မေကာင္းရွိေတာ႔မယ္။” လို႔ ေတြးေနမိေပမယ္႔လည္း ေသြးေအးသြားတဲ႔အခါ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ကိုယ္သာ သူ႔ေနရာမွာဆို တကယ္ ထြက္နို္င္သလား။ မထြက္နို္င္စရာ ဘာအေၾကာင္းရွိသလဲ။ ေျဖးေျဖးေပါ႔ေအ။ ကိုယ္နဲ႔ ဘာဆိုင္တာလိုက္လို႔။ ကိုယ္႔မွာ နို္င္ငံျခားခရီးသြားဖို႔ အကုန္စီစဥ္ၿပီးေနၿပီ။ ဒါေလး အဆင္ေျပေနတာပဲ ေက်းဇူးတင္စမ္းပါဦး။ သူတို႔ခ်င္း ကိစၥ ထဲထဲဝင္ဝင္ ကိုယ္သိတာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔။ စိတ္ေပါ႔သြပ္ေနတဲ႔သူေတာင္ မဆိုင္တဲ႔အေပါက္ ဂလိုင္နဲ႔ေခါက္မွာ မဟုတ္။ ကြကိုေနစမ္းပါေလ။ သူမ်ားစိတ္ကို အျပစ္မတင္ပါဘူးေနာ္။ အင္မတန္ ေလက်ယ္ၿပီး စကားႀကီးစကားက်ယ္ေတြ ေျပာေနတဲ႔ ကိုယ္႔စိတ္ ကိုယ္႔သေဘာကိုပဲ ေျပာေနတာ။ ကိုယ္တို႔ဝန္ထမ္းေတြကို မလႈပ္ႏို္င္ေအာင္ တုပ္ေႏွာင္ခ်ဳပ္တည္းထားတာ ေမ်ာက္ဘိုးစိန္လို ႀကိမ္ကေလးတစ္ေခ်ာင္းတည္းနဲ႔ မဟုတ္ဘူး။

         ဗုဒၶဘာသာေတြမွာ အနႏၱေက်းဇူးရွင္ငါးျဖာ ခင္ပြန္းႀကီးက ဆယ္ပါးပဲ ရွိေပမယ္႔ ကိုယ္တို႔ျမန္မာဝန္ထမ္းေတြအတြက္ကေတာ႔ ပသရိုက်ဳိး ခိုကိုးအပ္ေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ရင္ ရြာေတာ္ရင္ နယ္ေတာ္ရင္ ေတာင္ေတာ္႔ရွင္ေတြ မ်ားလွပါတယ္။ မိဆိုင္ဖဆိုင္ အပိုင္ရိုးရာနတ္ေတြက ေမ႔ေမ႔ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ထားမိလို႔ ဘာျပသနာမွ မရွိဘူး။ အထက္လူႀကီးက ကိုယ္႔ကို ျမင္ေတာင္မျမင္ဖူးဘူးဆိုရင္ အမိမဲ႔သားေရနည္းငါးထက္ဆိုးလိမ္႔မယ္။ ပသရတာက ဘာမွ အပန္းႀကီးတာလည္းမဟုတ္။ ဟိုကေျမွာက္စားလို႔ ေတာက္ၾကြားသြားခဲ႔ရင္ မိဘေမာင္ဘြား ေဆြမ်ဳိးမ်ားပါ စားမကုန္ေသာက္မကုန္ ကုံလုံၾကြယ္ဝ လက္လက္ထသြားတာမ်ား ဘိုးဘိုးေအာင္ ဘိုးမင္းေခါင္ေတာင္ သူ႔ေလာက္ မ ႏိုင္မွာမဟုတ္။ နတ္တို႔၏သေဘာ ကိုယ္တိုင္ထြက္ၿပီး ေက်ာ္လို႔ေလွာ္လို႔ ျဖစ္မလား။ ေအာက္လက္ငယ္သား မ စ လိုက္မယ္။ အေဖႀကီးသားတို႔ အရွည္ႀကီးစားဖို႔။ ရိုးရာသာမပ်က္ေစနဲ႔။ ေပါက္တယ္ေနာ္။ ဟြင္း ဟြင္း ဟြင္း။

