Monday, June 1, 2015

ခရမ္းေရာင္ခ်ယ္ရီေတြပြင့္ေသာ ညေနခင္းမ်ား

                    ညေနခင္းသည္ သာေသာင့္သာယာရွိလွသည္။ ၀င္ေတာ့မည္ေန၀န္းက ရဲရဲနီေစြးလ်က္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေ၀့လိုက္သည့္ ညေနေလျပည္ထဲတြင္ ေျမႀကီးကို ေရစြတ္ထားသည့္ ေျမသင္းနံ႔က ပါလာတတ္ေသးသည္။ ဒီလို အခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးစ ဆံႏြယ္ေတြကိုျဖန္႕ကာ အိမ္ေရွ႕ျပတင္းေပါက္တြင္ ထိုင္ေနေလ့ရွိသည့္ မမသႏၱာကို သတိတရ ရွိလွသည္။
                   မမသႏၱာသည္ ကၽြန္မတို႕ အိမ္သို႕ စေရာက္သည့္ ေန႕မွစကာ အိမ္ေရွ႕ျပတင္းေပါက္တြင္ ညေနတိုင္းလိုလို ထိုင္ေနတတ္သည္။ မမသႏၱာ တစ္ေယာက္ ဘာကိုေတြးကာ၊ ဘယ္ကို ေငးေနမည္လဲ ဆိုသည္ကို ထိုစဥ္က မသိတတ္ႏိုင္။
                   "မမတို႕ ၿမိဳ႕မွာ ခုလို ခ်ိန္ဆို ခ်ယ္ရီပန္းေတြပြင့္ေနမွာ။ မမတို႕ အိမ္ေရွ႕က ခ်ယ္ရီပန္းပင္ကေလ သူမ်ားအိမ္က ခ်ယ္ရီပန္းေတြလို အနီေတြ၊ ပန္းေရာင္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ခရမ္းေရာင္ေလး။ သိပ္လွတာပဲ။ တစ္ပင္လံုး ခရမ္းေရာင္ေလ။ သူက အရြက္ရယ္လို႕မွ မရွိတာ"
                   မမသႏၱာေျပာသည့္ ခရမ္းေရာင္ပြင့္ေတြပြင့္သည့္ ခ်ယ္ရီပန္းပင္ႀကီးကို ကၽြန္မမ်က္စိထဲ ျမင္ရံုႏွင့္ပင္ လွလိုက္တာဟု ေတြးမိေနခဲ့သည္။

မမသႏၱာက ကၽြန္မႏွင့္ ညီအစ္မ ႏွစ္၀မ္းကြဲေတာ္စပ္ၿပီး ဘယ္လို အေၾကာင္းရင္းမ်ားေၾကာင့္ သူခ်စ္သည့္ သူ႕ၿမိဳ႕ေလးကို ခြဲလာရကာ ကၽြန္မတို႕ အိမ္မွာ လာေရာက္ေနထိုင္ေနသည္လဲ ဆိုသည္ကို ကၽြန္မ မသိခဲ့။ သိရန္လည္း မည္သူ႕ကိုမွ ေမးမေနဘဲ မမသႏၱာႏွင့္ အတူေနရသည္ကိုပင္ ေပ်ာ္ေမြ႕၍ ေနခဲ့ပါသည္။
                  "မမတို႕သီေပါၿမိဳ႕မွာ မိုးရြာရင္လည္း သိပ္လြမ္းစရာေကာင္းတာ။ေတာင္ေတြရွိေနေတာ့ စိမ္းညိဳ႕ေနတာပဲ။ မိုးေတြက ေတာင္ေပၚမွာ ရြာေနတာကို မမတို႕ဆီကေန ျမင္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မိုးေတြက ေရာက္လာတာ။ အဲဒါကို ေစာင့္ၾကည့္ရတာ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ။ မမျပန္ရင္ လိုက္ခဲ့ေလ။ ၾကည္ ေပ်ာ္မွာပါ"
                  မမက ထိုသို႕ေျပာလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္မက ကိုယ့္အေရွ႕မွာ ေတာင္ေတြရွိေနသေယာင္ေယာင္ထင္ကာ ေယာင္ ၍ပင္ ေမာ့ၾကည့္ရျပန္သည္။ မိုးစက္ေလးေတြမ်ားလာစင္ေတာ့မွာလားဆိုၿပီး ေပ်ာ္ျမဴးခ်င္သလိုလိုျဖစ္ကာ မမသႏၱာတို႕ၿမိဳ႕ေလးကိုေရာက္ဖူးခ်င္စိတ္ေတြျပင္းျပလာခဲ့ျပန္သည္။
                 "မမသႏၱာက ဘာလို႕ ၾကည္တို႕ဆီလာေနတာလဲဟင္"
                  မမသႏၱာကို ေမးမိလွ်င္ မမသႏၱာက သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို ခ်ကာ အေ၀းကိုေငးျပန္သည္။
                "ၾကည္ရယ္.. တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ မမဟာ ဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနရမွန္း၊ ဘယ္သူ႕အတြက္ အသက္ရွင္ေနရမွန္း မသိပါဘူး" ထုိမွ်ေလာက္သာေျပာၿပီး မမသႏၱာရဲ႕ ပါးေပၚတြင္ မ်က္ရည္ဥႀကီးမ်ား တလိမ့္လိမ့္ က်ဆင္းလာသည္။ မည္သည့္အေၾကာင္းရင္းေၾကာင့္ မမသႏၱာ ငိုရသည္ကို ကၽြန္မ မသိေသာ္လည္း မမသႏၱာႏွင့္အတူ ကၽြန္မကပါ မ်က္ရည္က်ရသည္။ ဘာမွန္းမသိပါဘဲလ်က္ သူေတာ့ သိပ္၀မ္းနည္းရွာမွာဟု ေတြးကာ ကၽြန္မ ရင္နာရျပန္သည္။
                မေနႏိုင္လြန္းေသာအခါ မမသႏၱာ အေၾကာင္း အေမ့ကို ေမးရသည္။
                "ျမသႏၱာက သီေပါမွာ နာမည္ႀကီးတယ္ေလ။ လွကလည္းလွ မိသားစု ကလည္း ေငြေၾကးၾကြယ္၀ေလေတာ့ နာမည္ႀကီးတာေပါ့။ ေနာက္ သူတို႕ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းလာတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွိသူတစ္ေယာက္နဲ႕ ရည္ငံၾကတယ္တဲ့။ ဒါကို ခြဲမရေတာ့ အေမတို႕ဆီ ခဏပို႕ထားတာေပါ့သမီးရယ္"
အေမက ထိုမွ်ေလာက္သာ ဆိုသည္။ ကၽြန္မကလည္း အိမ္ေထာင္ရွိသူႏွင့္ ရည္ငံသည္ ဆိုသည့္ မမသႏၱာ ကို ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ သနားသလိုလို၊ မေက်နပ္သလိုလို ျဖစ္၍ေနသည္။
                အပူေငြ႕နည္းနည္းႏွင့္ ေလျပည္ေသြးေသာ တစ္ညေနတြင္ မမသႏၱာက ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးစ သူ႕ဆံပင္မ်ားကို ျဖန္႕ကာ ျပတင္းေပါက္တြင္ ခါတိုင္းလို ထိုင္ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မက မမသႏၱာနားမွာ ခါတိုင္းလိုပင္ထိုင္ကာ သူကဲ့သို႕ အျပင္ကို ေငးေနမိသည္။ မမသႏၱာ၏ ဆံပင္မ်ားကိုျဖတ္ၿပီး တိုက္လာေသာေလထဲတြင္ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္နံ႕သင္းသင္း ေလးလည္းရတတ္သည္။
               "ဒီမွာ စက္ဘီးသိပ္မစီးၾကဘူးေနာ္။ မမတို႕ဆီမွာ စက္ဘီးေတြပဲ အားထားရတာ။ ခုလို ညေနဆို မမက စက္ဘီးစီးၿပီး အျပင္ထြက္တာ။ မမတို႕ဆီမွာ ထင္းရွဴးပင္ေတြလည္းရွိတယ္ေလ။ အဲဒီနားမွာ ခံုတန္းေလးေတြ ခ်ထားတာရွိတယ္။ မမက အဲဒီကို သြားတာ။ အဲဒီမွာဆို ထိုင္လို႕ေကာင္းတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ခုလို သာယာတဲ့ညေနခင္းမွာ ထင္းရွဴးပင္ေတြနား ထိုင္ရတာ သိပ္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတာပဲ"
             "မမသႏၱာမွာ ခ်စ္သူရွိတယ္လား" ကၽြန္မက မသိသလိုေမးေတာ့ မမက ၿပံဳးသည္။ မမသႏၱာ ၿပံဳးလွ်င္ ႏႈတ္ခမ္းေတြတင္မကဘဲ မ်က္လံုးေလးမ်ားကပါ ရီေ၀စြာ လိုက္ၿပံဳးေနတတ္သည္။