         ဝန္ထမ္းအႀကီးအကဲေတြအေပၚ ႏိုင္ငံေတာ္က အပ္ႏွင္းထားတဲ႔ အခြင္႔အာဏာတစ္ရပ္နဲ႔ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔အခါမွာ ေက်ာသားရင္သား ကြဲကြဲျပားျပား မထားႏိုင္ရင္ ကိုယ္႔ေနာက္ေက်ာ ဓါးနဲ႔ထိုးမယ္႔သူေတြခ်ည့္ ျဖစ္ကုန္မွာေပါ႔။ ေခတ္ကာလ ေအာက္လက္ငယ္သားမ်ား ေလွ်ာ႔မတြက္ေလနဲ႔။ ဖင္သားနဲ႔တင္ ဘဝပ်က္သြားမယ္။ ဘာမွတ္လို႔လဲ။ အဲ႔ေတာ႔ ဘယ္လူႀကီးမဆို ဌာေနရပ္ရြာမဟုတ္ပဲ သူစိမ္းေတြရဲ႕အလယ္မွာ မိုးက်ေရႊကိုယ္လုပ္ေတာ႔မယ္ၾကံရင္ လူေမြးတဲ႔ဆီက အရင္စရပါတယ္။ သူ႔ရပ္သူ႔ရြာ သူ႔အထာ ကိုယ္လည္းသိတာမဟုတ္။ ကိုယ္႔ဘာသာ ပညာေတြ မိုးပ်ံေအာင္ေတာ္ေနလည္းပဲ သူ႔အရပ္သူ႔ဇာတ္ ဘယ္လိုဆိုတာသိမွ မီးစင္ၾကည့္ကလို႔ရမယ္ေလ။ အဲ႔ဒီအခါမွာ အလုပ္ထဲက ဆရာတပည့္ဆက္ဆံေရးဟာ သင္ယူမႈသင္ၾကားမႈေတြနဲ႔ ဘာမွမပတ္သက္ေတာ႔ပဲ သစၥာေပး သစၥာခံ အင္အားစုေဆာင္းမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္လာတယ္ဆိုလည္း မမွားဘူး။ သစၥာေရစင္ေတြကေတာ႔ ကိုယ္ေသာက္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပုလင္းလွလွေလးေတြနဲ႔ ဆက္ရတာ။ ေမတၱာေရွ႕ထား ဂါရဝတရားနဲ႔ ဆက္တာမို႔ ေမတၱာေရစင္လို႔ ေခၚခ်င္လည္းေခၚေပါ႔။ ကဲပါေလ။ အဲသည္ေရစင္ေလးျဖန္းၿပီး ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္းႀကီး ရီေဝေဝအသံနဲ႔ ဆက္သာကလိုက္ၾကပါစို႔။ ေမာင္႔အသည္းႏွလုံးကို သူသာပိုင္။ မူပိုင္ရွင္မႀကီး မမခိုင္။ ဆႏၵမဲေလာက္မ်ားေတာ႔ ဘာအဖိုးတန္လို႔ စကားထဲ ထည့္ေျပာရမွာတုန္း။ ဟုတ္ဘူးလား။

          သူမ်ားအေၾကာင္းေတြ ေျပာေနတာ ရပ္ၾကပါစို႔ကြယ္။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းပဲ ကိုယ္ေျပာရေအာင္ပါ။ ကိုယ္ဟာ အစိုးရအလုပ္ထဲမွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိၿပီ။ ကိုယ္႔အထက္အရာရွိတိုင္းကို ရိုေသပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း “အိမ္မွာပဲေနခ်င္တယ္ေမေမ” တို႔၊ “ေရႊထြက္တဲ႔အရပ္ကို ပို႔ေပးပါေဖေဖ” တို႔၊ တစ္ခါမွ အပူမကပ္ဖူးဘူး။ လႊတ္တဲ႔အရပ္ကို သြားလိုက္တာပဲ။ ေက်းဇူးေတာင္တင္မိေသး။ ကိုယ္႔ဘာသာဆို ဘယ္လိုမွ အေရာက္အေပါက္ ရွိမွာမဟုတ္။ အခုလို စာေတြေရးႏိုင္တဲ႔ အသိဥာဏ္နဲ႔ ရင္႔က်က္မႈရတာ ႏိုင္ငံေတာ္ေက်းဇူး။ ေရာက္တဲ႔အရပ္မွာ ရွင္သန္ႏို္င္ေအာင္ႀကဳိးစားတယ္။ အဲသလို ရွင္သန္ဖို႔ မစြန္းရင္းေရာ ကန္စြန္းခင္းေရာ အကုန္ကင္းတယ္လို႔ ေရးခဲ႔ဖူးတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား အလုပ္ထြက္ဖို႔ ကိစၥၾကဳံလာရင္ ဖုတ္ဖက္ကေလးခါ ေငါက္ကနဲ ထထြက္သြားလို႔ရမယ္ လို႔ ထင္ခဲ႔တယ္။ လခအားျဖင္႔လည္း ဘာမွမက္ေလာက္စရာမရွိ။ အခြင္႔အေရးအားျဖင္႔လည္း ဘာမွထူးထူးျခားျခား မခံစားရ။ ဒါေပမယ္႔လည္း အခုထက္ထိ မထြက္နိုင္ေသးဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အဲ႔ဒါ မထူးဆန္းဘူးလား။ သမီးကေတာ႔ ေျပာလိမ္႔မယ္။ “မထူးဆန္းပါဘူး။ အစကတည္းက အလုပ္မက္တယ္ေလ။ အလုပ္မွအလုပ္ အလုပ္ၿပီးအလုပ္ ျဖစ္ေနတာ ဘယ္ထြက္ခ်င္ပါ႔မလဲ။” လို႔။ ကိုယ္႔သမီး ပညာရွိႀကီးစကားကလည္း ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ပါတယ္ကြယ္။ မွန္ဆို သူေမြးကတည္းက အရိပ္ၾကည့္သလိုၾကည့္လာတဲ႔ သူ႔အေဖစိတ္ သူအသိဆုံးေပါ႔။ ဟုတ္တယ္။ သူ႔အေဖက အလုပ္ေတာ္ေတာ္မက္တာပဲ။

           ကိုယ္ဟာ အလုပ္ထဲမွာ ဘာကို မခြဲနိုင္မခြာနို္င္ မက္ေနတာလဲ။ အလုပ္လုပ္ေနရတာကို မက္ေနတာေလ။ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္တစ္ေယာက္အျဖစ္ လူနာေတြကို ခြဲတဲ႔အခါခြဲတယ္။ ခြဲစရာမလို မခြဲပဲကုတယ္။ ကိုယ္႔လူနာေဆာင္ကလူနာေတြဟာ ကိုယ္႔အလုပ္။ ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္ လုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ႏို္င္ငံေတာ္က တာဝန္ေပးၿပီး အခြင္႔အာဏာ အပ္ႏွင္းထားတယ္။ အလုပ္ထြက္ရင္ အဲသည္အာဏာႀကီး ျပန္ေပးရလိမ္႔မယ္။ အျပင္မွာ ခြဲခ်င္ ခြဲစားေလ။ အစိုးရေဆးရုံေတြေပၚမွာေတာ႔ လာမခြဲနဲ႔ေတာ႔။ အဲသလိုမ်ဳိး လက္ထဲက လုပ္ပိုင္ခြင္႔ေတြ ျပန္သိမ္းလိုက္တဲ႔အခါ သက္ျပည့္ပင္စင္ယူသြားတဲ႔ ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးမ်ားေတာင္မွ က်င္႔သားရေအာင္ အခ်ိန္ယူရမလား မသိဘူး။ အျပင္မွာက ပိုက္ဆံရတယ္။ ေဆးရုံမွာက အလကား ခြဲေပးရတာ။ ဒါေပမယ္႔လည္း ပိုက္ဆံရတဲ႔အလုပ္ကို စြန္႔နိုင္တယ္။ ပို္က္ဆံမရတဲ႔အလုပ္ကို စြန္႔ရတာ ထင္သေလာက္ မလြယ္ဘူး။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတာက ပိုက္ဆံမွ မဟုတ္ပဲကိုး။ ဒါျဖင္႔ ဘာလဲ။ ပေရာ္ဖက္ဆာျဖစ္ခ်င္တာလား။ မဟုတ္ရေပါင္။ မလုပ္ဝံ႔ေပါင္။ ေလာက္ကိုင္ကို ေရာက္ကာစ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္အသစ္ကေလးနဲ႔ ဘူတန္မွာလုပ္လာတဲ႔၊ အမ္းမွာလုပ္လာတဲ႔၊ အခုေလာေလာဆယ္ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးမွာ လုပ္ေနတဲ႔ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ ႏွစ္ပတ္ႏြမ္း သုံးပတ္ႏြမ္းကေလးဘဝဟာ မတူေတာ႔ဘူး။ ခြဲနို္င္တာခ်င္း ကုႏိုင္စြမ္းခ်င္း သိသိသာသာ ကြာတယ္။ အလုပ္ထဲမွာေနေတာ႔ အလုပ္ကသင္ေပးတယ္။ ဂ်ပန္မွာ ႏွစ္လေလာက္ သင္ေပးတာ နတ္ကရာ က်ီးေမာသေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ တကယ္႔ လက္ေတြ႕ ကိုယ္႔ Career အတြက္ လူနာေတြ အရွင္လတ္လတ္ ကုရင္း သင္ယူမွတ္သားခြင္႔ရတာ အလုပ္ထဲမွာေလ။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ အရုပ္နဲ႔သင္တာ၊ လူနာအတုနဲ႔ ဇာတ္ညႊန္းဆြဲၿပီးသင္တာ။ သူတို႔လူနာေတြ လက္ဖ်ားနဲ႔တို႔ခြင္႔မရွိ။ အလုပ္ကထြက္လိုက္ရင္ ဘယ္လိုဆက္သင္ယူမတုန္း။ သင္ထားသမွ် အလဟသ ျဖစ္ကုန္မွာလား။ အနည္းဆုံးေတာ႔ ကိုယ္႔ဘာမွန္းမသိတဲ႔အရပ္မွာ ကိုယ္ဘယ္သူမွန္း မသိတဲ႔သူေတြကို ခခယယ ႏွိမ္႔ခ်ၿပီး ယုံၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ရဦးမယ္။ ဇာတ္ေခါင္းခြဲၿပီး တစ္စင္ေထာင္ခ်င္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ထြက္ကလို႔မွ မရတာ။ (ဒါေၾကာင္႔ ေနာက္တစ္ဇာတ္က ေၾကးပိုေပး အေခၚေစာင္႔ေနတာေလ။)

           ဆိုလိုတာက အခြင္႔ထူး အာဏာထူးေတြကို ခံစားမေနရလည္းပဲ ကိုယ္႔အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈကို ျမတ္ႏိုးအေလးထားသူေတြအဖို႔ အဲသည္နယ္ပယ္ကို အလြယ္တကူ ေက်ာခိုင္းဖို႔ ခက္တယ္ လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဝါသနာဘာဂီ ဆက္တိုင္းမီေတာ႔ ထမင္းနပ္မမွန္တဲ႔ၾကားထဲက ေဗထိဆို လက္ကေလးက ခ်ဳိးၿပီးသား ျဖစ္ေနေရာ။ အလုပ္သံေယာဇဥ္လို႔ နားဝင္ခ်ဳိေအာင္ ေခၚခ်င္ေခၚပါေလ။ သည္ေနွာင္ႀကဳိးႀကီးကို မေျဖေလွ်ာ႔ႏိုင္ေတာ႔ အထက္က ေျပာခဲ႔သမွ် မလိုလားအပ္သည္တို႔ကို က်ိတ္မွိတ္သည္းခံေနရေတာ႔တာပ။ သည္အညွာကို ကိုင္ထားေတာ႔ ဝန္ထမ္းဘဝဆိုတာ သူတို႔ထားရာေန ေစရာသြား၊ အပင္းမ်ားမ်ားဝင္ေလေလ ဆရာ႔ၾသဇာလႊမ္းမိုးေလ။ ၾကားစကားမ်ား မယုံနဲ႔ ေဘးဖယ္ထား။ ခပ္မိုက္မိုက္ခ်စ္ၾကစို႔။ ျဖစ္ကုန္ေရာ။ ေပ်ာ္စရာႀကီး။