             "ရွိတယ္။ မမက သူ႕ကို အစ္ကိုလို႕ေခၚတယ္။ အစ္ကိုက အျမဲတမ္းေနာက္က်တတ္တယ္ ၾကည္ရဲ႕။ မမကပဲ ေစာေစာေရာက္ရတာ။ ဒါေပမဲ့ အစ္ကိုလာရင္ ပန္းေတြျဖစ္ျဖစ္၊ မုန္႕ေတြျဖစ္ျဖစ္ ပါလာတတ္တယ္။ သူအဲ့လို ယူလာရင္ မမက သူေနာက္က်တာကို စိတ္မဆိုးဘဲ ေနလိမ့္မယ္လို႕ သူက ထင္တာေလ။ တကယ္ေတာ့ မမက သူ႕ကို ေနာက္က်လည္း စိတ္မဆိုးပါဘူး
             အစ္ကိုက ေျမျပန္႕က ေျပာင္းလာတာဆိုေတာ့ အေအးဒဏ္ကို မခံႏိုင္ဘူး။ မမနဲ႕ ခ်ိန္းၾကတဲ့အခ်ိန္ကလည္း ညေနခင္းဆိုေတာ့ ေအးတယ္ေလ။ အဲ့လိုဆို အစ္ကိုက စြယ္တာ လက္ရွည္၀တ္၀တ္လာတတ္တာ။ သူ႕ခမ်ာ စြယ္တာ ကလည္း တစ္ထည္တည္းရွိေတာ့ မမက စြယ္တာေတြ အိမ္မွာ ခိုးခိုး ထိုးရတယ္။
             ၿပီးေတာ့ အစ္ကိုကလည္း ၾကည့္လိုပဲစက္ဘီးမစီးတတ္ဘူး။ မမဆီကိုလာလည္ရင္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က လိုက္ပို႕ေပးရတယ္။ မမနဲ႕ အစ္ကိုခ်စ္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာရင္ကိုပဲ အစ္ကိုက စက္ဘီး စီး သင္ေတာ့တာပဲ။ မမကို သူ႕စက္ဘီးေနာက္မွာ တင္ၿပီး စီးခ်င္လို႕တဲ့ေလ"
အစ္ကိုရဲ႕စက္ဘီးေနာက္တြင္ထိုင္လိုက္ကာ ေပ်ာ္ေနမည့္ မမသႏၱာကို ကၽြန္မမ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ကာ ပံုေဖာ္ၾကည့္ေနမိသည္။
             "အစ္ကိုက ဆံပင္ေတြကို တိုကပ္ေနေအာင္ ညွပ္ထားတာ ၾကည္ရဲ႕။ သူ႕ကို စျမင္ျမင္ခ်င္းေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာေလး။ ၿပီးေတာ့ အစ္ကိုက ရယ္ရင္လည္း ႏႈတ္ခမ္းကို တစ္ဖက္တည္း ေကြးသြားေအာင္ ရယ္တတ္တာ။ မဲ့ၿပံဳးလို႕မ်ားေခၚေလမလား။ ဒါေပမဲ့လည္း သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းေနတာပဲ။ အစ္ကိုက ပုဆိုး ၀တ္ရင္လည္း သားသားနားနား၀တ္တတ္တယ္။ မမနဲ႕လာေတြ႕ရင္ေတာ့ ေဘာင္းဘီရွည္ေလးေတြပဲ ၀တ္လာတာ မ်ားပါတယ္။ မမတို႕ႏွစ္ေယာက္က ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကြာေတာ့ အသက္သိပ္ကြာတယ္ မထင္ရေအာင္ ေဘာင္းဘီပဲ ေရြး၀တ္တာတဲ့။ တကယ္ေတာ့ ေျပာလို႕သာ သိရတာပါ။ မမနဲ႕ အစ္ကိုက သိပ္ကြာတယ္ မထင္ရဘူး။ အစ္ကိုက သိပ္ႏုတာ ၾကည္ရဲ႕"
              မမသႏၱာသည္ သူ႕အစ္ကိုအေၾကာင္းေျပာေနသည့္အခ်ိန္တြင္ မ်က္လံုးေလးမ်ား ၾကည္လဲ့ေနၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႕မ်က္စိေရွ႕တြင္ အစ္ကိုေပၚလာေတာ့မည့္ ပံုသ႑ာန္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာတတ္ေပသည္။
             သို႕ရာတြင္မမသည္ သူ႕အစ္ကိုသည္ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အစ္ကိုႏွင့္ခြဲရေအာင္ အိမ္က ကၽြန္မတို႕ဆီ ပို႕ထားသည့္အေၾကာင္းမ်ားကိုေတာ့ ခ်န္ထားခဲ့သည္။