            အလို။ စာမ်က္ႏွာ ေလးမ်က္ႏွာေက်ာ္လာၿပီ။ ခုထက္ထိလည္း စုဖုရားအခန္း မလာေသးဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း ငိုခ်င္းနဲ႔ မိုးလင္းသြားဦးမယ္။ မယ္ဖ်ားေခၚေခ်ဦးမွ။ မယ္ဖ်ားက “ဝန္ထမ္းေတြ နီးရာဓါး မေၾကာက္ရခ်င္ရင္ ဓါးမပါတဲ႔ အစိုးရကို ေရြးပါ” တဲ႔။ ေကာင္းပါၿပီ မယ္မယ္။ မယ္ဖ်ားေျပာတဲ႔အစိုးရ ဓါးမပါတာ ေသခ်ာပါၿပီ။ နို႔ေပမယ္႔ သြားမပါတာေရာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ သြားပါရင္ေတာ႔ ဝါးမွာမယ္မယ္။ မဝါးတတ္လည္း ဘလန္ဒါနဲ႔ ေခ်ခြန္႔မယ္႔သူေတြ ေစာင္႔ေနတယ္။ ေလာကႀကီး တပည့္ေမြးမွ ဆရာျဖစ္တယ္ မထင္နဲ႔။ ဆရာေမြးၿပီး တပည့္လုပ္စားမယ္႔သူေတြ တပုံႀကီး။ သားတို႔တစ္သက္ သည္ပုတ္ႀကီးထဲ ဝင္သြားရင္ သည္ပဲေတြခ်ည့္ ျပန္ျပန္ထြက္လာတာျမင္ရလို႔ ရိုးေနၿပီ။ အလဲ႔ ေပ်ာ္ကုန္ၿပီ။ ေပ်ာ္ကုန္ၿပီ။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ရန္ေထာင္လို႔ ဆုိင္းဆရာက ဗိန္းေဗာင္းေတာင္ ပ်ဳိးေပးေနၿပီ။ ျဖစ္ေသးပါဘူး။ မစ္ရွင္ကဘာလဲ။ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ။ ျပန္ၾကည့္ေလ။ သူလုပ္ခဲ႔တာ ငါလုပ္ခဲ႔တာ လာမေျပာနဲ႔။ အခုျဖစ္ေနတဲ႔ စံနစ္ႀကီးကို မလိုခ်င္ေတာ႔ဘူး။ အေျပာင္းအလဲလိုခ်င္တယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘာမွ မစဥ္းစားနဲ႔။ ကိုယ္ကစၿပီး ေျပာင္းလဲပလိုက္။ သူ႔အတြက္ကိုယ္႔အတြက္ သူ႔အတၱ ကိုယ္႔အတၱ အကုန္ေမ႔ပလိုက္။ အေျပာင္းအလဲလိုခ်င္ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ သူ႔ကိုမဲေပးတဲ႔။ ရတယ္ေလ။ သူ႔ေပးလ်က္မွ မေျပာင္းလဲေသးရင္ သူ႔ကိုပါ ေျပာင္းလဲပလိုက္လို႔ရတာပဲ။ သူ႔ကိုမေပးပဲ အရင္လူကိုေပးရင္သာ မေျပာင္းမလဲ ေနၿမဲစားၿမဲ အရင္အတိုင္းပဲ ျဖစ္ေနဦးမွာ။ ဝန္ထမ္းေတြ မလုပ္မရႈပ္မျပဳတ္ ဘဝက လြတ္ခ်င္သလား။ မယ္ဖ်ားကို မဲေပး။ မယ္ဖ်ားမေကာင္းဘူးေနာ္။ ေနာက္မွ စိတ္ႀကဳိက္ထပ္ေရြး။ ဝတ္ထားတဲ႔ လက္ႏွီးစုတ္ႀကီးက အနံ႔တေထာင္းေထာင္း သန္းႀကီးမေတြေတာင္ တြယ္ေနၿပီ။ ဒါႀကီးကို အရင္စြန္႔ပစ္ၿပီးမွ ေနာက္တစ္ထည္ ဆင္လို႔ရမွာေပါ႔။ ဟဲဟဲ စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေနသူေတြက မ်က္ေစာင္းႀကီးေတြ ထိုးၾကည့္သဗ်ား။ သားသားေၾကာက္ေၾကာက္။

           ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ကိုယ္လို လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မျပနိုင္တဲ႔ Utopia စိတ္လွည့္စားမႈကေလးနဲ႔ေတာင္ သံေယာဇဥ္ အမွ်င္မျပတ္ႏိုင္ရင္ တဂၽြမ္းဂၽြမ္းျမည္ေအာင္ အရိုးအရင္းကိုက္ေနရတဲ႔သူေတြ၊ သြားဖုံးျမဳတ္ေအာင္ အဆီတစ္ထပ္ အသားတစ္ထပ္ အီဆိမ္႔ေနတဲ႔သူေတြက စိတ္ေပါ႔သြပ္ ရူးႏွမ္းေနသူေတြမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။ သူတို႔ေနာက္မွာ အက်ဳိးစီးပြားခံစားေနသူ ဇနီးသားမယား ေဆြမ်ဳိးမ်ား ရွိေသးတယ္။ “မင္႔ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ခ်စ္တာ ေဖ႔စ္ဘုတ္ေပၚသာ အာသာေျပတက္ေရးပါေလ။ လက္ေတြ႔ဘဝထဲ သယ္သယ္မလာပါနဲ႔။ တို႔က သည္အစိုးရနဲ႔ပဲ အက်ဳိးေပးပါတယ္။ ေနာက္လူလာလည္း မစားပဲေနမွာမွ မဟုတ္တာ။ အလကား အာရုံေနာက္တယ္။ ဝါသနာပါရင္ အဲ႔ဒီပါတီေနာက္ကလိုက္ၿပီး ဖ်ာအရွည္ႀကီးလိုက္ခင္းေခ်။” ဂလိုဂလို အမွန္အကန္ အားေပးၾကမယ္႔ စကားသံမ်ား ၾကားေယာင္မိပါတယ္။

          ဘယ္႔ႏွယ္ရွိစ ေခ်ေဂြစံဖားကေလး။ ေမာင္ရင္႔ေတာ္လွန္ေရးႀကီးက ဌာနတြင္းစည္းရုံးမႈမွာတင္ တပ္လန္လာပါကလား။ ျဖစ္ေခ်ဘူး။ ေအာက္ေျခကစ စည္းရုံးမွပါေလ။ ေနာက္ေန႔က် အလုပ္သမားေလးေတြကို အရင္ အခ်ဳိသပ္ရမယ္။ ဒါဆို သူတို႔တေတြ မုန္႔ဖိုးေတာင္းေနတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရမွာေပါ႔ေနာ္။ “ေဒၚစုႏိုင္ရင္ မင္းတို႔ မုန္႔ဖိုးေတာင္းစရာ မလိုေတာ႔ဘူး။ လခေတြမ်ားႀကီး တိုးေပးမွာ။” လို႔ ေျပာရမလား။ ေလးတန္းေအာင္တဲ႔ ကုလားေလးေတာင္ ယုံမွာဟုတ္ဘူး။ သူနာျပဳဆရာမေလးေတြကို “ညေလးတို႔ေရ။ ဂ်ဴတီခ်ိန္ေတြ နည္းနည္းေလွ်ာ႔ၿပီး လခကေလး နည္းနည္းေလာက္ တိုးယူရရင္ မေကာင္းဘူးလား။” လို႔ ေမးၾကည့္မယ္။ ျဖစ္ေသးပါဘူး။ “ဆရာ႔ ေဆးခန္းမွာလား။” လို႔ ျပန္ေမးေနမွ ဒုကၡ။ AS ကေလးေတြကို “ေညးတို႔ ေခးတို႔ ဆာဂ်ီေျဖၾကမား။ ၾဆာ လကားစာသင္ေပးမယ္ေလ။” ဆိုကာမွ “ခ်ာ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ခ်ာဂ်င္လုပ္ခ်င္စိတ္ကုန္သြားတယ္ဆို ခ်ာဘာေျပာမလဲ။” ဆို ၿပီးပါေလ႔။ လူနာေတြဘက္ ပတ္ယမ္းၿပီး “ဒမယ္ေနာ္။ ခြဲေတာ႔မယ္ေနာ္။ ေပ်ာက္တယ္ေနာ္။ တစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုဘူး။ မဲထည့္သြား။” လို႔ မ်က္လွည့္ျပ လ်က္ဆားေရာင္းသလို စည္းရုံးလို႔လည္းမရ။ ဒုကၡႀကီးနဲ႔ လွလွကေလးနဲ႔ေတာ႔ ေတြ႔ေနပါၿပီ။

           တကယ္ေတာ႔ (အတည္ေျပာေတာ႔မယ္ေနာ္) ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ သေဘာထားဆႏၵကို လူမ်ားႏိုင္သမွ်မ်ားမ်ား လက္ခံေအာင္ လွည့္ဖ်ားစည္းရုံးသိမ္းသြင္းၿပီး အမ်ားညီလို႔ ဤ ကၽြဲဖတ္ခိုင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူထုလူတန္းစား အလႊာအသီးသီးက နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခါးသည္းစြာက်ိတ္မွိတ္ခံစားခဲ႔ရတဲ႔ ၿမဳိသိပ္ထားေသာ ဆႏၵသေဘာထားေတြ မဖုံးႏိုင္မဖိႏိုင္ ပြင္႔အံေပါက္ကြဲထြက္လာတာပါ။ အဲသည္သေဘာထားေတြကို ကုိယ္လိုခ်င္တဲ႔ ပန္းတိုင္ေရာက္ေအာင္ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိရွိ ဦးေဆာင္ပဲ႔ကိုင္ႏိုင္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ေတာ႔ လိုတာေပါ႔။ ကိုယ္တို႔ျမန္မာျပည္သားသန္းငါးဆယ္က ေဒၚစုတစ္ဦးတည္းရဲ႕ စိတ္သေဘာဆႏၵတစ္ခုတည္းကို တူညီစြာမိန္းေမာလိုက္ပါၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ သန္းငါးဆယ္ရဲ႕ ဆႏၵသေဘာထားေတြကို ေဒၚစုက လားရာဂတိတစ္ခု မွန္မွန္ကန္ကန္ေရာက္ဖို႔ ႀကဳိးစားေနတာ။ တူညီတဲ႔ဆႏၵေတြရဲ႕ ထက္သန္တဲ႔စြမ္းပကားကို သိပ္မၾကာခင္ ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္ လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ေကာင္းက်ဳိးကို လိုလားတဲ႔စိတ္ စိတၱာဓိပတိလည္း ရွိတယ္။ ေကာင္းရာကို ျဖစ္ေစလိုတဲ႔ဆႏၵ ဆႏၵာဓိပတိ လည္း ျပည့္စုံတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ႔ ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ျမတ္ထဲက အဓိပတိပစၥေယာ ဆိုတာကို ကမၻာသူကမာၻသားေတြ အားလုံး မ်က္ဝါးထင္ထင္ ရႈျမင္ႏိုင္ပါေစသားလို႔ သစၥာျပဳဆုေတာင္းပါတယ္ေလ။
Soe Min

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...