            "ခုအဲ့အစ္ကိုေရာ မမ"
            "အစ္ကိုကလား.. ခုဆို မမကိုေစာင့္ေနမွာေပါ့။ မမျပန္ရင္ေတာ့ သူနဲ႕ယူမွာပဲ။ အစ္ကိုကလည္း မမကို ခ်စ္လြန္းလို႕ ယူမွာပါပဲ။ မမတို႕ ခြဲလို႕ မရပါဘူးကြယ္"
            သူ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေျပာျပေနသည့္မမသည္ ပါးကေလးမ်ားရဲကာ သတၱိရွင္မေလး တစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနျပန္သည္။ မမသႏၱာတို႕ ဘာလို႕ ခြဲလို႕ မရသည္လဲ၊  ဒီေလာက္တင္းက်ပ္ေနသည့္ၾကားမွာ ဘယ္လိုယူၾကမည္တဲ့လဲ ကၽြန္မက စိတ္၀င္စားေသာ္လည္း အေမတို႕ကိုေတာ့ ျပန္မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။
            ဒီလိုႏွင့္ မမသႏၱာ၏ အစ္ကိုအေၾကာင္းကို သီေပါၿမိဳ႕ႏွင့္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းေသာ ကၽြန္မတို႕ အိမ္ျပတင္းေပါက္ ေလးမွ ေန၍ ကၽြန္မက ေန႕စဥ္ၾကားသိေနရသည္။ ၾကာေလေသာအခါ မမသႏၱာႏွင့္ သူ႕အစ္ကိုတို႕၏ ဇာတ္လမ္းမ်ားသည္ ညေနခင္းပံုျပင္ေလးမ်ားသဖြယ္ျဖစ္ကာ ကၽြန္မ နားေထာင္၍ မညည္းႏိုင္ေအာင္ရွိရေလ သည္။
             "အစ္ကိုက မမလုပ္တဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို သိပ္ႀကိဳက္တာ။ရွမ္းေခါက္ဆြဲကလည္း ပူပူေလးမွ စားလို႕ေကာင္းတာဆိုေတာ့ မမက အိမ္မွာ လုပ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ထင္းရွဴးေတာဘက္ကို စက္ဘီးနဲ႕ အျမန္ သြားရတယ္။ အဲ့လို အခါမ်ဳိးဆို အစ္ကိုက ကေလးလိုပဲ။ အားရပါးရ စားတတ္တာၾကည္ရဲ႕"

              မမသႏၱာသည္ အစ္ကို႕အေၾကာင္းပဲကို တစ္ခ်ိန္လံုးေတြးေနေလသလားဟု ကၽြန္မ သံသယေတြ ၀င္မိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္မမသႏၱာသည္ တျခားအေၾကာင္းဆိုပါက စကားမေျပာဘဲ ၿပံဳး၍သာ ေနတတ္ၿပီး သီေပါၿမိဳ႕ႏွင့္သူ႕အစ္ကိုအေၾကာင္းကိုသာ ေျပာရမည္ဆိုပါက မ်က္လံုးေလးမ်ား ေတာက္လာကာ စကားေတြ ေျပာေလေတာ့သည္။
              မမသႏၱာ၏ နဖူးေလးမ်ားသည္ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပင္ျဖစ္ၿပီး ဆံႏြယ္ေလးမ်ားေခြကာ က်ေနတတ္သည္။ သီေပါမွာ ေမြးသူမဟုတ္ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္ကတည္းက သီေပါသို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္သူျဖစ္သျဖင့္ ပါးေလးမ်ားမွာ ရွမ္းမေလးမ်ားကဲ့သို႕ ရဲေနတတ္သည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ၀ိုင္းက်ယ္ေနၿပီး မ်က္ေတာင္ေမြးေလးမ်ားက ခပ္တိုတိုပင္။ ခႏၶာကိုယ္ေသးသြယ္သြယ္ေလးကို ဆံပင္ရွည္မ်ားက အျမဲဖံုးထားတတ္ျပန္သည္။ ကၽြန္မက မမသႏၱာ စကားေျပာတိုင္း သူ႕မ်က္ႏွာေလးကိုပင္ၾကည့္ကာ သူ႕စကားလံုးတိုင္းကို ပံုေဖာ္ေနတတ္သည္။ စိတ္ကူးမ်ား ယဥ္ရၿပီး ညဆိုလွ်င္ အိမ္မက္ပါ မက္ရျပန္သည္။
             အိမ္မက္ထဲတြင္ မမသႏၱာ အစ္ကိုက မမသႏၱာကို လာေခၚသြား၍ ကၽြန္မမွာ ငိုရသည္တဲ့၊ မမသႏၱာက အစ္ကို႕ ဆီ လိုက္သြားမည္ဆိုၿပီး အထုတ္ေတြျပင္ကာ ကၽြန္မကိုပါ လက္ဆြဲေခၚ၍ ႏွင္းေတာထဲ ေျပးၾကသည္တဲ့၊ သည္ၾကားထဲ ေတာင္ေတြေပၚကေန မိုးေတြက်လာကာ ကၽြန္မတုိ႕ ခ်ယ္ရီပင္ေတြေအာက္ ခိုရျပန္သည္တဲ့၊ မမ သႏၱာက ဒါဟာ သူေျပာတဲ့ ခရမ္းေရာင္ခ်ယ္ရီပင္ႀကီးေပါ့ဟု ဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ေမာ့ၾကည့္သည့္အခါ အေမက အပင္ေပၚကေန တုတ္ႏွင့္ ကၽြန္မကို လွမ္းရို္က္၍ ကၽြန္မမွာ လန္႕လိုက္ရသည့္ျဖစ္ျခင္း။ ဒါေတြဟာ အိမ္မက္ေတြမွန္းသိ သည့္တိုင္ေအာင္ ကၽြန္မႏိုးလာသည့္အခါတိုင္း ရင္ေမာရစျမဲပင္။
           ကၽြန္မတို႕အိမ္မွာ မမသႏၱာေနတာ ေျခာက္လေလာက္ၾကာေတာ့ မမသႏၱာတို႕ တစ္မိသားစုလံုး ရန္ကုန္သို႕ ေျပာင္းလာၾကသည္။ ထိုအခါ မမသႏၱာလည္း အထုတ္ျပင္ကာ သူ႕အိမ္သစ္ဆီသို႕ ျပန္ရဖို႕ ျဖစ္လာေတာ့သည္။
           မမသႏၱာသည္ သူျပန္ဖို႕အတြက္ အက်ီအ၀တ္မ်ား ထည့္ေနစဥ္ ကၽြန္မ ေဘးက ထိုင္ကာ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူ သိပ္ခ်စ္သည့္သီေပါၿမိဳ႕နဲ႕ အစ္ကို ရွိရာသို႕ ျပန္ရမည္ဟု တစ္ခ်ိန္လံုးေမွ်ာ္လင့္ေနရွာေသာ မမသႏၱာ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားေနရပါလိမ့္။ သူျမတ္ႏိုးရာ ခရမ္းေရာင္ခ်ယ္ရီေတြကိုမ်ား သူလြမ္းေနလိမ့္ဦးမလား။ ကၽြန္မကပါ မ်က္ရည္၀ိုင္းခ်င္သည္။
          မမသႏၱာကေတာ့ ၿပံဳးေနက် အၿပံဳးေလးပင္ မၿပံဳးႏိုင္ဘဲ ကၽြန္မကို ခပ္ေလးေလးၾကည့္သည္။
         "ၾကည့္ကိုေတာ့ မမတစ္ေန႕ သီေပါကို ေရာက္ေအာင္ေခၚသြားခ်င္တာ။ မမ အစ္ကိုနဲ႕ယူဖို႕ သြားတဲ့အခါ ၾကည့္ကိုေတာ့ ေခၚသြားမွာ။ ၾကည္လိုက္မယ္မဟုတ္လားဟင္"
မ်က္ရည္ေတြၾကားကပဲ ကၽြန္မ ေခါင္းညိမ့္လိုက္မိသည္။ မမသႏၱာသည္ တကယ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားႏွင့္ အသက္ရွင္ေနသူျဖစ္ေနသည္ကို သူကိုယ္တိုင္ပင္ သိပါလိမ့္ေလမလား။
         ကၽြန္မကေတာ့ ခုလို သာယာေသာညေနမ်ားဆိုလွ်င္ ဆံပင္ရွည္မ်ားကိုခ်ကာ ျပတင္းေပါက္ေဘးတြင္ထိုင္လ်က္ အေ၀းက အစ္ကို႕ကို လြမ္းေနတတ္ေသာ မမသႏၱာ၏ ပံုရိပ္ကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။


ဂ်စ္တူး (ေရႊမိ)
28/5/2015

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အျခားက႑မ်ားကို ေလ့လာရန္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...